Η Χριστίνα Λαμπίρη στο You: «Είχα συγκλονιστικές κρίσεις πανικού για 2 χρόνια»

Μακριά από τα τηλεοπτικά πλατό και τους έντονους ρυθμούς που για χρόνια χαρακτήρισαν την καθημερινότητά της, η Χριστίνα Λαμπίρη έχει χαράξει μια νέα πορεία, πιο ήρεμη και ουσιαστική εν τέλει. Η παρουσιάστρια μας υποδέχεται στο εστιατόριο Meat the Stars στο Πικέρμι, που διατηρεί μαζί με τον σύζυγό της Θανάση Αδαμόπουλο, μιλά στο youweekly.gr για αυτό το εγχείρημα, τη φιλοσοφία πίσω από το καλό φαγητό και τη συνεργασία με τον άνθρωπο της ζωής της.

Δεν είναι όλα ρόδινα φυσικά, με την ίδια να αναφέρεται ανοιχτά στις δυσκολίες του χώρου της εστίασης, στην απαιτητική καθημερινότητα ενός steakhouse, αλλά και στη σημασία της αγάπης και της φροντίδας σε ό,τι κάνεις. Ώριμη και συνειδητοποιημένη, περιγράφει κλείνοντας το πώς πήρε την απόφαση να απομακρυνθεί από την τηλεόραση, τις κρίσεις πανικού που βίωσε, την αλλαγή προτεραιοτήτων και τη νέα ισορροπία που έχει βρει μέσα από την οικογένεια, τα εγγόνια της και μια ζωή με λιγότερο θόρυβο.

Η Χριστίνα Λαμπίρη μιλά για το χθες, το σήμερα και όσα πλέον θεωρεί πραγματικά σημαντικά

Μιλήστε μου για αυτό το εγχείρημα που έχετε ξεκινήσει. Πώς προέκυψε;

Αυτό ήταν μια επιχειρηματική δραστηριότητα του Θανάση, που ξεκίνησε το ’18. Είχε πάντα στο μυαλό του να κάνει κάτι για να δώσει ζωή στο εμπορικό κέντρο στο Πικέρμι και η ιδέα οριστικοποιήθηκε σε ένα ταξίδι μας στο Τέξας. Είναι ένα stakehouse με το οποίο ασχολούμαι πολύ περισσότερο τα τελευταία δύο χρόνια. Τα πάντα που θα βρεις εκεί είναι εμπνευσμένα από γεύσεις της Αμερικής. Ο Έλληνας αγαπάει πολύ το κρέας, γι’ αυτό και τα τελευταία χρόνια βλέπουμε πολλά stakehouses, με πιο εξειδικευμένες γεύσεις. Υπάρχει χώρος για όλους.

Όταν βάζεις αγάπη στο φαγητό, αυτό νοστιμεύει;

Δεν το συζητώ, τα πάντα είναι ενέργεια γύρω μας. Κρίνω απ’ τον εαυτό μου, πόσο σημαντικό είναι να μαγειρεύεις για τους δικούς σου ανθρώπους με πολλή φροντίδα και αγάπη, όχι γιατί είσαι υποχρεωμένος, αλλά επειδή σου κάνει κέφι. Είναι βασική προϋπόθεση η αγάπη και περνάει στο πιάτο. Όμως αυτή η αγάπη και η θετική ενέργεια πρέπει να συνοδεύει ό,τι κάνουμε στη ζωή μας, γιατί όταν κάτι γίνεται ως «αγγαρεία» ποτέ δεν βγαίνει σωστό.

Δεν σας είπαν ότι δεν κάνουμε business με οικογένεια;

Κοίτα, αυτό το υποστηρίζω και εγώ, αλλά είναι πολύ ξεκάθαροι οι ρόλοι μας και τα έχουμε βρει μια χαρά με τον Θανάση. Εκείνος είναι ο επιχειρηματίας, όλες οι τελικές αποφάσεις είναι δικές του. Εγώ είμαι περισσότερο στο κομμάτι της επικοινωνίας, δεν μπαίνουμε ο ένας στα χωράφια του άλλου, βαδίζουμε ειρηνικά και πολύ υποστηρικτικά ο ένας προς τον άλλον.

Όταν κλείνουν οι πόρτες του εστιατορίου και γυρίζετε σπίτι, αφήνετε πίσω τα προβλήματα και τις σκοτούρες που ενδεχομένως να υπάρχουν;

Όχι, αυτό όντως είναι ένα θέμα. Έτσι κι αλλιώς ο άνθρωπος με τον οποίο μοιράζεσαι τη ζωή σου δεν μπορεί να είναι μόνο χαρά. Και όταν ήμουν στην τηλεόραση, που έκανα τελείως διαφορετική δουλειά απ’ τον Θανάση, η χαρά μας ήταν που θα βρεθούμε το βράδυ, να φάμε, να πιούμε ένα κρασί μας και να πούμε τα νέα της ημέρας. Τώρα είναι πιο έντονο, ίσως γιατί εστιάζουμε στα ίδια πράγματα και δεν μπορώ να αφήσω κάτι που με απασχολεί σε σχέση με το μαγαζί, θα πρέπει να το συζητήσουμε και μετά.

