Σε μια περίοδο που επαγγελματικά δείχνει πιο ώριμη και συνειδητοποιημένη από ποτέ, η Ιζαμπέλλα Φούλοπ μιλά στο youweekly.gr με αφορμή τη συμμετοχή της στη σειρά «Porto Leone: Στη γειτονιά με τα κόκκινα φανάρια» του Alpha αλλά και την παράσταση «Ταρτούφος».
Μεταξύ άλλων η ταλαντούχα ηθοποιός αναφέρεται στον ρόλο της Άντζελας Δρόσου, στην εποχή της Τρούμπας που τη γοήτευσε και τη συγκίνησε, στο πώς προσπάθησε να προσεγγίσει μια σκληρή πραγματικότητα, αλλά και στις αδικίες που βίωσε μέχρι σήμερα.
- Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Ζαχαριάδης
- Styling: Έλενα Οικονόμου
- Μακιγιάζ: Εύα Ζαχαριάδου
- Μαλλιά: Βαγγέλης Ηλιάδης
Special thanks στο Fairytale Το Παραμυθοπωλείο της Νέας Φιλαδέλφειας (Νικ. Τρυπιά 48, Νέα Φιλαδέλφεια Αττικής 143 41) για την ευγενική φιλοξενία
Η Ιζαμπέλλα Φούλοπ μιλάει για όλα στο You
Παράλληλα αναφέρεται στον γάμο της με τον Ολυμπιονίκη του πόλο, Γιώργο Δερβίση, τη στήριξη που της παρέχουν ο ένας στον άλλον, αλλά και για το πώς φαντάζεται το κοινό τους μέλλον. Κλείνοντας αναφέρεται ακόμα στις απώλειες που τη σημάδεψαν, στις στιγμές που τη λύγισαν συναισθηματικά και στα Χριστούγεννα που έρχονται διαφορετικά φέτος.
Τι άλλαξε στη ζωή σου μέσα στο 2025;
Αρκετά θα έλεγα, ήρθαν κάποιες ωραίες συνεργασίες, για τις οποίες έχω δουλέψει παρά πολύ και γενικά περίμενα μια τέτοια δουλειά στην τηλεόραση και στο θέατρο. Νιώθω ότι κάθε χρόνο κάνω ένα επιπλέον βήμα σε επαγγελματικό επίπεδο και βλέπω τους κόπους μου να ανταμείβονται, κάτι που εύχομαι να συνεχιστεί.
Το 2026 τι θα ήθελες να σου φέρει;
Πολλά πράγματα. (γέλια) Καταρχάς σίγουρα ακόμα μια σειρά στην τηλεόραση, έναν ωραίο πρωταγωνιστικό ρόλο και μια ωραία παράσταση επίσης, γιατί όχι και μιούζικαλ; Είναι κάτι που αγαπώ, το έχω σπουδάσει και δεν έχω καταφέρει ακόμα να το κάνω. Και κάτι ακόμα που θέλω πολύ, και πιστεύω ότι θα μου φέρει η ζωή, είναι ένας ρόλος σε ταινία στον κινηματογράφο.
Πρωταγωνιστείς στο «Porto Leone: Στη γειτονιά με τα κόκκινα φανάρια», πώς ένιωσες όταν σου έκαναν την πρόταση;
Μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα, γενικά είμαι fan του ελληνικού κινηματογράφου. Όταν άκουσα «Τρούμπα 1960», πήγε το μυαλό μου στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο και σε ταινίες όπως «Τα Κόκκινα Φανάρια» και το «Καλώς ήρθε το δολάριο». Ακόμα και στα γυρίσματα είχα πολλές τέτοιες αναφορές. Η οικογένειά μου έχει καταγωγή από τον Πειραιά, ζούσε στην εποχή την οποία καλούμαι τώρα εγώ να παίξω, και αυτό με γοήτευσε πάρα πολύ.
Σου έχουν μιλήσει οι δικοί σου για εκείνες τις εποχές;
Μου έχουν πει κάποια πράγματα, μη φανταστείς αυτά που βλέπουμε στη σειρά. (γελάει) Κατ’ αρχάς μου έλεγαν ότι ήταν όντως χωρισμένος ο Πειραιάς σε δύο κόσμους: στην «καλή κοινωνία» και την Τρούμπα. Θυμάμαι επίσης μια ιστορία, την οποία μου είπαν οι παππούδες του άντρα μου, που ήταν επίσης Πειραιώτες. Όταν το Πάσχα γινόταν η περιφορά του Επιταφίου και πήγαιναν μέσα από τα στενά της Τρούμπας, οι γυναίκες που δεν τολμούσαν να πάνε μαζί με τους υπόλοιπους έβγαιναν στα μπαλκόνια κρυφά για να πάρουν φως. Εμένα αυτό με συγκίνησε πολύ. Ενώ είχαν πίστη, ένιωθαν ότι δεν τους επιτρέπεται να πάνε μαζί με τους υπόλοιπους.
