Στον Άγιο έρωτα έχει γίνει ο φάρος της Χλόης, η φίλη στην οποία μπορεί να απευθυνθεί για οτιδήποτε, αλλά δυσκολεύεται να ανοιχτεί κι εκείνη με τη σειρά της. Η τηλεοπτική Ειρήνη δηλώνει πως σε αυτό ταιριάζει «γάντι» με τον ρόλο της, αν και όταν εμπιστεύεται έναν άνθρωπο τον κρατάει στη ζωή της για χρόνια.
Η Γιούλη Γεωργακοπούλου ανοίγει τα χαρτιά της στο youweekly.gr, μιλάει για την αγάπη της στην υποκριτική, αλλά και για την προσωπική δουλειά που κάνει προκειμένου να ανακαλύψει πτυχές του εαυτού της που δεν φανταζόταν πως υπάρχουν.
Η Γιούλη Γεωργακοπούλου μιλάει για τον Άγιο έρωτα (και όχι μόνο)!
Πώς προέκυψε η πρόταση για τη σειρά «Άγιος έρωτας»;
Προέκυψε μιάμιση εβδομάδα από τότε που ολοκλήρωσα τα γυρίσματα στους «Παγιδευμένους». Έκανα casting δύο φορές και με επέλεξαν για τον ρόλο της Ειρήνης. Χάρηκα που μου έγινε αυτή η πρόταση, γιατί σε αυτόν τον χαρακτήρα βρήκα αρκετές δυσκολίες και προκλήσεις.
Ποια είναι τα κοινά σημεία που βρίσκεις με τον ρόλο σου;
Νομίζω το γεγονός ότι η συγκεκριμένη κοπέλα οδηγείται από τη νεανική ηλικία και ένα προστατευμένο περιβάλλον στην πραγματικότητα. Βλέπει σιγά-σιγά πώς είναι τα πράγματα και στέκεται στα πόδια της. Οι γονείς της, που είναι τα πρότυπά της, αρχίζουν να απομυθοποιούνται στα μάτια της, κάτι που νομίζω ότι συμβαίνει σε όλους: Κάποια στιγμή ερχόμαστε σε αντιπαράθεση με τους δικούς μας και διαμορφώνουμε ξεχωριστή άποψη. Επίσης, το κοινό μας είναι η… αντιδραστικότητα, αλλά όχι στο βαθμό που την έχει η Ειρήνη, είναι ισχυρογνώμων!
Στον Άγιο Έρωτα βλέπουμε την Ειρήνη, μία μαθήτρια, να ετοιμάζεται να παντρευτεί με έναν ενήλικο πριν τελειώσει ακόμα το σχολείο. Αυτό σου «κλώτσησε» σαν concept;
Με τα μάτια του σήμερα είναι όντως λίγο δύσκολο. Αλλά εκείνη την εποχή, του ’57-’58, αυτά όντως συνέβαιναν, δηλαδή έπαιρναν πολύ νέα κορίτσια και τα πάντρευαν ή ήταν λογοδοσμένα, ενώ πήγαιναν ακόμα σχολείο. Σίγουρα για τα σημερινά δεδομένα είναι ένα λεπτό ζήτημα, που όμως το κατανοώ λόγω της εποχής που διαδραματίζεται το έργο.
Θα μπορούσες να ζήσεις σε μία τέτοια εποχή, όπου θα ήταν δεδομένο πως θα παντρευτείς νέα;
Έτσι όπως το σκέφτομαι το 2024, σε καμία περίπτωση! (γελάει) Θα ήθελα τουλάχιστον να μπορώ να επιλέγω, να κάνω λάθη, να πέφτω κάτω και να ξανασηκώνομαι, να είμαι κυρία του εαυτού μου. Βέβαια τα κορίτσια του ’57-’58 δεν είχαν αυτή την επιλογή, δεν υπήρχε καν σαν σκέψη, οπότε δεν ξέρω τι θα έκανα αν ζούσα τότε.
