Εννέα χρόνια συμπληρώνονται από το τροχαίο που πάγωσε το πανελλήνιο και σημάδεψε ανεξίτηλα τον Υπάτιο Πατμάνογλου. Ήταν 26 Φεβρουαρίου 2017, όταν στην Εθνική Οδό Αθηνών – Λαμίας η Πόρσε που οδηγούσε ο Γιώργος Βακάκης προσέκρουσε με ιλιγγιώδη ταχύτητα στο σταθμευμένο όχημα της οικογένειάς του. Η σύζυγος και ο μικρός γιος του σκοτώθηκαν ακαριαία, σε ένα δυστύχημα που παραμένει μέχρι σήμερα βαθιά χαραγμένο στη συλλογική μνήμη.
Με αφορμή τη μαύρη επέτειο, ο Υπάτιος Πατμάνογλου προχώρησε σε μια μακροσκελή ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, συνοδεύοντάς την με μια φωτογραφία του από το παρελθόν, όπου φαίνεται τραυματισμένος στο πρόσωπο. Ο ίδιος περιγράφει το ταξίδι του από τότε μέχρι σήμερα.
Όσα έγραψε ο Υπάτιος Πατμάνογλου για την ημέρα που άλλαξε τη ζωή του
«26 Φεβρουαρίου 2017. Η χειρότερη μέρα της ζωής μου. Η μέρα που ένας πατέρας δεν θα έπρεπε ποτέ να ζήσει. Η μέρα που ένας σύζυγος δεν θα έπρεπε ποτέ να αντικρίσει. Η μέρα που κατάλαβα πως όλα μπορούν να τελειώσουν σε μια στιγμή. Από εκείνη τη μέρα δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος. Ποτέ δεν ξέρεις πόσο δυνατός είσαι, μέχρι να έρθει η στιγμή που η δύναμη θα είναι η μόνη επιλογή που θα έχεις.
Εύχομαι να μη χρειαστεί ποτέ να μάθετε πόση δύναμη κρύβετε μέσα σας. Θα μπορούσα σήμερα να βρίσκομαι σε ένα ψυχιατρείο. Θα μπορούσα να είμαι σε ένα κέντρο αποκατάστασης, παραπληγικός ή τετραπληγικός. Θα μπορούσα να είμαι βαριά εγκαυματίας. Θα μπορούσα να είμαι πολυτραυματίας. Δεν έγινε τίποτα απ’ όλα αυτά. Γι’ αυτό δοξάζω τον Θεό.
Όμως το τραύμα δεν είναι μόνο σωματικό, είναι και πνευματικό. Δεν είχα να διαχειριστώ μόνο το πένθος μου. Είχα να διαχειριστώ και ένα μέρος του κόσμου, με τα αρνητικά του σχόλια. Αυτή ήταν η δοκιμασία μου. Αυτός ήταν ο σταυρός μου. Δεν εγκατέλειψα. Δεν άφησα ποτέ την πίστη μου. Κι αυτό με κράτησε ζωντανό και πνευματικά όρθιο. Η πραγματική αντοχή δεν φαίνεται στο σώμα, αλλά στην ψυχή.
Συνεχίζω. Ζω. Και κάθε δυσκολία με κάνει πιο δυνατό. Η ζωή δεν είναι δεδομένη. Ο δρόμος δεν συγχωρεί. Ένα δευτερόλεπτο αρκεί. Μην οδηγείτε σαν να έχετε δεύτερη ζωή.
Υ.Γ. Αλί σε αυτούς που μένουν. Γιατί αυτοί που έφυγαν είναι στον Παράδεισο. Η κόλαση είναι εδώ. Η πληγή δεν κλείνει. Κρύβεται».
Εννέα χρόνια μετά, ο πόνος δεν έχει σβήσει. Έχει, όμως, μετατραπεί σε μια σιωπηλή δύναμη και σε μια διαρκή υπενθύμιση πως τίποτα δεν είναι αυτονόητο.
">
">
">
">
">
">
">