Υπήρχε κάτι που σας φάνηκε πρωτόγνωρο, όταν μπήκατε σε αυτό τον κόσμο;

Τα πάντα ήταν πρωτόγνωρα, είναι μία εξαιρετικά δύσκολη και απαιτητική δουλειά. Δεν έχει καμία ελεύθερη στιγμή, είναι πραγματικά 24/7, πρέπει πάντα να είσαι alert σε ένα μαγαζί εστίασης, από το πρωί που θα κάνεις παραλαβές, μέχρι όταν θα κλείσουν τα φώτα το βράδυ. Είναι διπλά και τριπλά δύσκολη, γιατί εδώ έχεις να κάνεις με μία υπηρεσία που δεν αφορά μόνο στη διασκέδαση, αλλά και στην υγεία του κόσμου. Θέλει τεράστια προσοχή η διαχείριση φαγητού, δεν είναι παίξε γέλασε.

Σας έχουν ζητήσει κάποια «παραξενιά», επώνυμοι που έχουν επισκεφτεί το μαγαζί;

Δεν θα το έλεγα, εκτός από φίλους-κολλητούς που έχουν τις αλλεργίες τους ή τις… ιδιαιτερότητές τους. Φυσικά υπάρχει ευελιξία, εκτός αν κάποιος έρθει να μου αλλάξει τη συνταγή, που δεν το κάνω σε καμία περίπτωση. Οι συνταγές είναι δοκιμαμένες και πρέπει να βγαίνουν με ένα συγκεκριμένο τρόπο, αν αρχίσει κάποιος να κάνει «αποδόμηση» του πιάτου, απλώς προτείνω κάτι άλλο, γιατί δεν έχει νόημα.

Ποια είναι μια «αμαρτία» που κάνουμε με το κρέας;

Αυτό που είναι πολύ παρεξηγημένο είναι το medium rare, το «μέτρια ψημένο» που λέμε, πολλοί θεωρούν ότι έχει αίμα και δεν το θέλουν. Αυτό δεν παίζει. Φυσικά υπάρχουν προϊόντα που θέλουν καλό ψήσιμο και κάποια κρέατα πρέπει να ψήνονται πολύ καλά, όπως το χοιρινό, αλλά στα υπόλοιπα ο… ουρανός είναι το όριο. Το κρέας είναι Τέχνη, ένα κακό κόψιμο μπορεί να το κάνει να μην τρώγεται, όπως φυσικά και ένα κακό μαγείρεμα.

Επίσης μιλάμε για κρέατα που ζουν σε συγκεκριμένες φάρμες, ελεγχόμενες, συγκεκριμένες ράτσες με συγκεκριμένη διατροφή και συνθήκες διαβίωσης. Είναι επιστήμη ολόκληρη. Είχαν επιλέξει το μαγαζί μας για σεμινάριο, από την εταιρεία που διανέμει σε όλη την Ευρώπη το wagyu και το kobe -κρέατα που φημίζονται για τη νοστιμιά τους. Εκεί εξηγούσαν σε χασάπηδες και σεφ, πώς κόβεται και πως μαγειρεύεται σωστά το κρέας.

Σας βλέπουμε στα καλύτερά σας. Αυτό οφείλεται στο ότι έχετε βρει την ηρεμία σας στο μαγαζί; Είναι ένας χώρος που σας γεμίζει χαρά;

Αυτό είναι αποτέλεσμα εξαιρετικών συγκυριών που συμβαίνουν στη ζωή μου. Προφανώς το μαγαζί με καλύπτει πολύ, επειδή είμαι ένας άνθρωπος δραστήριος, έχω επίσης μία εξαιρετική οικογένεια και συγκλονιστικά εγγόνια. Γενικά είμαι γεμάτη από πολύ ευχάριστα πράγματα και δόξα τω Θεώ δεν έχω κάτι να με αγχώνει, εκτός από την καθημερινότητα. Όταν δεν περνάς καλά στη δουλειά σου, ειδικά στη δουλειά που έκανα στο παρελθόν, που ήταν πολύ πιεστική και ψυχοφθόρα, αυτό είναι καταστροφικό για την υγεία, την ψυχική και τη σωματική. Βγάζεις πολλά ψυχοσωματικά.