Ο Βασίλης Μπισμπίκης δήλωσε ότι πήγε να συνομιλήσει με ανθρώπους που κινήθηκαν σε αυτόν τον κόσμο. Εσύ έκανες κάτι αντίστοιχο;
Διάβασα πολλές συνεντεύξεις και μαρτυρίες γυναικών εν ζωή, οι οποίες δούλευαν τότε στην Τρούμπα. Μου έκανε εντύπωση το πώς μπορεί να κατέληγαν ή τι γινόταν μετά, όταν «περνούσε η μπογιά τους», πώς ήταν οι συνθήκες διαβίωσής τους. Όλα αυτά συνθέτουν μία πολύ σκληρή πραγματικότητα και μία πολύ δύσκολη ζωή.
Πιστεύεις ότι έχει φύγει το στίγμα από εκείνη την εποχή, που ήταν δακτυλοδεκτούμενες αυτές οι γυναίκες;
Υπάρχει πρόοδος. Σίγουρα όχι όση θα θέλαμε, αλλά κάνουμε σοβαρά βήματα όσον αφορά την ενσυναίσθηση και το πώς αποδεχόμαστε τους ανθρώπους που είναι διαφορετικοί από εμάς. Και σίγουρα μπορούμε να εξελιχθούμε κι άλλο, αν και δεν ξέρω αν είμαστε πλασμένοι ως άνθρωποι για να αγγίξουμε το τέλειο. Πάντως αν συγκρίνουμε το 2025 με το 1965 είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα ως προς την αποδοχή του άλλου, είτε μιλάμε για θρησκεία, επάγγελμα, σεξουαλική προτίμηση ή χρώμα δέρματος.
Τι κοινά βρίσκεις με τον ρόλο που υποδύεσαι, με την Άντζελα;
Η Άντζελα είναι μία γυναίκα που κυνηγάει τα όνειρά της, ακολουθεί το συναίσθημά της και το αφήνει να την κατευθύνει σε μεγάλο βαθμό. Από το πρώτο κιόλας επεισόδιο βλέπουμε ότι είναι έτοιμη να τα παρατήσει όλα για να ακολουθήσει έναν έρωτα στο άγνωστο. Επίσης είναι ένα κορίτσι το οποίο έχει έντονο αίσθημα δικαίου. Και σε αυτό ταυτίζομαι, γιατί ούτε εγώ σαν Ιζαμπέλλα έχω καλή σχέση με την αδικία, με πνίγει όταν υπάρχει και δεν μπορώ να λειτουργήσω.
Πότε ένιωσες να σε πνίγει το άδικο;
Για καιρό ένιωθα ότι δεν αναγνωρίζεται η δουλειά που έχω κάνει. Εκτός δουλειάς νομίζω πως όλοι καθημερινά νιώθουμε αδικίες από ανθρώπους που δεν έχουν ζυγίσει σωστά τα πράγματα. Γι’ αυτό είναι καλό να συζητάμε, κάτι το οποίο δεν έκανα για πολύ καιρό. Δύσκολα αντιδρούσα, αυτό το έχω βελτιώσει τα τελευταία χρόνια και μετά από εσωτερική δουλειά.
Άρχισες τότε να διεκδικείς πράγματα για τον εαυτό σου;
Αυτό δεν ξεκίνησε μαζί με το αίσθημα της αδικίας, αλλά όταν κατάλαβα πως αν εσύ ο ίδιος δεν πιστέψεις στον εαυτό σου και δεν τον προστατέψεις κάπως, δεν θα το κάνει κάποιος άλλος για εσένα. Ή ακόμα και αν το κάνει δεν θα είναι ποτέ αρκετό. Αν θες να στο θέσω χρονικά, ξεκίνησε τα τελευταία 3-4 χρόνια.
Μίλησες για εσωτερική δουλειά. Αυτό τι περιλαμβάνει;
Είχε λίγο απ’ όλα: ψυχανάλυση, διάβασμα, βίντεο αυτοβελτίωσης. Όταν άρχισα να δίνω περισσότερο βάρος στο τι συμβαίνει μέσα μου και όχι στο τι μου συμβαίνει γύρω μου, το ένα έφερε το άλλο. Σίγουρα δεν βοήθησαν όλα το ίδιο, χρειάζεται μία προσωπική έρευνα, γιατί αυτό που βοήθησε εμένα, μπορεί να μην βοηθήσει κάποιον άλλον.
