Περίπου είκοσι χρόνια μετά τον τραγικό θάνατο του αδερφού του σε τροχαίο δυστύχημα, ο δημοσιογράφος Γιάννης Πουλόπουλος κατάφερε να εκπληρώσει ένα προσωπικό του όνειρο: να δημιουργήσει έναν μικρό ιερό ναό αφιερωμένο στη μνήμη του αγαπημένου του αδελφού Νικόλαου και στον άγιο από τον οποίο πήρε το όνομά του.
Ο Γιάννης Πουλόπουλος μοιράστηκε φωτογραφίες από τον καθαγιασμό του ναΐσκου, εμφανώς συγκινημένος αλλά και γεμάτος ευγνωμοσύνη προς όσους στάθηκαν δίπλα του σε αυτή την πνευματική του πορεία. Στην ανάρτησή του έγραψε: «Σήμερα ένα όνειρο ζωής έγινε πραγματικότητα. Με τη χάρη του Θεού και την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Σύρου Δωροθέου Β’, καθαγιάστηκε από τον Πρωτοπρεσβύτερο π. Πέτρο Μαραγκό ο ναΐσκος του Αγίου Νικολάου, αφιερωμένος στον αείμνηστο αδελφό μου, Νικόλαο».
Δείτε επίσης: Πουλόπουλος για πρεμιέρα Super Κατερίνα: «Ξέρω πόσο δύσκολη και απαιτητική είναι η πρωινή ζώνη»
Συγκινημένος ο Γιάννης Πουλόπουλος στον ναΐσκο για τον αδερφό του
Στο μήνυμά του, ο δημοσιογράφος περιέγραψε τον χώρο ως «τόπο προσευχής, αγάπης και φωτός, που θα κρατά ζωντανή τη μνήμη του και θα απαλύνει την απουσία». Παράλληλα, ευχαρίστησε θερμά τη βουλευτή Κυκλάδων Κατερίνα Μονογυιού, τον Δήμαρχο Μυκόνου Χρήστο Βερώνη, τον Αντιδήμαρχο Πολιτισμού Σάκη Αγορογιάννη και τον εκδότη του ekklisiaonline, Ανδρέα Καραγιάννη, για την παρουσία και τη στήριξή τους.
Ο Γιάννης Πουλόπουλος δεν παρέλειψε να εκφράσει και την ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη του προς τον Ηλία Αγγέλη, τον άνθρωπο που με «μεράκι και σεβασμό έδωσε μορφή σε αυτό το όνειρο».
Η κίνηση αυτή συγκίνησε τους διαδικτυακούς του φίλους, που έσπευσαν να του στείλουν μηνύματα αγάπης και συμπαράστασης, αναγνωρίζοντας τη δύναμη ψυχής που χρειάστηκε για να μετατρέψει τη θλίψη σε πράξη μνήμης και πίστης.
Μιλώντας για την απώλεια του αδερφού του, ο Γιάννης Πουλόπουλος είχε δηλώσει: «Πρωτόκολλο στο πένθος δεν υπάρχει και εγώ μπορώ να σας μιλήσω από προσωπική εμπειρία. Η μητέρα μου όταν “έφυγε” ο αδερφός μου, ο ιερέας που κάναμε τότε την κηδεία… Η μητέρα μου ήταν σε προσωρινή αμνησία, δεν καταλάβαινε τίποτα, ζήτησε λοιπόν να ξεβάψει τα νύχια της επειδή ήταν κόκκινα. Είπε “δεν δέχομαι εγώ τη μητέρα του παιδιού να έχει κόκκινα νύχια”. Το λέω και έχω συναισθηματική φόρτιση που το λέω.
Επιχείρησαν, λοιπόν, την ώρα που ήταν στον καφέ να της ξεβάψουν τα νύχια και η μαμά μου τότε άρχισε να συνειδητοποιεί τι συνέβαινε. Είπε ο ιερέας ότι “δεν επιτρέπεται να έχεις κόκκινα νύχια”. Θυμάμαι ήμουν και μικρότερος τότε είχα κάνει μεγάλο καβγά να μην της ξεβάψουν τα νύχια. Το πώς ο καθένας διαχειρίζεται το πένθος του είναι τόσο προσωπικό θέμα. Θυμάμαι τη μητέρα μου να λέει εκείνη τι στιγμή “γιατί μου ξεβάφετε τα νύχια τι συμβαίνει;”. Δεν είχε καταλάβει τι συνέβαινε όλο το διάστημα, γιατί είχε πάθει προσωρινή αμνησία, δεν αναγνώριζε τίποτα, είχε κατεβάσει ρολά, της λέγαμε ότι έχουμε πάει για καφέ», είπε χαρακτηριστικά με τρεμάμενη φωνή
">
">
">
">
">
">
">