Ο Γιάννης Καλλιάνος, το πρωί της Παρασκευής 13 Δεκεμβρίου, βρέθηκε στο πλατό της εκπομπής του MEGA, Buongiorno, ως καλεσμένος και παραχώρησε μία πολύ ιδιαίτερη συνέντευξη. Μίλησε για την καριέρα του, για την οικογένειά του, αλλά και για τον θάνατο του πατέρα του που τον άλλαξε ριζικά.
Η συνέντευξη του Γιάννη Καλλιάνου στο Buongiorno
«Είμαι στο MEGA από τότε που άνοιξε και είμαι κατενθουσιασμένος. Είναι η καλύτερη συνεργασία που είχα ποτέ στη ζωή μου. Από το 2007-2008. Το κομμάτι της μετεωρολογίας το είχα σκεφτεί και μου άρεσε πάρα πολύ και το είχα ονειρευτεί, γιατί ως φοιτητής του μαθηματικού τμήματος του πανεπιστημίου Πατρών και μετά στα μεταπτυχιακά που έκανα στην Πάτρα, κάναμε αρκετή μετεωρολογία και μου άρεσε.
Ήταν κάτι που θεωρούσα ότι δεν μπορεί να το κάνει ο καθένας. Δεν μπορεί ο καθένας να προβλέψει το μέλλον και να μαντέψει τι καιρός θα έρθει. Μου φαινόταν ότι θα σπουδάσω μία επιστήμη η οποία θα μου δίνει τη δυνατότητα να κάνω κάτι που δεν είναι εύκολο για τον καθένα και να βοηθάω τον κόσμο να προστατεύεται από καιρικά φαινόμενα και δυσκολίες. Με εξίταρε. Διάβασα πάρα πολύ και το σπούδασα. Ήμουν καλός μαθητής», είπε αρχικά και πρόσθεσε:
«Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον με δύο γονείς δημοσίους υπαλλήλους. Ο αδερφός μου τρία χρόνια μεγαλύτερος, διάβαζε για να μπει στην ιατρική. Όταν ήμουν τρίτη γυμνασίου εκείνος ήταν τρίτη λυκείου. Τον έβλεπα να διαβάζει και μου έδινε τη δύναμη να κάνω κι εγώ παραπάνω πράγματα. Ήμουν καλός μαθητής. Όχι του 20 σε όλα, αλλά μαθηματικά, φυσική και χημεία, ήμουν άριστος.
Από το 2000 κάνω φροντιστήρια στα μαθηματικά. Έχω εργαστεί σε πολλά μεγάλα κεντρικά φροντιστήρια της Αττικής της μέσης εκπαίδευσης και σε ιδιωτικά σχολεία ως καθηγητής μαθηματικών και μου αρέσει πάρα πολύ να βοηθάω τα παιδάκια. Τώρα έφτασε η ώρα να ανοίξω το δικό μου κέντρο μελέτης στη Γλυφάδα και να βοηθάω τα παιδιά».
Και όταν του επισήμαναν πόσο γεμάτο πρόγραμμα έχει, δήλωσε: «Είναι η βουλή. Τα κοινοβουλευτικά καθήκοντα είναι πάρα πολλά και σημαντικά. Με επέλεξε ο κόσμος δεύτερη συνεχόμενη φορά, μεγάλη τιμή για μένα. Είναι το πολιτικό γραφείο που συναντάς καθημερινά πολίτες να εκφράσουν τα προβλήματά τους, τις ανησυχίες τους. Έχω το κέντρο μελέτης, που είμαι συνέχεια εκεί. Είναι το MEGA, η μετεωρολογία, η παρουσίαση του καιρού και η πρόγνωση που καθημερινά το κάνω, με αγάπη. Είναι το διδακτορικό που κάνω στη διαχείριση φυσικών καταστροφών στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι όλα αυτά και είναι και ένας μπέμπης που έχουμε, που είναι 3 χρονών και 3 μηνών…
Θα σας πω κάτι να γελάσετε τώρα. Αυτό το παιδί από τότε που γεννήθηκε κοιμάται 3 – 4 το πρωί και ξυπνάει 1 το μεσημέρι. Και λέω “έχω και το μικρό μας το παιδάκι, ο Σταμάτης ο Γονίδης”. Με ρώτησαν γιατί και λέω αφού ο Σταμάτης ο Γονίδης δουλεύει τα βράδια και κοιμάται τις πρωινές ώρες. Τον προλαβαίνω στο σπίτι, γιατί γυρνάω 11 – 12 το βράδυ, αλλιώς δεν θα τον έβλεπα. Με περιμένει. Λέει “που είναι ο μπαμπάς;”.
Μια μέρα που έτρωγα με τη γυναίκα μου σε ένα εστιατόριο στην Ηλιούπολη, χτυπάει το τηλέφωνο, δεν ήξερα τον αριθμό και ήταν ο Σταμάτης Γονίδης ο κανονικός. Δεν ξέρω που βρήκε το κινητό μου, αλλά του άρεσε αυτό που είχα πει και με πήρε να μου πει ότι γέλασε πάρα πολύ και από εκεί και πέρα έχουμε επικοινωνία».
