Περίεργα ξεκίνησε το “Πρωινό” της Τρίτης ο Γιώργος Λιάγκας, που ήθελε να μας περάσει ένα μήνυμα, άλλοι το καταλάβαμε, άλλοι όμως όχι, μιλώντας για αλλαγές ώρας, για βραδινά, μεσημεριανά, σόου κλπ κλπ.
“Αυτά Θράσο μου τα λένε οι άσχετοι να ξέρεις που δεν ξέρουν από τηλεόραση, είδα φως και μπήκα…” και μετά δήθεν τάχα ότι δεν ήξερε ότι ήταν στον αέρα ο παρουσιαστής συνέχισε:
“Αααα ξεκινήσαμε, τι γίνεται ρε παιδιά; Κάθε φορά ξεκινάμε δυο τρία λεπτά νωρίτερα τι θα γίνει; Εδώ είμαστε η αγαπημένη σας πρωινή τηλεοπτική συνήθεια και σας ευχαριστώ για αυτό, αλλά ξέρετε καμμιά φορά άνθρωποι είμαστε και κουραζόμαστε. Δεν την κάνω και λίγα χρόνια την δουλειά αυτή, την κάνω 28 χρόνια περίπου τα περισσότερα από τα οποία έχω καθημερινή πρωινή εκπομπή, είμαι από τους παλαιότερους στην πρωινή ζώνη και κάνοντας και πρωταθλητισμό, προσπαθούμε για το καλύτερο για τους τηλεθεατές για το κανάλι μας… κάποια στιγμή κουράζεσαι και λες… μήπως να αλλάξω και να πάω σε άλλη ζώνη, να κάνω ένα βραδινό, να κάνω late night, να κάνω κανά σόου, από το να κάθομαι κάθε μέρα να σπάω τα νεύρα μου κλπ κλπ και μετά βλέπεις τον κόσμο και λες αξίζει τον κόπο” είπε ο Γιώργος Λιάγκας.
Δες το απόσπασμα μέχρι το 00:01:53:
Προφανώς χαρούμενος και συνεπαρμένος από τα νούμερα τηλεθέασης των τελευταίων ημερών, που τον φέρνουν πολλές φορές πρώτο ανάμεσα στα πρωινά, ο παρουσιαστής του “Πρωινού” πέταξε τις μπηχτές προς άγνωστους αποδέκτες σε εμάς, που μόνο εκείνος ξέρει καλά, αλλά οκ το πιάσαμε το νόημα… Ξεκινάει και η περίοδος μεταγραφών βλέπεις…
“Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού”, είναι μάλλον μια φράση που ο Λιάγκας δεν την είδε ποτέ μπροστά του γραμμένη στα βιβλία Πανεπιστημίου, που διάβαζε για να πάρει το δίπλωμα μηχανικού. Το αστείο λοιπόν στην περίπτωση αυτή είναι, πως ξεχνάς πολύ γρήγορα αγαπητέ Γιώργο και να που κουράστηκες και μας το δήλωσες πρωί πρωί, με ένα μειδίαμα και με ένα αλαζονικό ύφος θα έλεγα, που ο καθένας το πήρε όπως τον βόλευε και όπως ήθελε.
Εμείς πάλι ακούσαμε “είμαι πρώτος βαρέθηκα να είμαι πρώτος”, άσχετα αν εσύ είπες κάτι άλλο. Χαιρόμαστε που καυχιέσαι ότι εσύ και η ομάδα σου, πετυχαίνετε νίκες αλλά τις πιο μεγάλες νίκες τις φέρνει το κοινό. Το να το παίζουμε θύματα και ταλαιπωρημένοι (δεν σκάβουμε και με το φτυάρι) δεν αλλάζει την ιστορία της τηλεόρασης, απλά τοποθετεί πέτρες στον δρόμο σου. Το ήθος και η ευπρέπεια χτίζονται πέτρα πέτρα, όπως τα σπίτια και το κοινό έχει μάθει πλέον να σε αφουγκράζεται και καταλαβαίνει πότε φορτσάρεις προς την αμετροέπεια που σε κάνει να φαίνεσαι κυνικός.
Ξεχνάς ένα πρωινό που σε είδαμε με σκυφτό κεφάλι να ζητάς συγνώμη, ξεχνάς ήδη τους πρώτους δύο μήνες που σε πήγε… τάπα η Σκορδά -που θα έλεγε και η Σάττι – και ούτε λίγο ούτε πολύ, μας λες ότι κουράστηκες και ότι το κανάλι σε βάζει λεπτό λεπτό παραπάνω ροκανίζοντας από την ώρα του Παπαδάκη.
Ο κόσμος μας στρώνει χαλιά για να πατάμε, αλλά όπως είπες με την ιστορία της φοιτήτριας στην Θεσσαλονίκη και του άτυχου ποδοσφαιριστή, όταν μας το τραβάει απότομα πέφτουμε πολύ άκομψα κάτω. Έτσι και αλλιώς τα χρόνια στο Star, δεν ήταν δα και σπουδή, μιας και ήταν το πιο κίτρινο δελτίο της ελληνικής τηλεόρασης. Καλό είναι να θυμόμαστε ποιοι είμαστε γιατί έχουμε ελπίδα ο κόσμος να μας ανεχτεί για πολύ καιρό. Όλα αυτά ελπίζω να μην σε θυμώσουν αλλά να σε κάνουν καλύτερο.
">
">
">
">
">
">
">