Θλίψη σκόρπισε η είδηση πως ο Διονύσης Σαββόπουλος έφυγε από τη ζωή, καθώς υπήρξε πάντα κάτι παραπάνω από ένας σπουδαίος τραγουδοποιός. Ήταν ένας άνθρωπος που δεν φοβήθηκε ποτέ να κοιτάξει τον εαυτό του κατάματα.
Καλεσμένος στο «Στούντιο 4», τον περασμένο Ιανουάριο είχε μιλήσει με αφοπλιστική ειλικρίνεια για τη ζωή του, τις οικογενειακές του σχέσεις και τη δημόσια συγγνώμη που αισθάνθηκε την ανάγκη να ζητήσει μέσα από την αυτοβιογραφία του «Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα».
«Αυτό ήταν ανάγκη μιας ειλικρίνειας… Κι εγώ έλεγα “γράφεται αυτό;”», παραδέχτηκε, εξηγώντας πως ήθελε να είναι απόλυτα αληθινός, χωρίς ωραιοποιήσεις. Η πιο δύσκολη παραδοχή; «Ότι έριχνα μπάτσες στα παιδιά μου. Το έχω μετανιώσει και τους ζήτησα συγγνώμη».
Διονύσης Σαββόπουλος: «Δεν είπα ποτέ “Σ’ αγαπώ μπαμπά”»
Ούτε η σχέση του με τους δικούς του γονείς ήταν εύκολη. Ο Διονύσης Σαββόπουλος θυμάται το πώς έφυγε από το σπίτι μετά από ένταση και πίεση: «Με έπρηζαν για τις ώρες που γυρνάω… Ανέβηκα στο λεωφορείο και λιποθύμησα». Παρότι τα πράγματα αργότερα εξομαλύνθηκαν, δεν πρόλαβε να τους πει όσα ήθελε. «Δεν τους είπα ποτέ “Σ’ αγαπώ μπαμπά” ή “Σε λατρεύω αδερφέ μου”», εξομολογήθηκε.
Έγινε πατέρας μόλις στα 22 του, χωρίς όπως λέει να έχει ιδέα τι σημαίνει αυτό. «Πίστευα ότι θα τα κάνω όλα διαφορετικά, αλλά δεν είναι εύκολο», είπε, περιγράφοντας τη δική του προσπάθεια να πει τα “σ’ αγαπώ” που δεν άκουσε ποτέ παιδί.
Η φυλάκιση επί Χούντας και η Άσπα στο πλευρό του
Από τις πιο μεγάλες δοκιμασίες της ζωής του, ήταν η περίοδος που φυλακίστηκε στη Χούντα. «Ήταν δύσκολα τα πράγματα, αλλά αισθανόμουν το χέρι του Θεού πάνω μου να μου λέει “καλά πας”». Μέσα στη σκληρή πραγματικότητα των κρατητηρίων, η παρουσία της συζύγου του, Άσπας, αποδείχτηκε σωτήρια.
Εκείνη, τότε μαθήτρια Λυκείου, τον αναζητούσε παντού, πηγαίνοντας στις ουρές των συγγενών πολιτικών κρατουμένων. «Οι άλλες ήταν σαν χήρες, κι η δικιά μου έλαμπε με μεταξωτά χειλάκια, μωβ μάτια και μίνι φούστα», θυμάται. Ακόμα και οι ασφαλίτες πρόσεχαν τη δυναμική της παρουσία. Ο ίδιος συγκινείται ακόμη όταν λέει: «Η Άσπα μικρή δεν φοβόταν τίποτα, η αγάπη σε κάνει ατρόμητο».
Η απομόνωση μετά τα βασανιστήρια ήταν ίσως η πιο δύσκολη εμπειρία. «Δεν πέρναγε η ώρα… Άρχισα να φτιάχνω τραγούδια. Έτσι πέρασε». Μέσα στο σκοτάδι, η μουσική του έγινε φως και ελπίδα. Παρόλα αυτά, δεν κρατά κακία: «Μήπως ξέρουν κι αυτοί τι κάνουν; Είναι παράσημα αυτά που έζησα στη φυλακή».
Ο Διονύσης Σαββόπουλος δεν ήταν απλώς ένα μεγάλο κεφάλαιο της ελληνικής μουσικής, αλλά ένας άνθρωπος που έμαθε να λέει τα «συγγνώμη» και τα «σ’ αγαπώ» χωρίς φόβο κι αυτό, τελικά, ήταν το πιο δυνατό τραγούδι του.
">
">
">
">
">
">
">