Η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου στην πιο ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: “Ζητάω ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΓΓΝΩΜΗ από τη Δούκισσα”

Η πληθωρική ηθοποιός μιλάει στο YOU για το έργο της ζωής της με τίτλο «Εγώ, η Γωγώ» και ζητάει δημόσια ένα μεγάλο συγγνώμη προς τη Δούκισσα Νομικού, την οποία θεωρεί ότι αδίκησε λέγοντας ότι «η Ζέτα είναι το μισό Dancing»… Στην πιο αποκαλυπτική συνέντευξη της ζωής της, η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου μιλάει για τα λάθη και τα πάθη μιας γεμάτης ζωής.

Από τον ΤΑΣΟ ΜΕΡΓΙΑΝΝΗ

Αν και έχει περάσει μισή ώρα από το τέλος της παράστασης, από το καμαρίνι της στο Θέατρο «Αθηνών» αντηχούν γέλια τρανταχτά και πολλά «ευχαριστώ» τα οποία μοιράζει κατασυγκινημένη στους θεατές που έρχονται να τη συγχαρούν. Η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου με το μονόλογο «Εγώ, η Γωγώ», που έγραψε η Ελένη Γκασούκα και παρουσιάζει η ίδια, αποδεικνύει ότι είναι μια σπουδαία ηθοποιός, καθηλώνοντας το κοινό επί 70 λεπτά και ισορροπώντας με μαεστρία ανάμεσα στο γέλιο και το δάκρυ. Στη συνέντευξη που μας παραχώρησε αποδεικνύει ότι είναι ένας άνθρωπος που ξέρει να παραδέχεται τα λάθη του και να προχωράει μπροστά, ευχόμενη μέσα στο 2014 να μάθει το λόγο για τον οποίο υπάρχει σ’ αυτή τη ζωή.

Ο μονόλογος «Εγώ, η Γωγώ» είναι για εσάς ένα έργο ζωής, από την άποψη ότι είναι γραμμένος πάνω σας 100%;

Είναι ένα έργο της Ελένης Γκασούκα, το οποίο υποστηρίζω 100%. Μαζί με την Ελένη κάναμε αυτό το ταξίδι. Είναι κάτι που δεν έχω ξανακάνει και που μου δίνει μεγάλη χαρά. Κάθε φορά που χειροκροτεί ο κόσμος, μου έρχεται να κλαίω. Δεν ξέρω εάν είναι η καλύτερη στιγμή στην καριέρα μου, είναι πάντως μια πολύ ώριμη στιγμή.

Ποιο ήταν το πιο συγκινητικό πράγμα που σας είπε κάποιος θεατής μετά την παράσταση;

Με συγκίνησε πολύ μια κυρία 77 ετών. Μου είπε διάφορά πράγματα, τα οποία δεν μπορώ να πω γιατί ντρέπομαι και την επόμενη ημέρα είχε αφήσει και ένα γράμμα στο θέατρο. Το έχω φυλάξει αυτό το γράμμα. Ήταν κάτι που με συγκλόνισε βαθιά. Όπως και ο τρόπος που κάθε φορά ο κόσμος με χειροκροτεί ή λέει «μπράβο». Στη σημερινή παράσταση κάποιοι σηκώθηκαν και υποκλίθηκαν την ώρα που υποκλινόμουν κι εγώ.

Κάνετε χρόνια ψυχοθεραπεία. Τι σας οδήγησε σ’ αυτή την απόφαση;

Αρχικά, πιστεύω πως όλος ο κόσμος πρέπει να κάνει ψυχοθεραπεία! Αν σ’ ενδιαφέρει να ζεις πιο καλά, να καταλαβαίνεις τους συνανθρώπους σου, πρέπει να το κάνεις. Εμένα με οδήγησε στην ψυχοθεραπεία μια πολύ δύσκολη στιγμή της ζωής μου. Ήταν σε μια φάση που άλλαζα ζωή. Στην πορεία ανακάλυψα ότι για άλλον λόγο ξεκινάς μια ψυχοθεραπεία και άλλους ανακαλύπτεις μετά. Θεωρώ ότι με την ψυχοθεραπεία, έχω γίνει και καλύτερη ηθοποιός. Όσο δεν έχω βρει αυτό που θέλω, θα τη συνεχίσω…

Αν δημιουργούσατε το μονόλογο της δικής σας ζωής με τίτλο «Εγώ, η Ελισάβετ» για ποιο πράγμα θα μιλούσατε επί σκηνής;

Θα μιλούσα για τις απώλειες, για την αγάπη και για την ελπίδα.

