Ο Αίας Μανθόπουλος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 61 ετών μετά από νοσηλεία του στο νοσοκομείο Αττικόν έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο του υπέστη. Πίσω του λοιπόν άφησε δυο παιδιά που τον κάνουν περήφανο ακόμα και από εκεί ψηλά που βρίσκεται.
Η Λήδα και ο Χρήστος παραχώρησαν συνέντευξη στο basket.gr και στον Ραφαήλ Αλαγά, όπου μίλησαν τόσο για την έναρξη της καριέρας τους στον αθλητισμό όσο και για τη σχέση που είχαν με τον πατέρα τους και την απώλειά του.
Να σημειώσουμε πως η Λήδα κάνει στίβο και πήρε το ασημένιο μετάλλιο στους Παραολυμπιακούς αγώνες στο Παρίσι (δείτε τη νόσο από την οποία πάσχει), ενώ ο Χρήστος ασχολείται με το μπάσκετ και υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τον ΠΑΟΚ μόλις σε ηλικία 18 ετών.
Τα συγκινητικά λόγια της Λήδας και του Χρήστου για τον μπαμπά τους, Αία Μανθόπουλο
«Κάθε γονιός είχε το δικό του ρόλο. Και οι δύο μας άφησαν πολύ καλά στοιχεία. Είναι σαν να βλέπεις δύο άλλους κόσμους. Θυμάμαι τον μπαμπά να με πηγαίνει με το σκάφος και φίλους του ηθοποιούς στο Αιγαίο, τη μητέρα μου να με πηγαίνει στη Λάρισα. Δύο διαφορετικά ερεθίσματα, που όμως μας βοήθησαν να βλέπουμε και τα πράγματα με τρόπο, που θα δεχθούμε την κάθε άποψη πιο εύκολα και θα φιλτράρουμε τα πάντα διαφορετικά», είπε η Λήδα για το χωρισμό των γονιών τους (δείτε εδώ τη μαμά της).
«Ο μπαμπάς, πριν φύγει, μου είχε πει όταν πήγα στο εφηβικό του ΠΑΟΚ και μιλούσαμε καθημερινά στο τηλέφωνο, ότι πρέπει να το κάνω σαν να είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μου. Να το αντιμετωπίζω, σαν να πρόκειται για τη ζωή ή το θάνατο. Πιστεύω, ότι αν ήταν εδώ, θα μου έλεγε “μπράβο αγόρι μου και εις ανώτερα”», εξομολογήθηκε ο Χρήστος.
Με την Λήδα να λέει: «Νομίζω, ότι θα με έπαιρνε αγκαλιά και θα με έκανα γύρω γύρω, λέγοντάς με μονάκριβή του κόρη, όπως συνήθιζε. Εκείνη τη μέρα, όπως κι άλλες, ένιωσα την παρουσία του δίπλα μου. Είναι φορές που το νιώθω, μπορώ να μυρίσω το άρωμά του, το τσιγάρο του, να ακούσω την φωνή του από μακριά. Πολλές φορές σκέφτομαι, ότι κάποιος μου κάνει πλάκα».
«Μου λείπει να ξέρω, ότι είναι εκεί. Τα κορίτσια είμαστε οι πριγκιπισσούλες του μπαμπά και θέλουμε να είναι παρών, κάτι που το εκτιμούσαμε περισσότερο για τον μπαμπά, καθώς αρκετές φορές χρειαζόταν να λείπει. Ακόμη κι όταν έλειπε, όμως, ήξερα ότι ήταν εκεί για μένα. Δεν φαντάζεσαι πόσο ατελείωτες ώρες έχουμε περάσει στο τηλέφωνο, γιατί ήξερα ότι εκείνος ήταν, που σκεφτόταν σαν εμένα και θα με καταλάβαινε. Νιώθω πως ζει και σήμερα μέσα από εμένα, καθώς πολλές φορές, από τότε που έφυγε, μου λένε ότι κουνιέμαι, κάθομαι, χαμογελάω σαν εκείνον, έχουμε παρόμοιο πρόσωπο και χρώματα. Μου λείπει να πάμε μαζί μια βόλτα με το σκάφος, να απολαύσουμε μαζί το μπλε της θάλασσας», ανέφερε στη συνέχεια η Λήδα Μανθόπούλου.
Διαβάστε ολόκληρη την συνέντευξη στο basket.gr.
">
">
">
">
">
">
">