Βλέπουμε ότι κάποια στιγμή χαλάνε τα σχέδια της Άντζελας. Πώς θα αντιδράσει σε εκείνο το σημείο;
Δυστυχώς η Άντζελα είναι μέχρι στιγμής «όργανο» στα σχέδια άλλων. Ναι μεν παίρνει το ρόλο της στα σοβαρά και συνδέεται προσωπικά με αυτό -γιατί σκοτώθηκε ο έρωτας της ζωής της- παρόλα αυτά γνωρίζοντας καλύτερα τον Γρηγόρη και την Αλεξάνδρα, δηλαδή τους ανθρώπους που την έβαλαν σε αυτή την ιστορία, αρχίζει και ζυγίζει διαφορετικά τα πράγματα. Εμπλέκεται και το συναίσθημα, οπότε αρχίζει να κάνει δεύτερες σκέψεις, να αμφιβάλλει για πράγματα, για τα οποία ήταν πολύ σίγουρη στα πρώτα επεισόδια.
Παράλληλα πρωταγωνιστείς στο θέατρο Αλκυονίς, στον «Ταρτούφο» του Μολιέρου, σε σκηνοθεσία Έλενας Μαυρίδου. Μίλησέ μου γι’ αυτή την παράσταση.
Είναι μία πολύ όμορφη παράσταση και μια τελείως διαφορετική προσέγγιση από όσες έχουμε δει στο παρελθόν, γιατί είναι μια κλασική παράσταση. Πρόκειται για ένα «χρυσό» καστ, με τον Γιάννη Τσορτέκη στο ρόλο του «Ταρτούφου» και μία διανομή πολύ πετυχημένη, με την Ιωάννα Παππά, τον Μάξιμο Μουμούρη, τη Βασιλική Τρουφάκου, τη Χριστίνα Τσάφου, τον Βαγγέλη Αλεξανδρή, τον Ρένο Ρώτα, τον Σόλωνα Τσούνη, τον Στέργιο Κοντακιώτη και τον Στάθη Γεωργαντζή. Θεωρώ τον εαυτό μου πάρα πολύ τυχερό που συνεργάζομαι με όλους αυτούς τους ηθοποιούς μαζί και τον καθένα ξεχωριστά.
Τι feedback παίρνεις από τον κόσμο για τη σειρά «Porto Leone: Στη γειτονιά με τα κόκκινα φανάρια»;
Γενικά παίρνω πολύ θετικά σχόλια και η σειρά έχει αγγίξει τον κόσμο. Το θετικό είναι ότι έχουμε πολύ ετερόκλητο κοινό, δηλαδή άντρες και γυναίκες απ’ όλες οι ηλικίες, που ταυτίζονται με αυτό που βλέπουν ή αν είναι μεγαλύτεροι τα έχουν ζήσει κιόλας. Νομίζω είναι μία επιτυχία της σειράς αυτή.
Ο σύζυγός σου ήταν οκ, όταν του είπες πως θα υποδυθείς μία κοπέλα της νύχτας;
Με τον σύζυγό μου αυτά τα έχουμε ξεπεράσει εδώ και πολλά χρόνια, από την αρχή της σχέσης μας δεν υπήρχε κανένα θέμα με τη δουλειά μου. Όταν είσαι με ηθοποιό πρέπει να ξέρεις τι σημαίνει αυτό. Το καλό με εμάς είναι ότι και οι δύο στηρίζουμε πάρα πολύ ο ένας τη δουλειά του άλλου και αυτό είναι πολύ σημαντικό για ένα ζευγάρι.
Τον Φεβρουάριο του 2024 ορκίστηκε έφεδρος αξιωματικός, ως αργυρός Oλυμπιονίκης με την Εθνικό Πόλο. Ένιωσες περήφανη;
Φυσικά. Ούτως ή άλλως, και να μην ήταν σύζυγός μου, θα ήμουν περήφανη για τους αθλητές που κατακτούν τέτοιες διακρίσεις. Πλέον νομίζω πως όλοι έχουμε μια ιδέα για το τι σημαίνει να είσαι επαγγελματίας αθλητής στην Ελλάδα και τι θυσίες χρειάζεται. Επομένως όλοι τους είναι άξιοι θαυμασμού.
Σου έχει μιλήσει ο σύζυγός σου για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει στο συγκεκριμένο άθλημα;
Εννοείται. Όλα τα αθλήματα στην Ελλάδα αντιμετωπίζουν δυσκολίες, ακόμα και ένα άθλημα σαν το πόλο που έχει φέρει τεράστιες επιτυχίες, τις μεγαλύτερες σε ομαδικά αθλήματα. Εφόσον δεν είναι τόσο δημοφιλές, προφανώς θα είναι αδικημένο. Τα παιδιά όμως έχουν μάθει να το διαχειρίζονται, γιατί από πολύ μικρά μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία, αλλά εννοείται πως πάντα διεκδικούν το καλύτερο και αυτό που αξίζουν.
