Άνετος, ευχάριστος, προσηνής αφήνοντας πίσω την αυστηρότητα που δείχνει πολλές φορές στο «The Voice», ο Αντώνης Ρέμος αποδεικνύει πως είναι πάνω απ’ όλα επαγγελματίας με το «Ε» κεφαλαίο, χωρίς βεντετισμούς και σταριλίκια.

Μπορεί να ήταν μόνο με δύο ώρες ύπνο, πράγμα που του συμβαίνει κάθε φορά που έχει μια πρωινή υποχρέωση, ωστόσο, έφτασε πρώτος στο Press Junket που για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκε από τον ΑΝΤ1 και μίλησε για τη δεύτερη εφηβεία που περνάει μέσα από τη διαδικασία αυτή, για τα φοβορί αλλά και για τους επώνυμους παίκτες της ομάδας του.

Από την Τίνα Μεσσαροπούλου

Ένας τραγουδιστής στην Ελλάδα χρειάζεται μόνο… voice για να κάνει τελικά καριέρα;

Μόνο φωνή; Δυστυχώς μέχρι τώρα δεν χρειαζόταν μόνο φωνή. Ήταν μια συνισταμένη πολλών. Σίγουρα, όμως, η φωνή είναι το πρωταρχικό γιατί τραγουδιστής σημαίνει ερμηνευτής και εκφραστής του λόγου και της μουσικής. Και χαίρομαι που το «The Voice» έρχεται για να σταματήσει την καριέρα σ’ αυτούς που δεν έχουν φωνή και να ξεκινήσει κάτι καλύτερο για εκείνα που έχουν φωνή.

Πώς νιώθετε όταν πρέπει κάποιος να φύγει;

Ενώ ξέραμε τη διαδικασία, όταν ήρθε η ώρα να την αντιμετωπίσουμε στην πραγματικότητα ήταν μια πάρα πολύ άκομψη και δύσκολη στιγμή. Δεν ξέρω αν αδίκησα κάποιο παιδί αλλά, με το χέρι στην καρδιά, δεν υπήρχε καμιά πρόθεση και πιστεύω ότι πήρα τις σωστές αποφάσεις για όλους. Αν ξαναγινόταν η διαδικασία πάλι τους ίδιους θα πέρναγα.

Τι έχετε πάρει εσείς ως Αντώνης Ρέμος από το «The Voice»;

Επί της ουσίας, δεν είναι οικονομικά τα οφέλη. Άλλωστε, πλέον είναι ελάχιστα τα χρήματα που δίνει η τηλεόραση. Αυτό, όμως, που μου έχει δώσει το Μέσο είναι να γνωρίσω νέα ταλέντα και μοναδικές φωνές. Παιδιά που έχουν αγάπη και όρεξη για το τραγούδι και να είμαι εκεί κοντά τους αυτές τις στιγμές να προσπαθώ με την εμπειρία μου να τους δείξω το επόμενο βήμα ή να βάλω κι εγώ ένα λιθαράκι ώστε να έχουν διάρκεια στο χώρο… Αυτό, λοιπόν, είναι μια ευχαρίστηση για μένα, το ότι κάποια παιδιά από εκεί μέσα θα τα οδηγήσω να πάρουν τον καλό δρόμο… Δεν ξέρω αν είναι ο σωστός, καλός πάντως θα είναι σίγουρα.

Και δεύτερον, η τηλεόραση μού έδωσε πίσω την εφηβεία μου. Πραγματικά νιώθω ότι ξανάγινα παιδί, γιατί με τα συγκεκριμένα παιδιά, με τους συγκεκριμένους ανθρώπους που συναναστρέφομαι –και μιλάω για τους coaches, και τον Μιχάλη και τη Δέσποινα και τη Μελίνα– νιώθω πραγματικά ότι γύρισα στα παιδικά, στα σχολικά μου χρόνια. Νιώθω σαν να είμαστε στην Γ΄ Λυκείου και είμαστε έτοιμοι για πενταήμερη. Υπάρχει η γαλαρία, ο απουσιολόγος, η καλή μαθήτρια… Δίπλα στα παιδιά που κάνουν όνειρα, γινόμαστε και εμείς πάλι παιδιά.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟ YOU ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ!