Μια συγκλονιστική συνέντευξη παραχώρησε το πρωί της Παρασκευής στην Φαίη Σκορδά και την εκπομπή Buongiorno η γνωστή τραγουδίστρια Μάρθα Φριντζήλα. Η Μάρθα Φριντήλα γεννήθηκε στην Ελευσίνα το 1972 και διετέλεσε καθηγήτρια υποκριτικής στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (2006–2012). Είναι ιδιοκτήτρια και υπεύθυνη του χώρου τέχνης και εκπαίδευσης Baumstrasse και ιδρύτρια του Αττικού Σχολείου Αρχαίου Δράματος κι έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες όπως η Μαρία Φαραντούρη, η Χάρις Αλεξίου, η Ελευθερία Αρβανιτάκη κι άλλα πολλά ονόματα.
Η Μάρθα Φριντζήλα, λοιπόν, σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις της μίλησε από καρδιάς τόσο για τα δύσκολα χρόνια κακοποίησης που πέρασε στα χέρια της μητριάς της όσο και για το θάνατο της μητέρας και αδερφής της.
Αναφέρθηκε επίσης στην αιώνια σχέση αγάπης που έχει με τον σύζυγό της.
Η εξομολόγηση της Μάρθας Φριντζήλα
«Όταν ήμουν μικρή ήθελα να γίνω ζωγράφος, μετά ποιήτρια, μετά με κέρδισε το τραγούδι και το θέατρο. Είχαν έναν πατέρα που με είχε αφήσει ελεύθερη σε αυτό, δεν με περιόρισε ποτέ. Μεγάλωσα με τον πατέρα μου. Η μαμά του ήταν πολύ νέα όταν έφυγε, 42 ετών και ήταν 10 χρόνια πιο μεγάλη από τον μπαμπά μου. Είχε ήδη 2 παιδιά. Την έχασα όταν ήμουν 6 χρονών.
Μετά έκανε ένα γάμο που ήταν μπάχαλα, μια γυναίκα πολύ προβληματική. Με την μητριά μου πέρασα 7 χρόνια κακοποίησης. Δύσκολα χρόνια αλλά τώρα πια είναι μια άλλη ζωή. Μένει σίγουρα το τραύμα αλλά μεγαλώνεις εσύ γύρω του. Ανοίγεις εσύ, γίνεσαι πιο μεγάλος γύρω του κι αυτό σα να μικραίνει ενώ είναι πάντα εκεί. Πως κουβαλάς ρε παιδί μου ένα backpack ξέρω γω κα το συνηθίζεις κάπως κι όσο δυναμώνεις εσύ σου φαίνεται όλο και πιο ελαφρύ αυτό. Στα τραγούδια που γράφω περνάνε βιογραφικές στιγμές. Η τέχνη για μένα ήταν η ψυχοθεραπεία όπως και το χιούμορ που είναι ένα όπλο που είχα από τις αδερφές μου. Το πιο ισχυρό.
Είμαστε 3 αδέρφια αλλά κάποτε ήμασταν 4, έχω χάσει μια αδερφή όταν ήμουν 14 εγώ και 16 αυτή. Τώρα είμαστε 3 αδερφές πολύ αγαπημένες. Η απώλεια της αδερφής μου ήταν πολύ μεγάλο γεγονός. Μετά την μητέρα που ακούγαμε και θυμόμασταν σε ένα θαυμάσιο πλάσμα, ήταν μια φοβερή γυναίκα, μετά περάσαμε σε αυτό το ζόφο. Μετά έρχεται αυτό το χαστούκι της απώλειας, το πιο δύσκολο γιατί το να χάσεις την αδερφή σου αφήνει ένα πολύ μεγάλο σημάδι γιατί θα μπορούσες να είσαι εσύ άρα κάπως ζεις με την ενοχή της επιβίωσης. Αυτό ας πούμε είναι κάτι που δεν παλεύεται εύκολα θέλει βοήθεια από ειδικούς. Δεν ήταν θέμα υγείας ήταν δυστύχημα με μηχανή. Πολύ απότομο.
Ζήτησα βοήθεια, φυσικά, σε μεγάλη ηλικία. Ένιωσα ότι πρέπει κάτι να κάνω αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Είναι μέσα στο παιχνίδι να περνάμε χάλια. Η συνειδητοποίηση είναι περισσότερο.»
Ο έρωτας στην ζωή της
«Με τον σύζυγό μου είμαστε μαζί από το 96. Είχα αναλάβει την θεατρική ομάδα του Πανεπιστημίου κι έψαχνα σκηνογράφο για μια θεατρική παράσταση που έκανα και πήγα στην Καλών τεχνών και ήταν εκεί ο Βασίλης. Ήρθε και κάναμε την πρώτη μας δουλειά μαζί κι από τότε δουλεύουμε μαζί. Από φίλοι ξεκινήσαμε. Όταν μεγαλώνεις με τον άλλον γιατί εγώ ήμουν 22 κι εκείνος 24, τα μαθαίνεις όλα μαζί. Τα κάναμε όλα μαζί. Κριτική γίνεται πολύ από τον έναν στον άλλον.
Εγώ μπαίνω μέσα κάπου και τα κάνω όλα λίμπα και ο Βασίλης είναι πίσω να μαζεύει με το φαράσι.»
">
">
">
">
">
">
">