Σε λίγες μέρες κλείνετε ένα χρόνο γάμου. Τι θα θυμάσαι για πάντα από εκείνη την ημέρα; Έκλαψες;
Όχι, τα κατάφερα να μην κλάψω. (γελάει) Αν και ήταν μία ιδιαίτερα συγκινητική ημέρα. Αυτό που θα θυμάμαι για πάντα ήταν ότι στο πάρτι έγινε διακοπή ρεύματος! Έσβησαν όλα, μουσική, φώτα, τρέχαμε πανικόβλητοι να δούμε τι γίνεται. Ευτυχώς δεν κράτησε για πολλή ώρα και απλά ήρθε μετά το ρεύμα, αλλά θα ‘χουμε να το λέμε μια ζωή.
Από τη στιγμή που παντρευτήκατε, άρχισαν οι «ενοχλήσεις» για το πότε θα γίνεις μαμά;
Ευτυχώς ο δικός μου ο κύκλος δεν κάνει αυτές τις ερωτήσεις και χαίρομαι πολύ, γιατί είναι αχρείαστες. Οποιαδήποτε τέτοια ερώτηση θα φέρει σε δύσκολη θέση τον άλλον, δεν ξέρεις σε τι φάση μπορεί να τον πετύχει.
Πώς βλέπεις το μέλλον με τον σύζυγό σου; Υπάρχει κάποιος στόχος που έχετε; Σκοπεύετε να γεράσετε μαζί;
Εννοείται, 100%. Δεν μπορώ να φανταστώ αυτή τη στιγμή που μιλάμε να μην γεράσω με τον σύντροφό μου. (γελάει) Τα μελλοντικά μας σχέδια δεν απέχουν πολύ από αυτό που ζούμε τώρα. Ιδανικά θα ήθελα να εξελιχθεί έτσι η δουλειά και των δύο, που να έχουμε περισσότερο χρόνο μαζί. Είναι πολυτέλεια, η μεγαλύτερη στις μέρες μας.
Παραπονιέται κάποιος απ’ τους δύο για το χρόνο που περνάτε μαζί;
Και οι δύο, γιατί κανένας μας δεν έχει χρόνο.
Μίλησες πρόσφατα για τον νονό σου, τον Κώστα Καρρά. Αν ήταν σήμερα εδώ, τι πιστεύεις ότι θα έλεγε;
Εύχομαι να ήταν περήφανος. Σίγουρα θα είχε να μου δώσει κι άλλα πολλά μαθήματα.
Ποια ταινία του βλέπεις και σε συγκινεί;
Πολλές, είναι δύσκολο να ξεχωρίσω μία. Όπου και να τον βλέπω, τον θαυμάζω, μου έρχονται αναμνήσεις από αυτόν. Στη μία μου φαίνεται καλύτερος από την άλλη. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος στη ζωή μου, τουλάχιστον από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, για τον οποίο ένιωσα το αίσθημα του θαυμασμού.
Ήταν ο άνθρωπος που έπαιξε ρόλο για να γίνεις κι εσύ ηθοποιός;
Δεν ξέρω αν έπαιξε ρόλο, μπορεί υποσυνείδητα επειδή τον θαύμαζα. Ειδικά σε αυτές τις ηλικίες κάποια πράγματα λειτουργούν ερήμην μας.
Ποια είναι τα ωραιότερα Χριστούγεννα που θυμάσαι και ποια ήταν τα πιο δύσκολα;
Τα καλύτερα νομίζω ότι ήταν τα παιδικά. Ό,τι και να κάνουμε ως ενήλικες νομίζω δεν μπορεί να επισκιάσει τα Χριστούγεννα που βιώναμε ως παιδιά, γιατί τότε πραγματικά είχαμε μέσα μας τη μαγεία των ημερών. Τα φετινά είναι πιο δύσκολα και ας μην τα έχω βιώσει ακόμα, γιατί πρόσφατα έχασα τα κατοικίδιά μου και σε πολύ κοντινό διάστημα. Είχα έναν γάτο κι ένα σκύλο, κάτι που μου στοίχισε πάρα πολύ, ήμουν πολύ δεμένη μαζί τους, οπότε πιστεύω ότι θα με ακολουθεί ένα δυσάρεστο συναίσθημα. Μάλιστα ο σκύλος μου ήταν 16 χρονών, δηλαδή είχαμε μεγαλώσει μαζί και το γατί το είχα 10 χρόνια πάνω μου συνέχεια. Τουλάχιστον κατάφερα να είμαι δίπλα τους μέχρι το τέλος.
">
">
">
">
">
">
">