Στη σειρά υπάρχει έντονα το μοτίβο της ενηλικίωσης και της απομυθοποίησης των γονέων. Σε εσένα συνέβη αυτό κάποια στιγμή;
Συμβαίνει και τώρα, δηλαδή με τη μητέρα μου ερχόμαστε σε αντιπαράθεση, αλλά μη φανταστείς κάτι τρομερό. Έχουμε διαφορετικές απόψεις, της εκφράζω την ανάγκη μου για ανεξαρτησία, να βρω δικό μου σπίτι και να ανοίξω τα φτερά μου, από την άλλη τα ενοίκια είναι πολύ ακριβά και η μητέρα μου θέλει να μείνω μαζί της. Θεωρώ πως είναι υγιές να στέκεσαι στα πόδια σου, να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις, και να έχεις τις δικές σου απόψεις.
Η Ειρήνη θα βρεθεί απέναντι σε κάποιο νέο μεγάλο δίλημμα;
Τώρα αχνοφαίνεται το πρώτο, αλλά θα βρεθεί και μπροστά σε ακόμα ένα, μεγαλύτερο, που αφορά την οικογένειά της και κυρίως την αλλαγή της εικόνας που έχει για τη μητέρα της. Μέχρι τώρα βλέπαμε να έχει πάρει το μέρος της και να μην βλέπει τις ατασθαλίες που έχει η Χριστίνα, πέρα απ’ τον αλκοολισμό της. Ωστόσο δεν έχει δει τι μπορεί να κάνει για να πάρει αυτό που θέλει και να επιβληθεί…
Πώς θα εξελιχθεί η σχέση της Ειρήνης με τη Χλόη;
Η Χλόη θα έχει πάντα έναν φάρο, την Ειρήνη, που την εμπιστεύεται και θα της λέει πράγματα για όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή της, άσχημα και χαρούμενα γεγονότα. Είναι μία ουσιαστική φιλία, χωρίς όμως η Ειρήνη να εμπιστεύεται πράγματα στη Χλόη. Κρατάει πολλά μέσα της, είναι πολύ καλή ακροάτρια, αλλά της είναι πολύ δύσκολο να μοιραστεί πράγματα, είναι κλειστός χαρακτήρας.
Αυτό συμβαίνει και σ’ εσένα; Ακούς περισσότερα απ’ όσα λες;
Ναι. (γελάει) Είμαι καλή ακροάτρια, συμβουλεύω σωστά, αλλά δεν ανοίγομαι εύκολα στους ανθρώπους. Νιώθω ευάλωτη, γιατί δεν ξέρω αν ο άλλος θα αγκαλιάσει αυτό που θα εκφράσω. Άνθρωποι είμαστε και έχουμε την ανάγκη να τα πούμε σε κάποιον, αλλά προσωπικά έχω μία συστολή, δεν αφήνω πολλούς να δουν την ευάλωτη πλευρά μου.
Είσαι καλή φίλη;
Βέβαια, τα άτομα που εμπιστεύομαι, τα κρατάω στη ζωή μου και επενδύω σε αυτά. Δεν με έχει προδώσει κάποιος μέχρι στιγμής, τουλάχιστον δεν το έχω μάθει.
Πώς αποφάσισες να γίνεις ηθοποιός;
Ήμουν στη θεατρική ομάδα του σχολείου και από την πρώτη παράσταση που έκανα σαν παιδί -6 χρονών- άρχισαν να γελούν όλοι από κάτω. Εκείνη τη στιγμή αποφάσισα ότι με αυτό θέλω να ασχοληθώ, με έκανε να νιώσω όμορφα, ήθελα να κάνω τους ανθρώπους να γελάνε και να σκέφτονται ή να τους αφυπνίσω. Όταν μπήκα στη σχολή, η εικόνα που είχα για το θέατρο άλλαξε τελείως, προς το καλύτερο… Το ερωτεύτηκα ακόμα περισσότερο, γι’ αυτό λέω πλέον ότι τα θεατρικά έργα είναι σαν πλασματικοί κόσμοι που προσπαθούν να προσεγγίσουν την αλήθεια στις ανθρώπινες σχέσεις, ένα αναπόσπαστο μέρος της κοινωνίας μας.
