My style rocks: «Θα ήθελα να σας πω το εξής...» - Η ανατριχιαστική στιγμή που η Καραβάτου ανακοινώνει τις εξελίξεις για την Ευδοκία Τσαγκλή
Σχετικά με το ατύχημα, που είχε στο μοιραίο τρένο των Τεμπών
![My style rocks: «Θα ήθελα να σας πω το εξής...» - Η ανατριχιαστική στιγμή που η Καραβάτου ανακοινώνει τις εξελίξεις για την Ευδοκία Τσαγκλή](https://www.youweekly.gr/style/images/nopic_large.webp)
Πριν από λίγες ημέρες είδαμε μια νέα παίκτρια να μπαίνει στο My style rocks με την Ευδοκία Τσαγκλή να συστήνεται τόσο στους κριτές, όσο και στις συμπαίκτριες της (δείτε εδώ την πρώτη αυστηρή κριτική, που δέχτηκε).
Στη συνέχεια με μεγάλη λύπη πληροφορηθήκαμε, πως η νεαρή κοπέλα ήταν μία από τους πολλούς επιβάτες του μοιραίου τρένου, που συγκρούστηκε στα Τέμπη με την ίδια να φέρει σοβαρά τραύματα και στη συνέχεια να νοσηλεύεται σε νοσοκομείο.
Η ανακοίνωση της Κατερίνας Καραβάτου για την Ευδοκία Τσαγκλή στο My style rocks
Όπως είναι λοιπόν εύκολα αντιληπτό καταλαβαίνουμε, πως τα πρώτα γυρίσματα η Τσαγκλή τα έκανε πριν το ταξίδι της και έτσι την Παρασκευή 17/3 η Κατερίνα Καραβάτου έκανε την ανακοίνωση της σχετικά με το τι θα συμβεί με την παίκτρια, αφού τα επεισόδια είναι λίγο πιο πίσω από την επικαιρότητα.
Η παραγωγή λοιπόν δίνει όσο χρόνο χρειαστεί η Ευδοκία για να αναρρώσει τόσο ψυχικά όσο και σωματικά. Για το λόγο αυτό στη θέση της μέχρι να αποφασίσει τι θα κάνει μπήκε η Βασιλική Λιγνού, η οποία ήταν η τελευταία παίκτρια, που είχε αποχωρήσει.
Οι πρώτες περιγραφές της Τσαγκλή για το ατύχημα της στη σύγκρουση της στα Τέμπη
Το βράδυ της Κυριακής 12/3 στην εκπομπή Πρωταγωνιστές, έσπασαν την σιωπή τους άνθρωποι που βρέθηκαν δυστυχώς στο λάθος σημείο την λάθος στιγμή. Άνθρωποι που κατάφεραν να επιβιώσουν από την τραγωδία στα Τέμπη, μίλησαν στην κάμερα και μοιράστηκαν με όλους τις τραγικές εικόνες που έχουν χαραχτεί στο μυαλό τους.
Μεταξύ αυτών, ήταν και η Ευδοκία Τσαγκλή, η πρώην παίκτρια του Big Brother που συγκλόνισε με τα λόγια της.
«Έκανα κάθε βδομάδα το ίδιο δρομολόγιο και τις ίδιες ώρες. 19:22. Κάθε βδομάδα από το 2019 ξεκίνησα να είμαι μεταξύ Θεσσαλονίκης και Αθήνας. Θα ήθελα να μάθω πόσες ώρες έχω περάσει στα τρένα. Διχάζομαι εάν πρέπει να σταματήσω τα δρομολόγια. Λένε πώς εάν σε φοβίζει κάτι πρέπει να το κάνεις γρήγορα ξανά. Αλλά είναι αυτός ο διχασμός μέσα μου, αυτή η σύγκρουση, της ζωής και του θανάτου, της ελπίδας και του θανάτου. Και εγώ έχω αυτό το ερώτημα, θα το ξανακάνω; Για εμένα έχει απλωθεί και λίγο παρακάτω. Η μητέρα μου είναι επιστήμονας, οδηγάει ήρεμα, με χαμηλή ταχύτητα και πάντα με νευρίαζε που οδηγούσε αργά και πλέον της λέω “κόψε”. Τα σοβαρά τραύματα δεν τα βλέπεις. Από τη μία λέω σώθηκες και από την άλλη λέω πέθαιναν. Το κάταγμα δεν είναι σωματικό, είναι ψυχικό. Ο πόνος είναι πολύ λίγος και έχω σπάσει πολλά πράγματα πάνω μου.
