Μια άγνωστη πτυχή της προσωπικής του ζωής, αποκαλύπτουμε για πρώτη φορά στο youweekly.gr. Ήταν τα χρόνια της ανεμελιάς, της μεγάλης φτώχειας, της επιβίωσης αλλά και της δημιουργίας. Ο Διονύσης Σαββόπουλος ποζάρει ως γυμνό μοντέλο για την μεγάλη ζωγράφο Ελένη Καραγιάννη, όπως και για τους μαθητές της Σχολής Καλών Τεχνών για να βγάλει τα προς το ζην…Η γνωριμία του μεγάλου τραγουδοποιού, που έφυγε πρόσφατα από την ζωή, με την γυναίκα αυτή υπήρξε καθοριστική και σημάδεψε την ζωή του…
Ο Διονύσης Σαββόπουλος, ένας από τους πιο εμβληματικούς δημιουργούς της ελληνικής μουσικής σκηνής, γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1944 στη Θεσσαλονίκη. Μεγάλωσε σε μια εποχή γεμάτη ανακατατάξεις, και από νωρίς έδειξε την ανήσυχη φύση και την καλλιτεχνική του τάση. Το 1963, σε ηλικία μόλις 19 ετών, αποφασίζει να αφήσει πίσω του τη Θεσσαλονίκη και τις σπουδές του στη Νομική —μια επιλογή που, όπως αποδείχθηκε, καθόρισε την πορεία του. Με ωτοστόπ μπαίνει μέσα σε ένα φορτηγό και κατεβαίνει για πρώτη φορά στην Αθήνα, αναζητώντας μια νέα ζωή, γεμάτη μουσική, θέατρο και δημιουργία.
Τα πρώτα χρόνια δεν ήταν εύκολα για εκείνον. Φιλοξενείται σε σπίτια φίλων και γνωστών, επιβιώνει κάνοντας κάθε είδους δουλειά: εργάτης οικοδομής, αχθοφόρος, μπογιατζής, ακόμη και σερβιτόρος. Η Αθήνα του ’63 ήταν σκληρή για έναν νέο χωρίς πόρους και χωρίς ιδιαίτερες γνωριμίες, αλλά ο Διονύσης Σαββόπουλος δεν το έβαζε κάτω. Κάθε εμπόδιο γινόταν εμπειρία, κάθε γνωριμία μια νέα ευκαιρία. Εκείνα τα χρόνια θα γνωρίσει ανθρώπους που θα σημαδέψουν την πορεία του: τη Μαρία Φαραντούρη, τον Μάνο Λοΐζο και άλλους νέους μουσικούς που, όπως κι εκείνος, ονειρεύονταν να αλλάξουν το ελληνικό τραγούδι.
Η γυναίκα που του άλλαξε την ζωή!
Μέσα σε αυτή την περίοδο αναζήτησης και επιβίωσης, θα συμβεί κάτι αναπάντεχο. Η Ελένη Καραγιάννη, μια σπουδαία ζωγράφος και μετέπειτα συγγραφέας, που έμενε απέναντι από μια οικοδομή όπου δούλευε ο Διονύσης Σαββόπουλος, τον καλημέριζε καθημερινά και έπιαναν μεταξύ τους κουβέντα.
Είδε στον νεαρό εργάτη ότι, παρά τη σκόνη και την κούραση, διέθετε κάτι ξεχωριστό —μια παρουσία, ένα βλέμμα, ίσως μια αύρα καλλιτέχνη που δεν ταίριαζε με τα χέρια του εργάτη. Μέσα στις καθημερινές συζητήσεις τους, μεταξύ άλλων, του πρότεινε κάτι διαφορετικό: να δουλέψει ως μοντέλο, και μάλιστα ως γυμνό μοντέλο στη Σχολή Καλών Τεχνών.
Ο Διονύσης Σαββόπουλος, αν και αρχικά διστακτικός, δέχτηκε. Εκείνη την εποχή, η ανάγκη για επιβίωση ήταν μεγάλη, και η αμοιβή —περίπου 15 δραχμές τη φορά— ήταν αξιοπρεπής. Κυρίως, όμως, δεν είχε την εξαντλητική κόπωση της οικοδομής ή του αχθοφόρου. Έτσι, το 1963, ο νεαρός από τη Θεσσαλονίκη βρίσκεται να εργάζεται στην τότε Βασιλική Σχολή Καλών Τεχνών, υπό τη διεύθυνση του μεγάλου ζωγράφου Γιάννη Μόραλη που είχε την διεύθυνση από το 1948 μέχρι το 1984. Ο Σαββόπουλος παρά τις αντίθετες πολιτικές απόψεις που είχε και τις αντιλήψεις του, είχε ανάγκη τα χρήματα και δέχτηκε να ποζάρει γυμνός για τους μαθητές της σχολής. Η εμπειρία αυτή του άνοιξε ένα διαφορετικό παράθυρο στον κόσμο της τέχνης, εκεί όπου το σώμα, η έκφραση και η δημιουργία γίνονται ένα.
Την ίδια περίοδο, η Μαρία Φαραντούρη του πρότεινε να δοκιμαστεί και στη μουσική, τραγουδώντας σε ένα μικρό σινεμά στο Κερατσίνι. Παράλληλα, ο Διονύσης Σαββόπουλος αρχίζει να δραστηριοποιείται πολιτικά στην Ε.Δ.Α (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά), γεγονός που θα τον οδηγήσει και στη σύλληψή του ένα πρωινό, μαζί με άλλους νέους της εποχής. Παρά τις δυσκολίες, δεν εγκαταλείπει το όνειρο. Το 1966 ετοιμάζει το πρώτο του ρεπερτόριο, με τραγούδια του Χατζιδάκι και του Θεοδωράκη, ενώ παράλληλα δημιουργεί και τα δικά του τραγούδια που θα σημαδέψουν τη μεταπολεμική Ελλάδα.
Η Ελένη Καραγιάννη που ανακάλυψε τον Διονύση Σαββόπουλο και του έδωσε δουλειά τον έβαλε να ποζάρει και η ίδια πολλές φορές σαν μοντέλο της, παρουσιάζοντας τα έργα της σε διάφορες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Στο βιβλίο της «Ο εαυτός μου πείραμα» (1998), περιγράφει όλα αυτά τα γεγονότα της συνάντησης μαζί του και της πορείας του, με ιδιαίτερη συγκίνηση. “Ο Σαββόπουλος, πριν γίνει ο «Νιόνιος» που όλοι γνωρίζουμε, υπήρξε εργάτης, μπογιατζής, και —ναι— μοντέλο στη Σχολή Καλών Τεχνών. Έργα με τον Διονύση Σαββόπουλο βρίσκονται σε διάφορες συλλογές και βεβαίως στην Σχολή Καλών Τεχνών” αναφέρει χαρακτηριστικά.
Αναμφισβήτητα ο μεγάλος τραγουδοποιός ήταν ένα παιδί με ανήσυχο βλέμμα που αναζητούσε τη θέση του στον κόσμο της τέχνης, σε μια Ελλάδα που άλλαζε. Και όπως αποδείχθηκε, τη βρήκε και μάλιστα με τον καλύτερο τρόπο. Έγινε μεγάλος και τρανός και μεγαλούργησε.
">
">
">
">
">
">
">