Μίλησες για αφύπνιση μέσα από τις Τέχνες. Βλέπεις κάτι τέτοιο στο κοινό;
Νομίζω ότι αφυπνίζονται, αλλά στους τομείς που έχουν πρακτική σημασία, όπως η τεχνολογία και τα οικονομικά. Στα κοινωνικά μηνύματα δεν μπορώ να πω κάτι αντίστοιχο, από τη στιγμή που υπάρχουν ακόμα πόλεμοι. Δεν υπάρχει η αίσθηση του συνόλου, ο κόσμος είναι εγωκεντρικός και κλείνεται στον εαυτό του, γι’ αυτό δεν υπάρχει επικοινωνία, αισθανόμαστε ευάλωτοι και δεν εκφραζόμαστε -βάζω και τον εαυτό μου μέσα.
«Μέσα από την ψυχοθεραπεία έμαθα ότι είμαι κάπως ενοχική. Βάζω τον εαυτό μου σε καταστάσεις που μπορεί να βρεθώ σε αντιπαράθεση και λέω ότι φταίω εγώ. Προσπαθώ να μην παίρνω πολύ σοβαρά ορισμένα πράγματα»
Αυτό το «κλείσιμο» ξεκίνησε από τον Covid και μετά;
Δεν ξέρω αν ήταν αυτός ο καθοριστικός παράγοντας. Προφανώς δεν άντεχα εκείνη την περίοδο, ένιωθα πολύ εγκλωβισμένη, επειδή σπούδαζα παράλληλα, ένιωθα ότι δεν μπορώ να πάρω πράγματα από τη δραματική σχολή, ενώ ήθελα να βουτήξω σε αυτόν τον κόσμο στο 100%. Υπήρχαν πολλές δυσκολίες που με αποθάρρυναν. Δεν ξέρω αν με άλλαξε ο Covid, από τη μία υπήρχε αυτό, από την άλλη υπήρχε πολύς χρόνος για να εστιάσεις στον εαυτό σου και να αναθεωρήσεις πράγματα, κάτι που πολλές φορές δεν έχουμε την ευκαιρία να το κάνουμε. Βέβαια στα μάτια μου ήταν… υπερβολικά πολύς ο χρόνος.
Μίλησε μου για τον εαυτό σου, πού γεννήθηκες και μεγάλωσες;
Στην Αθήνα, έμενα στην περιοχή του Παπάγου μέχρι τα 17 μου και μετά μετακόμισα στους Αμπελόκηπους. Ήταν ωραία τα παιδικά χρόνια, μου έδινε πολύ χαρά το θεατρικό παιχνίδι, ενώ αναπολώ τις στιγμές που έπαιζα αμπάριζα και κρυφτό με τα παιδιά. Στο Λύκειο ήταν αρκετά δύσκολα, γιατί αγχωνόμουν με τις πανελλήνιες και θεωρώ ότι ειδικά στη θεωρητική κατεύθυνση πρέπει να αλλάξει ο τρόπος διδασκαλίας, η παπαγαλία δεν βοηθάει κανέναν. Μόλις έδωσα την κόλλα στην Ιστορία, τα ξέχασα όλα!
Όταν είπες στους δικούς σου ότι θα γίνεις ηθοποιός, πώς αντέδρασαν;
Τους το είχα πει μετά την πρώτη μου παιδική παράσταση, αλλά δεν το είχαν πάρει στα σοβαρά, μέχρι που έφτασα στην τρίτη Λυκείου και το επανέλαβα. (γελάει) Η μητέρα μου έβλεπε μέσα στα χρόνια πόση χαρά μου δίνει αυτό, οπότε κάναμε έναν συμβιβασμό να περάσω σε μία σχολή, παράλληλα με τη δραματική, κι έτσι έγινε. Πέρασα στη Φιλοσοφική στο ΕΚΠΑ και στη σχολή του Γιώργου Αρμένη.