Με τον πρώην σύζυγό σας, Ταξιάρχη Χάνο, χωρίσατε μετά από 17 χρόνια. Ήταν ένας κύκλος που έληξε ομαλά;

Τι κύκλο μπορείς να κλείσεις με έναν άνθρωπο που έχετε κάνει μαζί ένα παιδί; Και ας μην είναι κοντά μου με την έννοια της συντροφικότητας, πάντα θα αναφέρομαι σε εκείνον, θα τον σκέφτομαι, θα θέλω να είναι καλά. Είναι πολύ δικός μου άνθρωπος, όπως κι αν είναι οι ζωές μας. Ήταν ζητούμενό μας να είναι έτσι. Οι άνθρωποι χωρίζουν και δεν θυμούνται ότι μπορεί να έχουν κάνει μαζί παιδιά. Για να βοηθήσουν τα παιδιά να μεγαλώσουν σωστά, πρέπει, αν μη τι άλλο, να έχουν καλή σχέση μεταξύ τους.

Για ποιον λόγο, πιστεύετε, χωρίζουν ζευγάρια με μακροχρόνια σχέση;

Γιατί γνωρίζονται πολύ! Και όταν γνωρίζεις πολύ τον άλλον, γίνεσαι ευάλωτος, μπορεί να πληγωθείς. Εάν κοιτάξεις γύρω σου, το 90% των ζευγαριών ζουν μαζί κατά συνθήκη. Βλέπω όμως και ένα 10% (μεγάλους ανθρώπους που περπατάνε χέρι χέρι) και σκέφτομαι «αυτοί τα κατάφεραν». Τώρα που μεγαλώνω, καταλαβαίνω τι πάει λάθος στις σχέσεις. Δεν μπορώ να γυρίσω το χρόνο πίσω, βέβαια. Όταν είμαστε νέοι, δεν ξέρουμε πώς μπορούμε να μετατρέψουμε μια γνωριμία σε δυνατή σχέση.

Τι πιστεύετε; Τα ομώνυμα ή τα ετερώνυμα έλκονται;

Τον καθρέφτη μας γνωρίζουμε πάντα. Μόνο αυτά που έχουμε μπορούμε να καταλάβουμε. Αυτό που κατηγορείς, το πιο πιθανό είναι ότι το έχεις!

Είστε με έναν σύντροφο, τον Δημήτρη Τσέλιο, αρκετά νεότερο από εσάς. Αυτή η διαφορά ηλικίας σάς δημιούργησε ποτέ δεύτερες σκέψεις, από την άποψη των αντιδράσεων του κοινωνικού σας περίγυρου;

Δεν θα μιλήσω ποτέ γι’ αυτό. Ήταν κάτι που είχα προστατεύσει πολύ και ξαφνικά, χωρίς ποτέ να το επιδιώξω, το είδα μια μέρα στην τηλεόραση!

Σας έχουν φερθεί καλά τα ΜΜΕ και οι δημοσιογράφοι;

Δεν έχω παράπονο. Ο καθένας γι’ αυτό που κάνει κρίνεται όχι από τον κόσμο, αλλά από τον ίδιο του εαυτό. Δεν θεωρώ δημοσιογραφία, πάντως, ο άλλος προκειμένου να κάνει νούμερα τηλεθέασης, να εκθέσει έναν συνάνθρωπό του. Να βγάλει πράγματα προσωπικά που ο ίδιος δεν θέλει να δημοσιοποιηθούν.

Πώς κρίνετε το επίπεδο της ελληνική τηλεόρασης;

Δεν είναι καλό. Υπάρχουν μόνο τουρκικά –κάτι που θεωρώ αντιδεοντολογικό και εσφαλμένη κίνηση– και ψάχνουμε με το φακό να βρούμε κάτι ελληνικό σε επίπεδο μυθοπλασίας, όπως το «Μην Αρχίζεις τη Μουρμούρα» που μου αρέσει πολύ. Η τηλεόραση δημιουργεί συνειδήσεις, καλλιεργεί, κατασκευάζει, επιτελεί έργο. Δεν μπορεί αυτό να μην το σκέφτονται κάποιοι άνθρωποι.

Στη δεύτερη σεζόν του «Παρά Πέντε» δεν πήρατε καλά χρήματα;

Ούτε κατά διάνοια… Ήταν πολύ ακριβή παραγωγή και δεν γινόταν. Απλώς, όλοι κερδίσαμε χρήματα τότε από παράπλευρες δραστηριότητες, όπως διαφημίσεις.

Η Ζέτα είναι μια πολύ καλή σας φίλη. Έχετε πολλούς φίλους από το χώρο;

Πιστεύω στην έννοια της φιλίας. Έχω καλούς φίλους σ’ αυτή τη δουλειά, ανθρώπους που συμπορευόμαστε. Ο Γιώργος Καπουτζίδης, ο Αντώνης Λουδάρος, η Σμαράγδα Καρύδη, ο Θανάσης Αλευράς είναι πολύ αγαπημένοι φίλοι μου.

Ποιους απ’ αυτούς θα παίρνατε τηλέφωνο οποιοδήποτεστιγμή της ημέρας εάν χρειαζόσασταν την ανάγκη τους;

Θα μπορούσα να πάρω τον Θανάση και τη Ζέτα. Και ο Γιώργος, όμως, θα έτρεχε!