Ένα εξοργιστικό σκηνικό έλαβε χώρα τις προάλλες ανάμεσα σε έναν οδηγό λεωφορείου και έναν επιβάτη ΑμεΑ νεαρής ηλικίας, το οποίο συζητήθηκε το πρωί της Κυριακής 24/9 στην εκπομπή του MEGA, Χαμογέλα και Πάλι. Αυτό έδωσε την αφορμή στο Νίκο Συρίγο να ξεσπάσει δημόσια, προχωρώντας σε αποκαλύψεις για τη δική του ζωή, μιλώντας για την περίπτωση της μητέρας του.
Πιο συγκεκριμένα, η ίδια κινείται με αναπηρικό αμαξίδιο και κάθε φορά που χρειάζεται να βρεθούν οπουδήποτε, ακόμη και σε κάποιο γιατρό, τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν είναι πολλά, γι’ αυτό και ο δημοσιογράφος βγήκε εκτός εαυτού στον αέρα.
Δείτε επίσης: «Ο σύντροφός μου δεν…» – Η πρώτη ανοιχτή συνέντευξη της Ελεωνόρας Ζουγανέλη για τη σχέση της με το Νίκο Συρίγο
Το ξέσπασμα του Νίκου Συρίγου και η αναφορά στο πρόβλημα υγείας της μητέρας του
@captain.amearica Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου; (no pun intended) #oasa #anapiria #amea @kyriakosmitsotakis_
«Έχεις πάρει ποτέ έναν άνθρωπο που είναι σε αμαξίδιο να τον πας βόλτα; Επειδή εμένα είναι η μάνα μου, θέλω να πω ότι αυτό που βλέπουμε είναι η καθημερινότητα των ανθρώπων αυτών. Δυστυχώς το ελληνικό Κράτος – και συγγνώμη αν ακούγομαι βαρετός που επικαλούμαι διαρκώς το ελληνικό Κράτος, αλλά κάποιος πρέπει να μεριμνήσει – πετάει ακόμα αυτούς τους ανθρώπους στον Καιάδα. Αυτό δεν σταμάτησε τότε στη Σπάρτη, συνεχίζεται ακόμα και σήμερα, το 2023», είπε αρχικά.
Και συμπλήρωσε: «Εγώ για να πάω τη μάνα μου μία βόλτα, να πάρει τα φάρμακά της από τον γιατρό, κάθε μέρα περνάμε έναν μαραθώνιο. Δεν υπάρχει υποδομή πουθενά. Δεν συζητάμε για την ψυχαγωγία τους, να τους πας σε μία συναυλία ή κάπου. Οι άνθρωποι αυτοί είναι καταδικασμένοι. Είναι ντροπή να τα λέμε αυτά τα πράγματα! Καλό θα είναι τα αρμόδια όργανα αυτόν τον άνθρωπο να του τραβήξουν το αυτί. Εδώ είμαστε το βορειότερο άκρο της Αφρικής».
Έξαλλος και ο Σπύρος Χαριτάτος
Για το ίδιο περιστατικό ξέσπασε και ο Σπύρος Χαριτάτος στον αέρα του OPEN λίγο νωρίτερα, λέγοντας:
«Φανταστείτε τι συμβαίνει με τα άτομα που έχουν μη εμφανείς αναπηρίες, που δεν μπορείς να πεις ότι έχεις ένα πρόβλημα και ο άλλος δεν το βλέπει. Εδώ το βλέπει και σου συμπεριφέρεται έτσι. Αυτό είναι ένας προσωπικός βασανισμός, ένα μαρτύριο κανονικό. Ένας οδηγός έχει μια θέση ευθύνης απέναντι σε όλους τους επιβάτες και κυρίως στους αδύναμους. Και αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει στο λεωφορείο συμβαίνει παντού. Εγώ το ‘χω βιώσει και σε δικαστική αίθουσα κι αν το πω θα κινήσουμε άλλες αντιδράσεις.
Μπορεί κι εγώ να ήμουν δράστης τέτοιας συμπεριφοράς και να μην το κατάλαβα ποτέ, μέσα στη ρουτίνα και στο πηγμένο μου κεφάλι να μη βοήθησα έναν συνάνθρωπό μου που το ζητούσε. Εγώ, αν την ώρα που διαβάζω τις εφημερίδες δεν φορέσω τα γυαλιά της πρεσβυωπίας, δεν βλέπω. Άρα έχω μειωμένη όραση άρα τι έχω; Αναπηρία. Αυτό μπορούμε να τα αποδεχθούμε; Ότι όλοι λίγο ή πολύ, εμφανώς ή αφανώς, έχουμε ένα είδος αναπηρίας; Επειδή όμως είναι καθημερινότητα, δεν το αντιλαμβανόμαστε.
Για κάποιους η αναπηρία ξεκινάει από το αμαξίδιο και μετά. Αυτοκαταδικαζόμαστε ως κοινωνία σε κάτι που μπορεί να τύχει και σε εμάς. Αυτό όμως δεν αρέσει να το λες σε κανέναν», σημείωσε.
">
">
">
">
">
">
">