Κάποια στιγμή αμφισβήτησες αυτό το όνειρο;
Δεν θα το έλεγα. Κάθε φορά που δυσκολεύομαι, ακόμα και τώρα στα γυρίσματα αν δεν βγει καλή η σκηνή, σκέφτομαι ότι δεν μπορώ να με φανταστώ σε κάτι άλλο. Έχω μεγαλώσει με αυτό, με ωρίμασε και ακόμα με ωριμάζει το θέατρο. Ακόμα κι αν μείνω άνεργη, θα γραφτώ σε εργαστήρι, είναι μέρος της ζωής μου.
Πού φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε πέντε χρόνια;
Δεν ξέρω, δεν κάνω μεγάλα σχέδια και προτιμώ να ζω το «τώρα». Δεν ονειρεύομαι συγκεκριμένους ρόλους, ελπίζω να δουλεύω στο αντικείμενο που αγαπάω και όλα έρχονται στον καιρό τους.
«Δεν θα μπορούσα να παντρευτώ νέα, όπως η Ειρήνη, σε καμία περίπτωση! Θα ήθελα τουλάχιστον να μπορώ να επιλέγω, να κάνω λάθη, να πέφτω κάτω και να ξανασηκώνομαι, να είμαι κυρία του εαυτού μου. Βέβαια τα κορίτσια του ’57-’58 δεν είχαν αυτή την επιλογή, δεν υπήρχε καν σαν σκέψη…»
Αν έβρισκες ένα τζίνι, ποια ευχή θα έκανες;
Να κάνω πολλά ταξίδια, γιατί είναι μεγάλο μάθημα. Να έχω περισσότερη ανεξαρτησία, να βρω δικό μου σπίτι και να τα βγάζω πέρα.
Κάποιος έρωτας υπάρχει στη ζωή σου;
Όχι, μόνο… Άγιος έρωτας. (γελάει) Αυτή την περίοδο έχω αφιερωθεί στις παρέες μου και στη δουλειά μου, δεν πηγαίνει καν το μυαλό μου εκεί. Χρόνος υπάρχει, στον οποίο κάνω δραστηριότητες και πράγματα για τον εαυτό μου.
Έχεις δουλέψει με τον εαυτό σου κάνοντας ψυχοθεραπεία;
Ναι, κάνω και τώρα, εδώ και περίπου τρία χρόνια. Πιστεύω ότι όλοι πρέπει να κάνουν, δεν με οδήγησε κάτι να πάω, το θεωρούσα δεδομένο για την προσωπική μου βελτίωση.
Τι ανακάλυψες;
Πολλά πράγματα και ακόμα προσπαθώ να γνωρίσω τον εαυτό μου. Σίγουρα έμαθα ότι αγχώνομαι περισσότερο, και ότι είμαι κάπως ενοχική, βάζω τον εαυτό μου σε μερικές καταστάσεις που μπορεί να βρεθώ σε αντιπαράθεση και να λέω ότι φταίω εγώ. Προσπαθώ να μην παίρνω πολύ σοβαρά ορισμένα πράγματα, σκέψου ότι για ορισμένες σκηνές πίστευα ότι δεν βγήκαν καλές και το σκεφτόμουν όλο το βράδυ. Είμαι μικρή και ακόμα μαθαίνω, δεν βγαίνουν όλοι από τη δραματική και είναι οι καλύτεροι ηθοποιοί. Αυτό προσπαθώ να διαχειριστώ.
Αμφισβήτησες ποτέ τον εαυτό σου;
Πολλές φορές, αλλά μετά πηγαίνω σε αυτόν τον φάρο, ότι δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου σε άλλο επάγγελμα. Οπότε το εξετάζω, κοιτάω τι δεν μου άρεσε και τρόπους να το βελτιώσω. Σκέφτομαι επίσης ότι υπάρχουν τόσα νέα παιδιά που βγαίνουν από τις σχολές και δεν τους δίνεται η ευκαιρία να ασχοληθούν με αυτό το αντικείμενο. Εγώ που έχω την ευκαιρία είναι κρίμα να μην την αξιοποιήσω και να αποθαρρύνομαι, λέγοντας στον εαυτό μου ότι δεν είμαι καλή.
">
">
">
">
">
">
">