Όλα αυτά τα χρόνια σας είχε χτυπήσει κάποιο «καμπανάκι» για να απομακρυνθείτε από το χώρο τις τηλεόρασης;

Φυσικά, είχα τρομερές κρίσεις πανικού, που δεν είχα ποτέ στη ζωή μου. Τα τελευταία 2-3 χρόνια, πριν σταματήσω, είχα συγκλονιστικές κρίσεις πανικού.

Πλέον η τηλεόραση ανήκει στο μακρινό παρελθόν;

Κοντεύουν 8 χρόνια, οπότε σίγουρα είναι μακρινό παρελθόν. Για το μέλλον δεν ξέρω, πλέον έχω απομακρυνθεί τόσο, που δεν υπάρχει κάτι να μας συνδέει.

Υπάρχουν στιγμές που σκέφτεστε όμως ότι είχε τη γλύκα της;

Δεν θα σου πω ψέματα, υπάρχουν ορισμένα θέματα που έχουν ενδιαφέρον για εμένα και λέω ότι θα ήθελα να έχω εκπομπή. Αλλά αυτό κρατάει για κάποια δευτερόλεπτα μόνο, μετά έρχομαι στα… ίσα μου.

Όταν αποφασίσατε να απομακρυνθείτε από την τηλεόραση, είπαν κάποιοι «Η Λαμπίρη τελείωσε»;

Δεν το ξέρω, ούτε μου το έχει πει κανείς κατάμουτρα. Φαντάζομαι ότι όλο και κάποιος θα βρέθηκε να το πει αλλά δεν με αφορά καθόλου. Όποιος θέλει να πει κακό για τον άλλον, το λέει. Εδώ βλέπεις και ανθρώπους που είναι ακόμα στην τηλεόραση και τους «τρώνε» ή αναρωτιούνται γιατί είναι εκεί. Υπάρχει κόσμος που δεν έχει προσωπική ζωή και ζει ζωές δανεικές, κι επειδή δεν έχει τι να κάνει, ασχολείται με αυτά.

Η τηλεόραση έχει γίνει πιο «άγρια» τα τελευταία χρόνια;

Είναι μία τελείως διαφορετική τηλεόραση, όμως θα πρέπει να τη σκεφτόμαστε πάντα σε σχέση με την εξέλιξη της καθημερινότητάς μας. Η τηλεόραση απλά ακολουθεί τις επιταγές της εποχής, δεν μπορεί να είναι κάτι διαφορετικό. Εικάζω ότι για να έχουμε αυτή την τηλεόραση, προφανώς αυτή την τηλεόραση πρέπει να έχουμε. Υπάρχει θυμός, εκνευρισμός, μετριότητα, φαγωμάρα. Ό,τι ζούμε κάθε μέρα, αυτό περνάει και η τηλεόραση, δεν διαφοροποιείται.

Τα εγγόνια σας είναι ένα «καταφύγιο» από την καθημερινότητα;

Τι λες τώρα, είναι το απόλυτο καταφύγιο και δεν το αλλάζω με τίποτα. Ό,τι και να τύχει, προηγούνται και δεν το διαπραγματεύομαι.

Σας έχουν κάνει να «ξανανιώσετε»;

Εννοείται, γίνομαι παιδί μαζί τους, θα κυλιστώ μαζί τους στα πατώματα, θα κάνουμε αγκαλιές, θα πάμε θέατρο, σινεμά, λούνα παρκ, παιδότοπο, τα πάντα.

Υπάρχουν στιγμές που ζείτε μαζί τους, τις οποίες δεν προλάβατε λόγω δουλειάς να ζήσετε με την κόρη σας;

Το έχω σκεφτεί αρκετές φορές αυτό. Με την κόρη μου πραγματικά έλειπα πολλές ώρες από κοντά της, όμως τις ώρες που ήμουν μαζί της περνούσαμε ποιοτικό χρόνο. Είχαμα ενδιαφέροντα με τη Μαρίσα, πηγαίναμε σινεμά και βόλτες, καθόμασταν οι δύο μας και μιλάγαμε ατελείωτα. Φυσικά τώρα έχω ακόμα περισσότερο χρόνο και το απολαμβάνω.

Σας είχε κάνει ποτέ παράπονα η κόρη σας;

Ποτέ δεν είχε παράπονο. Ίσα ίσα έδειχνε πάντα μία τρομακτική κατανόηση, είμαι ευλογημένη για αυτό το παιδί. Είχε μία συγκλονιστική ωριμότητα και ηρεμία. Η Μαρίσα γεννήθηκε ώριμη, δεν ωρίμασε στην πορεία.

Τι ζητάτε από τη ζωή σας πλέον;

Δεν ζητάω, ευχαριστώ το Θεό για ό,τι έχω στη ζωή. Ιδανικά θα ήθελα να παραμείνει όπως είναι σήμερα. Είμαι απόλυτα ευτυχισμένη, ευλογημένη και χαρούμενη.