Δεν μίλησε πρώτη φορά το βράδυ της Τετάρτης στους «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη, ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος, για τις απιστίες του, όταν ακόμα ήταν παντρεμένος με το απόλυτο sex symbol Ζωή Λάσκαρη. Αν πατήσεις στην google «Λυκουρέζος απιστία» θα βγουν μπόλικα δημοσιεύματα….
Ο τηλεθεατής, που του αρέσει γενικότερα να βλέπει μέσα από την κλειδαρότρυπα ενός επώνυμου ζευγαριού, στην περίπτωση του γνωστού ποινικολόγου που μιλάει συχνά πυκνά στις συνεντεύξεις του για αυτές τις αμαρτίες του, νιώθει κάπως άβολα, ακούγοντάς τον να λέει: «Είχα χούι με την απιστία – όταν το μάθαινε η Ζωή οι εκρήξεις ήταν σκληρές»
Δείτε επίσης: Αλέξανδρος Λυκουρέζος: Η σχέση με Βραζιλιάνα, τα τρία παιδιά και ο θάνατος της Λάσκαρη – «Αυτό δεν το ξέρει πολύς κόσμος»
Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούμε βέβαια για τις απιστίες στην Ζωή και της ζωής του Αλέξανδρου Λυκουρέζου
Ανακαλύψαμε μια συνέντευξη που είχε δώσει ο ποινικολόγος τα περασμένα Χριστούγεννα στο YouΤube και στην εκπομπή «Γηροκομείο», που κάθισε στον καναπέ απέναντι στον Ηλία Ψινάκη και οι δυο τους μίλησαν για… τέρατα και σημεία… Ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος και ο Ηλίας Ψινάκης λόγω και της κολλητής παρέας που έκαναν με την Ζωή Λάσκαρη, απελευθερώθηκαν εντελώς σε εκείνη την κουβέντα και αποκάλυψαν πολλά παρασκήνια και εκρήξεις της μεγάλης σταρ όταν μάθαινε για τις απιστίες του άντρα της.
«Αγάπη μου, η Ζωή ήταν η ωραιότερη γυναίκα στην Ελλάδα τον έπαιζαν όλοι οι φαντάροι. Όπου πήγαινες είχαν την Ζωή με τις ποδάρες και αυτός την απατούσε, τον έπιανε, εκείνος δεν το παραδεχόταν», είπε ο Ηλίας Ψινάκης.
«Όχι δεν είναι έτσι», τον διέκοψε ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος και συνέχισε: «Στην δεξίωση που κάναμε στο Ακρωτήρι για να γιορτάσουμε τα 30 χρόνια του γάμου μας, εκεί της έκανα μια έκπληξη που δεν την περίμενε. Κοντά στα μεσάνυχτα, πήρα το μικρόφωνο και της είπα ότι “αγάπη μου έχω διαπράξει αυτά τα πλημμελήματα, μπορεί και κακουργήματα, το ομολογώ ζητώ συγνώμη”. Και η Ζωή με την γενναιοδωρία που την διέκρινε με συγχώρησε. Εξάλλου το ότι μείναμε 43 χρόνια παντρεμένοι μέχρι το τέλος σημαίνει ότι υπήρχε κάτι πολύ πιο ισχυρό από αυτό».
«Τελείωσες γιατί εγώ έχω να πω άλλα; Γιατί αυτός γ…. σε, εμένα έβριζε», είπε ο Ηλίας Ψινάκης δείχνοντας τον Αλέξανδρο Λυκουρέζο και συνέχισε: «Εντάξει, της έλεγε Ζουζού συγνώμη και αυτή τον συγχωρούσε, που εγώ θα τον σκότωνα βέβαια κανονικά… Που η Ζωή ήταν άνετη βέβαια, αλλά δεν γούσταρε να τσιλιμπουρδίζει. Αυτή, να την θέλουν όλοι, αυτή να θέλει αυτόν και αυτός… κέρατο. Άλλες φορές έκανε ότι δεν καταλάβαινε όταν δεν ήταν σίγουρη, αλλά όταν ήταν σίγουρη, τον βρίσει, δεν τον βρίσει, είχε σπάσει το σπίτι, έβριζε εμένα, ή μάλλον έβριζε τον Αλέξανδρο σε εμένα. Και όταν πήγαινα να την ρωτήσω αν ήταν σίγουρη, μου έλεγε: “Άντε γαμ..ου και εσύ, αν είμαι σίγουρη, όχι έτσι ξύπνησα με νεύρα”»...
