Ο Χρίστος Κούγιας παραχώρησε μία σπάνια και άκρως εξομολογητική συνέντευξη στα parapolitika.gr και στη δημοσιογράφο Αλεξάνδρα Καϋμένου. Μίλησε για το διαζύγιο των γονιών του, όπως και για την παρεξήγηση που έχει δημιουργηθεί με την μητέρα του, Εύη Βατίδου (δείτε εδώ αναλυτικά τι είχε συμβεί), ενώ σε άλλο σημείο αναφέρθηκε στον θάνατο του πατέρα του, Αλέξη Κούγια που είναι πολύ νωρίς ακόμη για να μπορέσει να τον ξεπεράσει.
Η εξομολόγηση του Χρίστου Κούγια
«Το αν σκέφτομαι τον θάνατο του πατέρα μου έχει να κάνει με το πρόγραμμά μου. Όταν μέσα στην ημέρα μου έχω να κάνω πράγματα, είμαι συγκεντρωμένος σε αυτά, οπότε εκεί δεν το σκέφτομαι. Το βράδυ όταν κάθομαι κάποιες φορές μόνος μου το σκέφτομαι. Μου λείπουν τα πάντα από τον μπαμπά μου. Είναι πολύ μεγάλη απουσία για την οικογένειά μας. Μια κλασική συνήθεια που είχα με τον πατέρα μου ήταν ότι μιλάγαμε πάρα πολύ για ποδόσφαιρο και μπάσκετ, οπότε μετά από κάθε παιχνίδι συζητούσαμε τι γινόταν στους αγώνες. Σε πρόσφατο αγώνα που πήγα, στο τέλος, καθώς κατευθυνόμουν προς το αυτοκίνητό μου, πήγα να πάρω τον πατέρα μου τηλέφωνο από συνήθεια και εκεί μου έκατσε λίγο στραβά», είπε χαρακτηριστικά.
Όσον αφορά στα δημοσιεύματα που κυκλοφόρησαν σχετικά με την περιουσία του ποινικολόγου, επισήμανε: «Δεν ισχύει ότι ο πατέρας μου έχει αμύθητη περιουσία. Αυτά που ακουγόντουσαν, τα έβγαλε ένας δημοσιογράφος, ο οποίος όταν πέθανε ο πατέρας μου, τρεις ημέρες έκανε ένα ασύλληπτο «πόλεμο». Εγώ δεν θα κάτσω να κοροϊδέψω τον κόσμο ούτε να πω ότι πεινάμε. Πρέπει κάπως να το διαχειριστούμε όλο αυτό».
«Μετανιώνω που δεν είπα στον πατέρα μου αυτά που ήθελα, όσο ακόμα καταλάβαινε. Όταν μπήκαμε στην εντατική και μας είπαν ότι είναι θέμα λεπτών το να πεθάνει, μπαίναμε ένας ένας και πηγαίναμε να του μιλήσουμε. Του είπα κάποια πράγματα και κάποια αυτά του τα είχα ξαναπεί όταν έμαθα ότι θα πεθάνει. Νιώθω περήφανος για τον μπαμπά μου, αλλά δεν θέλω να του μοιάσω σε όλα», επισήμανε σε άλλο σημείο και κατέληξε:
«Δεν υπάρχει άνθρωπος, εκτός από την αδελφή μου, που να ξέρει πώς νιώθω μέσα μου. Απογοητεύτηκα από ανθρώπους που πίστευα ότι θα είναι δίπλα μου. Χρειάστηκα τη βοήθεια ψυχολόγου, γιατί πρέπει να έχω το κεφάλι μου εδώ, δεν μπορώ να αφεθώ σε οτιδήποτε άλλο. Αν με άκουγε τώρα ο πατέρας μου, θα του έλεγα ότι θα έπρεπε να με εμπιστευτεί μικρότερο και όχι να έχει εμπιστευτεί άλλους. Το έχω λίγο άχτι αυτό, με είχε ενοχλήσει».
">
">
">
">
">
">
">