Γενέθλια για τη Νικολέττα Καρρά: Η ηλικία και η εξομολόγηση – «Έχασα τον ενθουσιασμό για να γιορτάζω κάθε χρόνο»

Πολύ ξεχωριστή ήταν η χτεσινή ημέρα, Τρίτη 14 Οκτωβρίου, για τη Νικολέττα Καρρά, καθώς είχε τα γενέθλιά της. Η γνωστή ηθοποιός προχώρησε σε μια μακροσκελή ανάρτηση για αυτό το γεγονός, σημειώνοντας πως από μικρή παιδί της άρεσε να γιορτάζει τα γενέθλιά της, όμως τα τελευταία χρόνια είχε χάσει τον ενθουσιασμό για λόγους που δεν αποκάλυψε.

Να αναφέρουμε ότι η Νικολέττα Καρρά έκλεισε τα 46.

Όσα σημείωσε η Νικολέττα Καρρά

«Πάντα μου άρεσε να γιορτάζω τα γενέθλιά μου από παιδί. Θεωρούσα και θεωρώ ότι η μέρα που ερχόμαστε στον κόσμο είναι η πιο σημαντική της ζωής μας. Ωστόσο από ένα σημείο και μετά κάπως για διάφορους λόγους, έχασα τον ενθουσιασμό για να γιορτάζω κάθε χρόνο.. Δεν είναι της παρούσης να συζητήσουμε τους λόγους, όμως υπάρχουν πάντα κάποιοι άνθρωποι γύρω μας οι οποίοι όντως μας αγαπούν και μας σκέφτονται.. -ναι υπάρχουν!

Κάπως έτσι χτες πολύ όμορφα , ήρεμα και ανέλπιστα διασκεδαστικά προχώρησα στο επόμενο έτος μου!! Και εύχομαι να είναι κι αυτό ολόκληρο όπως ήταν η χθεσινή βραδιά. Γεμάτο χαμόγελα, αγάπη και αγκαλιές σφιχτές και ζεστές .. Και όλα αυτά με αλήθεια …! Μπροστά μου ….. αλλά και πίσω μου…..!!!!!🙏🏼⭐️ PS.. Σε αγαπώ πολύ και σε ευχαριστώ για όλα… ξέρεις εσύ❤️», σημείωσε στην ανάρτησή του.

Διαβάστε επίσης: Νικολέττα Καρρά: «Έπρεπε να κάνω ραντεβού και συζητήσεις με ιατροδικαστή, πριν δεν είχα φάει τίποτα…» – Όλη η αλήθεια πίσω από τον ρόλο της στον “Σκαραβαίο”

Οι δύσκολες στιγμές και η απώλεια του μπαμπά της

«Έχω περάσει διάφορες στενάχωρες περιόδους στη ζωή μου, γενικά η ζωή μου είναι μια τεθλασμένη γραμμή, με σοβαρά ups και σοβαρά downs. Έχω να θυμάμαι διάφορες περιόδους και την απώλεια των γονιών μου και αργότερα κάποιες στιγμές όταν αντιμετώπισα κάποιες ψυχοσωματικές δυσκολίες και την περίοδο του κορονοϊού», είχε αναφέρει η Νικολέττα Καρρά σε παλιότερη συνέντευξή της στην εκπομπή Πρωίαν σε είδον.

Η ίδια είχε μιλήσει και για την απώλεια του μπαμπά της, σημειώνοντας: «Όταν “έχασα” τον μπαμπά μου ήμουν 8 χρονών. η μητέρα μου σαφώς στράφηκε ολόκληρη επάνω μου, 100%. Ήταν μια πολύ μεγάλη σφιχτή αγκαλιά, μέχρι που “έφυγε” και αυτή από τη ζωή. Ο θάνατος στο μυαλό ενός παιδιού 8 χρονών ακόμα δεν έχει γίνει και πολύ συγκεκριμένος. Δεν υπήρχε μεγάλη σαφήνεια. Ήξερα ότι δεν θα ξαναδώ ποτέ τον μπαμπά μου αλλά δεν είχα βιώσει το πένθος όπως το βιώνουμε σε μια ηλικία που έχουμε καλύτερη συνείδηση. Στην πορεία βέβαια, διαπίστωσα ότι αυτό μου είχε αφήσει πάρα πολλά θεματάκια… ύπουλα, τα οποία δεν αντιλαμβάνεσαι».