Η Μελίνα Μακρή, πριν από δύο χρόνια έφερε στον κόσμο τον μικρό Γιαννάκη, καρπό του έρωτα της με τον Φράνκι Λούβαρη. H τραγουδίστρια να δυσκολεύτηκε λιγάκι μέχρι να αποκτήσει στην αγκαλιά της το πρώτο της παιδί, καθώς όπως έχει αποκαλύψει είχε μια δύσκολη εγκυμοσύνη (δείτε εδώ την ανάρτηση της από το μαιευτήριο).
Αδιαμφησβήτητα μετά τον ερχομό του γιου της, η ίδια βιώνει την πιο όμορφη περίοδο της ζωής της, και όπως μοιράζεται με το διαδικτυακό κοινό της μεταξύ άλλων, φαίνεται να απολαμβάνει ιδιαίτερα το ρόλο της ως νέα μανούλα και χαίρεται την κάθε στιγμή (δείτε εδώ την ανάρτηση της για την πρώτη μέρα του γιου της στον παιδικό σταθμό).
Πλέον, παρόλο που γνωστή τραγουδίστρια έχει αφοσιωθεί στο μεγάλωμα του παιδιού της, ωστόσο, τα πράγματα δεν ήταν πάντα τόσο απλά και φωτεινά, καθώς, όπως αποκαλύπτει η ίδια, μετά τον ερχομό του γιου της υπήρξε μια σκοτεινή περίοδος που λίγες μαμαδές αποκαλύπτουν…
Η Μελίνα Μακρή μιλά ανοιχτά για μια άγνωστη πτυχή της μητρότητας
Η Μελίνα Μακρή λοιπόν, σε συνέντευξη της που προβλήθηκε σήμερα, 28/10, από την εκπομπή Happy Day του ALPHA, μίλησε για την άγνωστη πτυχή της μητρότητας, τον επιλόχειο θυμό. Μεταξύ άλλων, αποκαλύπτει πως πέρασε αυτή τη σκοτεινή περίοδο και δίνει ένα μήνυμα για όλες τις νέες μαμάδες.
Συγκεκριμένα, είπε αρχικά: «Αυτό που νιώθω περισσότερο απαιτητικό είναι η αλλαγή ζωής. Έχω συνηθίσει σε έναν άλλο τρόπο ζωής. 20 χρόνια βράδυ και τώρα ξαφνικά έχουμε το πρωινό ξύπνημα με το σχολείο. Τώρα πρέπει όλο αυτό το βιολογικό ρολόι να αλλάξει. Τις πρώτες μέρες ζαλιζόμουν, έλεγα πού βρίσκομαι».
«Έκανα μια συνειδητή επιλογή, να αφήσω τη δουλειά πίσω. Τον πρώτο καιρό είχε μπει στη θερμοκοιτίδα το παιδί κι εγώ ήθελα πάρα πολύ να το έχω κοντά μου, μου είχε δημιουργηθεί αυτή η έλλειψη. Προσπάθησα να το καλύψω, ήμουν συνέχεια από πάνω του. Η θερμοκοιτίδα, νομίζω ότι στιγματίζει πάρα πολύ μια νέα μητέρα. Οι ορμόνες ζητάνε το παιδί, θέλεις να το φροντίσεις, να το ταΐσεις και πήγαινα το σακουλάκι για να το δώσουν με τη σύριγγα».
«Είχα φρικάρει, όσο περνούσαν οι μέρες ένιωθα ότι χάνω το μυαλό μου. Έβλεπα το παιδί από το τζάμι και έφευγα κλαίγοντας. Μετά όλο αυτό μου βγήκε και έπαθα όλο αυτό που δεν ήθελα να το ακουμπάει άνθρωπος, ήμουν από πάνω του, παράτησα τα πάντα. Η αλήθεια είναι ότι δεν ζήτησα τη βοήθεια ειδικού, είχα στήριξη από τον σύζυγό μου. Το συζήτησα πάρα πολύ μαζί του, ήταν κι αυτός σύμφωνος να αφοσιωθώ στο παιδί».
Και καταλήγει: «Ήταν δύσκολος ο πρώτος χρόνος, κάποια στιγμή ένιωσα ότι πιέστηκα και ήθελα να ξεφύγω. Πάντα έλεγα και για τον θυμό που ένιωθα ως λεχώνα και για όλα αυτά που πέρασα αργότερα και τον πρώτο χρόνο. Είχα περάσει κάποιο επιλόχειο θυμό. Είχα κάποιες φοβίες. Έβλεπα σκιές, έβλεπα ανθρώπους να περνάνε, έβλεπα τις σκάλες που κατέβαινα να πέφτω μαζί με το μωρό, έκανα σενάρια με το μυαλό μου και πραγματικά ένιωθα ότι τρελαίνομαι. Σταδιακά τα ξεπέρασα. Δεν μιλάμε αρκετά για αυτό που περνάνε οι γυναίκες όταν γεννάνε».
">
">
">
">
">
">
">