Ο Διονύσης Σαββόπουλος συνέχισε τη συγκλονιστική αφήγησή του στο Στούντιο 4, περιγράφοντας την εμπειρία του μέσα στη φυλακή κατά τη διάρκεια της Χούντας. Αν και αρχικά το κρατητήριο είχε μια πιο «ανθρώπινη» διάσταση, η απομόνωση και τα βασανιστήρια ήταν μια εντελώς διαφορετική δοκιμασία.
«Στο κρατητήριο ήταν ωραία. Στην αρχή τρομάζεις, αλλά υπήρχε ένα αίθριο όπου ήταν οι πολιτικοί κρατούμενοι με τα κελιά γύρω-γύρω. Κάτω, όμως, υπήρχε ένα υπόγειο, όπου κατεβαίναμε για να κοιμηθούμε στο χώμα. Δεν μας έδιναν τίποτα, η Άσπα μου έφερε μια κουβέρτα».
Στην καθημερινότητα της φυλακής, οι κρατούμενοι έβρισκαν τρόπους να αντέχουν: «Όταν ήμασταν όλοι μαζί, παίζαμε παιχνίδια, μιλούσαμε, πέρναγε η ώρα».
Δείτε επίσης: Διονύσης Σαββόπουλος: Η δημόσια συγγνώμη, η δύσκολη σχέση με τους γονείς του και το “σ’ αγαπώ” που δεν ξεστόμισε
Η εμπειρία του Διονύση Σαββόπουλου με την απομόνωση
Όμως, όταν τον οδήγησαν στην απομόνωση, μετά από βασανιστήρια, όλα άλλαξαν: «Εκεί που δεν πέρναγε η ώρα ήταν μέσα στην απομόνωση, όταν με έβαλαν μετά τη φάλαγγα». Περιγράφει μάλιστα με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τη στιγμή που τον κατέβαζαν, τυλιγμένο σε μια κουβέρτα, καθώς δεν μπορούσε να περπατήσει: «Έλεγα ότι γυρίζω στην πηγάδα και θα βρω τους φίλους μου, σαν να γύριζα στην πατρίδα».
Αλλά αντί για φίλους, τον περίμενε το απόλυτο σκοτάδι: «Όταν κατέβαζαν κάποιον από ανάκριση και φάλαγγα, για να μην τον δουν οι υπόλοιποι κρατούμενοι, έλεγαν ‘όλοι κάτω’. Έτσι, κατεβαίναμε όλοι στο υπόγειο για να δούμε ποιος δαρμένος περνάει. Και ήρθε η ώρα να ακουστεί και για μένα αυτό το ‘όλοι κάτω’».
Η απομόνωση ήταν αβάσταχτη: «Δεν πέρναγε η ώρα, 24 ώρες το 24ωρο». Τότε, η μόνη του διέξοδος ήταν η μουσική: «Άρχισα να φτιάχνω τραγούδια. Έτσι πέρασε».
Παρά τις κακουχίες, ο Διονύσης Σαββόπουλος πάντως δεν κρατάει κακία στους βασανιστές του: «Μήπως ξέρουν κι αυτοί τι κάνουν; Είναι παράσημα αυτά που έζησα στη φυλακή. Με περηφάνια το φέρω επάνω μου», είπε κλείνοντας το θέμα.
">
">
">
">
">
">
">