Όταν συνέβη προφανώς ο κόσμος ούρλιαζε πολύ και δεν θα το ξεχάσω. Εγώ φώναζα όλα καλά θα πάνε, ηρεμία. Το έλεγα πιο πολύ στον εαυτό μου, δεν πίστεψα στιγμή ότι θα πεθάνω. Καθόμουν στη θέση 104 μαζί με 5 παιδιά και έναν γάτο. Ήταν μια κοπέλα που είχε τον γάτο και τον πήγαινε βόλτα για να μην κλαίει. Τον περπατούσε 2.5 ώρες πάνω κάτω και της λέω “Έλα κάτσε θα τον κάνω εγώ βόλτα”. Κάποια στιγμή σήκωσε τα αυτιά του πάνω και νιαούριζε πολύ και λέω “Μάλλον, Λου θες τη μαμά σου”. Πάω πίσω, καθόμαστε αλλά σύντομα έγινε αυτό.
Εγώ ήταν να ήμουν στο σύμπαν και να με κοπανούσαν σε μια αιωνιότητα. Μαυρίζουν όλα και αρχίζει “ξύλο”. Κουλουριάζομαι. Ήμουν μια μπάλα που κοπανιόταν ανελέητα σε ένα μαύρο. Εάν υπάρχει κάτι σε κόλαση, είναι ό,τι πιο κοντά έχω φτάσει. Δεν ήταν βαγόνι πια αυτό που έχω εικόνα. Σήκωσα μέταλλα, σίδερα, είχε φωτιά από κάτω. Η πρώτη σκέψη ήταν “πρέπει να βγεις, θα καείς”. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να δω ότι είμαι αρτιμελής. Θυμάμαι την αγωνία ότι μετακινούσα σίδερα, πάνω και κάτω είχε πέτρες. Μία κοπέλα ουρλιάζει και πέφτει κάτω και σπάει. Μία άλλη κοπέλα κρέμεται να πέσει και με παρακάλεσε να τη σηκώσω γιατί δεν θέλει να πεθάνει. Αισθάνεσαι ότι είναι 3 κιλά εκείνη τη στιγμή από την αδρεναλίνη. Δεν θα ξεχάσω τα μάτια της.
Είχε φωτιά από κάτω, από πίσω και αριστερά. Εκείνη την ώρα σκέφτεσαι “Θα γίνει έκρηξη; Μήπως έχω δευτερόλεπτα; Κλάσματα δευτερολέπτου;”. Συγγνώμη, κάνω κάποια black out, έχω διαλείψεις. Μου έχουν πει ότι θα σταματήσει γιατί είναι σοκ του οργανισμού. Βλέπω μια μάζα με σίδερα στο πλάι και λέω ότι δεν θα πάω εκεί γιατί θα σκοτωθώ. Και θυμάμαι να φυσάει και να φέρνει φωτιά, πίσσα, σκόνη, ζέστη. Αφήνω τα χέρια μου και πέφτω κάτω. Πέταξα το μπουφάν για να κάνω πιο μαλακή την επιφάνεια. Σκέφτηκα να μην πέσω με τα πόδια γιατί μπορεί να γίνει κάτι και να μην μπορέσω να τρέξω», ανέφερε αρχικά.
«Κατάλαβα ότι χτύπησα αλλά δεν πονάς εκείνη την ώρα. Μου θύμισε όπως όταν ρίχνεις νερό σε μυρμήγκια και φεύγουν σε διάφορες κατευθύνσεις. Έτσι και εμείς, δεν ξέραμε που να πάμε. Ήμουν η πρώτη που μπήκα στο ασθενοφόρο, η πρώτη που μπήκε στο νοσοκομείο.
1η Μαρτίου, της Αγίας Ευδοκίας και με παραλαμβάνει μια νοσηλεύτρια που την έλεγαν και εκείνη Ευδοκία. Πες μου εσύ για τύχη. Εγώ πιστεύω και για εμένα η ουσία είναι η πίστη. Οι άνθρωποι κάνουν σχέδια και ο Θεός γελάει λένε. Όσο πιο κοντά έχεις έρθει στον θάνατο, τόσο πιο κοντά έχεις έρθει και στη ζωή. Από τη μία λες γιατί έγινε αυτό και από την άλλη είμαι ζωντανός. Η πιο σκοτεινή στιγμή της νύχτας είναι πριν την αυγή.
Τις παλιές μου αναρτήσεις τις έσβησα γιατί είμαι μπερδεμένη σε πολλά πράγματα. Σίγουρα έχουν σβηστεί πολλά κομμάτια του εαυτού μου και έχουν αναγεννηθεί άλλα. Μου άρεσαν τα πιο ακραία ντυσίματα, και είμαι σε μια ένταση θανάτου και ζωής. Αυτό το ντου γίνεται συνέχεια μέσα μου και πολύ γρήγορα. Τα χάνω. Με διχάζει και μέσα μου αυτό. Γιατί είναι και τα δύο ακραία, το σκέφτομαι πολύ βαθιά, πολύ φιλοσοφικά και μετά δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα, απλά αισθάνομαι».