Δες το βίντεο στο 44:00:
Άποψή μας και πάρτε την σοβαρά ή χαλαρά…
Η εμμονή με τις απιστίες και η «σκιά» της Ζωής Λάσκαρη
Η Ζωή Λάσκαρη υπήρξε μια γυναίκα-σύμβολο. Όχι μόνο για την ομορφιά και την αρχοντιά της, αλλά και για την ισχυρή προσωπικότητά της, την αυτοπεποίθηση και την ανεξαρτησία της. Ωστόσο, κάθε φορά που ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος δίνει συνέντευξη, ένα θέμα μοιάζει να τον απασχολεί ιδιαίτερα: οι απιστίες του κατά τη διάρκεια του γάμου τους. Και ενώ αυτή η προσωπική τους ιστορία ανήκει στο παρελθόν, το γεγονός ότι επανέρχεται διαρκώς στη δημόσια συζήτηση γεννά ερωτήματα.
Η συνεχής αναφορά στις εξωσυζυγικές του σχέσεις δεν είναι κάτι που συνέβη προφανώς για μία φορά, ούτε αποκαλύφθηκε από τρίτους. Αντίθετα, ο ίδιος επιλέγει να το επαναλαμβάνει, σχεδόν με μια διάθεση εξομολόγησης, αλλά και επιβεβαίωσης. Είναι σαν να θέλει να ξαναζήσει εκείνες τις στιγμές μέσα από τη διήγηση τους. Ή, ίσως, να επιθυμεί να εδραιώσει μια συγκεκριμένη εικόνα του εαυτού του: εκείνη του άνδρα που, παρά τη δέσμευσή του με μια σταρ, εξακολουθούσε να είναι ακαταμάχητος στις γυναίκες.
Όμως, ποια είναι η ανάγκη πίσω από αυτήν τη δημόσια αποκάλυψη; Είναι μια προσπάθεια να ξορκίσει τις τύψεις; Μια επίδειξη ειλικρίνειας; Ή μήπως μια μορφή προσωπικής ικανοποίησης που αντλεί από την ίδια την πράξη της απιστίας, ακόμα και τώρα που η Ζωή δεν είναι εδώ για να υπερασπιστεί τον εαυτό της ή να σχολιάσει;
Πώς εισπράττει ο κόσμος αυτή την εμμονή;
Η κοινωνία μας έχει συνηθίσει να αντιμετωπίζει διαφορετικά την απιστία όταν προέρχεται από έναν άντρα και όταν προέρχεται από μια γυναίκα. Το να ακούει κανείς έναν ηλικιωμένο άντρα να καυχιέται –έστω και με τη μορφή εξομολόγησης– για τις απιστίες του, όταν η σύζυγός του δεν είναι πια στη ζωή, δημιουργεί ένα αίσθημα αμηχανίας, ίσως και ενόχλησης.
Ο κόσμος θυμάται τη Ζωή Λάσκαρη ως μια γυναίκα δυναμική, μια παρουσία που εξέπεμπε γοητεία και αυτοπεποίθηση. Το να επαναφέρεται διαρκώς το αφήγημα της προδοσίας που βίωσε, την κάνει να μοιάζει με θύμα μιας ιστορίας που η ίδια ποτέ δεν θα ήθελε να πρωταγωνιστεί. Ακόμα και αν η ίδια είχε επιλέξει να συγχωρήσει ή να μην ασχοληθεί με τις απιστίες του συζύγου της, το γεγονός ότι σήμερα αυτές συζητιούνται δημόσια, δημιουργεί μια αίσθηση ασέβειας προς τη μνήμη της.
Η αντίφαση ενός έρωτα
Όταν κάποιος μιλάει για μια γυναίκα που αγάπησε, ο σεβασμός και η διακριτικότητα θα έπρεπε να είναι αυτονόητα. Αντίθετα, εδώ βλέπουμε μια παράξενη αντίφαση: από τη μία, ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος αναφέρεται στη Ζωή Λάσκαρη ως μια μεγάλη αγάπη της ζωής του, από την άλλη, επαναφέρει στην επικαιρότητα τις στιγμές που την πλήγωσε.
Είναι σαν να προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία της σχέσης τους μέσα από τη δική του ματιά, αφήνοντας έξω το πώς μπορεί να ένιωθε η ίδια.
Ο κόσμος θυμάται τη Ζωή Λάσκαρη όχι μέσα από τις απιστίες του συζύγου της, αλλά για αυτό που η ίδια ήταν. Για την αδιαπραγμάτευτη προσωπικότητά της, την ομορφιά της που δεν ήταν μόνο εξωτερική, αλλά και στάση ζωής.
Κάποιοι λένε πως η αγάπη φαίνεται μετά τον θάνατο, στον τρόπο που μιλάμε για αυτούς που έφυγαν. Αν αυτό ισχύει, τότε ίσως το καλύτερο που θα μπορούσε να κάνει κανείς στη μνήμη της, είναι να σιωπήσει. Να αφήσει την εικόνα της ανέγγιχτη, όπως τη θυμόμαστε: περήφανη, δυνατή και πάντα αρχοντική.
">
">
">
">
">
">
">