Η Μαίρη Ραζή άνοιξε την καρδιά της στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο, καλεσμένη στην εκπομπή Στούντιο 4 της ΕΡΤ. Με αφορμή τη νέα της παράσταση στο θέατρο Πρόβα, η αγαπημένη ηθοποιός μίλησε για τις δύσκολες στιγμές που βίωσε, όταν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη με την οικογένειά της.
«Το μερίδιό μου στη στεναχώρια το πλήρωσα πολύ βαριά», εξομολογήθηκε αρχικά η Μαίρη Ραζή, για να συμπληρώσει: «Όταν ήρθα στην Ελλάδα έκλαιγα συνέχεια. Για οτιδήποτε με ρωτάνε για την Κωνσταντινούπολη θέλω να κλαίω, και αυτός ίσως είναι ο λόγος που έγινα ηθοποιός για να αντιμετωπίζω καλύτερα τα πράγματα».
Δείτε επίσης: Μαίρη Ραζή: «Ο Γιάννης Γκιωνάκης ήταν ψεύτης και μυθομανής, έλεγε παραμύθια και του άρεσε»
Η συγκλονιστική περιγραφή της Μαίρης Ραζή για τον διωγμό από την Πόλη
Η Μαίρη Ραζή ήρθε στην Ελλάδα το 1965, και καταλυτικό ρόλο έπαιξε το γεγονός ότι εξόρισαν τον πατέρα της, όταν εκείνος συνελήφθη, χτυπήθηκε και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα με μια βαλίτσα στο χέρι. «Τη μια νύχτα τον έδειραν, ήρθε στο σπίτι μαυρισμένος και μας είπε ότι είχε πάει στον οδοντίατρο και την άλλη ημέρα έφυγε με μια βαλίτσα. Ήταν μέσα στους 50 πρώτους που έφυγαν τότε, είχε μόνο 24 ώρες», δήλωσε.
Η μητέρα της, μάλιστα, τους είπε μία φράση που μέχρι σήμερα μένει ανεξίτηλη στη μνήμη της. «Είναι κάτι που δεν το λέω εύκολα αλλά κλαίγαμε κι εγώ και η αδελφή μου. Η μητέρα μου μας είπε “Μην κλαίτε, σας βλέπουν οι Τούρκοι και χαίρονται”. Αυτό σου δίνει μία αξιοπρέπεια και μια περηφάνεια, πέρασαν τόσα χρόνια και ακόμα το κρατάω. Να είμαστε δηλαδή αξιοπρεπείς και να βλέπουμε τα πράγματα όσο καλύτερα μπορούμε», πρόσθεσε.
«Βεβαίως θυμάμαι τη ζωή εκεί, στα Σεπτεμβριανά ήμουν εκεί. Παραθερίζαμε, σε ένα σπίτι που νοικιάζαμε από έναν Τούρκο -οι λαοί μεταξύ τους δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα. Οι γονείς μου μας έβαλαν στην τουαλέτα του σπιτιού, μαζί με τη γιαγιά μου, κι έβαλαν μπροστά μία ντουλάπα, γιατί μας χτυπούσαν τις πόρτες. Το έκαναν ώστε να σκοτώσουν αυτούς, όχι εμάς. Βγήκε ο Τούρκος από επάνω και τους έδιωξε. Ακόμα θυμάμαι που έτρεμαν τα πόδια της γιαγιάς μου», κατέληξε η Μαίρη Ραζή μιλώντας για τον διωγμό της Πόλης.
">
">
">
">
">
">
">