Μιλώντας για τον γιο του, αποκάλυψε: «Ο μικρός είναι δύσκολο παιδί, με την έννοια ότι μεγαλώνει… Βοηθάει πάρα πολύ η πεθερά μου και ο πεθερός μου και τον έχουν κακομάθει – καλομάθει. Του κάνουν όλα τα χατίρια. Καλό παιδί, έξυπνο, αλλά είναι από τα παιδιά που, επειδή είναι το πρώτο παιδάκι, του έχεις δώσει όλη σου την ψυχή, όλη σου τη ζωή, τα πάντα, δεν έχεις αφήσει τίποτα για σένα και το καταλαβαίνει και σε εκμεταλλεύεται. Υπάρχει αλληλεπίδραση πλέον και είναι όλη η ζωή».
και έπειτα δήλωσε για τη γνωριμία με την σύζυγό του: «Ο πεθερός μου ήθελε να είμαστε μαζί με την σύζυγό μου. Είναι καλλιτέχνης. Έπαιζε μπουζούκι και τραγούδι σε ένα από τα πολλά μαγαζιά της Πλάκας. 40 χρόνια, από εκεί πήρε σύνταξη ο άνθρωπος. Και πήγαινα εγώ ανά τακτά χρονικά διαστήματα στην Πλάκα με την παρέα μου, γιατί μου αρέσουν τα ρεμπετάδικα και η ελληνική μουσική. Πάω, λοιπόν, εκεί και σηκώνομαι, γιατί μου αρέσει να τραγουδάω και είπα δυο τραγούδια και εκεί γνωριστήκαμε. Μου είπε ότι με έβλεπε να λέω τον καιρό και αφού γνωριστήκαμε ξαναπήγαινα και κάποια μέρα μου λέει “είναι εδώ και η κόρη μου”. Έτυχε, δεν το ήξερα εγώ. Το πέταξε, έμμεσα ήθελε να γίνει η γνωριμία. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα σιγά σιγά και ξεκινήσαμε να βγαίνουμε».
Και η συζήτηση έφτασε στον θάνατο του πατέρα του: «Όταν έφυγε ο πατέρας μου, τις πρώτες 10-15 μέρες, έκλαιγα όλη μέρα σκεπασμένος σε έναν καναπέ. Κάποια στιγμή το παιδί δεν ερχόταν πια σε μένα. Με έβλεπε τόσο χάλια που δεν…», ξεκίνησε να λέει και επειδή είδε την φωτογραφία του στο μόνιτορ “λύγισε”.
«Είδα την φωτογραφία», είπε και η Φαίη Σκορδά ζήτησε αμέσως να την βγάλουν για να αισθανθεί πιο όμορφα.
Και έτσι συνέχισε: «Κάποια στιγμή η γυναίκα μου μού είπε πως δεν μπορώ να συνεχίσω έτσι. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα και δεν ήθελα να κάνω τίποτα. Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που έγινε, ότι δεν δόθηκε η απαραίτητη σημασία σε έναν άνθρωπο μέσα στο νοσοκομείο. Έχουμε δικαστική διαμάχη με τους γιατρούς. Ζω μία πολύ διακριτική ζωή. Δεν έχω ενοχλήσει κανέναν. Λέτε ξαφνικά να τρελάθηκα και να βγήκα να καταγγείλω κάτι επειδή δεν είχα κάτι να κάνω ή επειδή με έπνιξε ο θυμός; Προφανώς κάτι είδαμε. Ζήτησα να αρθεί η βουλευτική ασυλία μου με χαρά για να πάω στα δικαστήρια, επειδή θέλω να φανούν όλα. Θα κρατήσει καιρό αλλά έχουμε τα στοιχεία πιστεύω ότι θα αποδείξουμε ότι δεν είμαι ένας συκοφάντης που δεν είχα τι να κάνω. Ο γιατρός μου έκανε μήνυση επειδή τον συκοφάντησα» – δείτε εδώ την ανακοίνωση των γιατρών.
«Πήγα σε έναν ψυχίατρο μετά τις πρώτες 15 μέρες, γιατί δεν μπορούσα να αντέξω αυτό το πράγμα. Φαινόταν ότι θα πάθαινα φοβερή κατάθλιψη και θα ήμουν στο κρεβάτι για μήνες. Ξύπναγα και μόλις σκεφτόμουν τι είχε γίνει τράβαγα τα μαλλιά μου από το κλάμα. Ο πατέρας μου μπήκε μια χαρά στο νοσοκομείο, με ένα μικρό πρόβλημα, όρθιος και σε 10 μέρες έφυγε πεθαμένος. Δεν μπορούσα να το δεχτώ. Η σύζυγός μου μού πρότεινε έναν Καθηγητή Ψυχιατρικής. Πήγα μέσα πρώτη φορά και έκλαιγα 45 λεπτά μόλις με ρώτησε για τον χαρακτήρα του πατέρα μου. Με κοιτούσε, δεν είπε τίποτα. Στέρεψαν τα δάκρυά μου. Μου είπε να ξεσπάσω, δεν μιλούσε.
Σε αυτόν χρωστάω το γεγονός ότι είμαι καλά και είμαι στην δουλειά μου, δίπλα στο παιδί μου. Μόλις σταμάτησα, μου είπε “Δεν θα σου δώσω φάρμακα, με την κουβέντα θα ξεπεράσουμε το βουνό και θα πάμε στην άλλη πλευρά και θα νιώσεις καλύτερα”. Προς τιμήν του! Μιλούσαμε κάθε βράδυ για 10 λεπτά και έκανα ό,τι μου είπε. Μετά πήγαμε ανά 3 μέρες και με συμβούλευσε», εξήγησε στο τέλος για το πώς κατάφερε να ξεπεράσει την τεράστια θλίψη που τον είχε καταβάλει – δείτε εδώ φωτογραφίες από την κηδεία του.
">
">
">
">
">
">
">