Δημήτρης Φιλιππίδης: Τι σταυρό κουβαλάει ο γιος του Πέτρου Φιλιππίδη

Ο Πέτρος Φιλιππίδης λίγο καιρό πριν, έμοιαζε με κυνηγημένο κλέφτη, προσπαθώντας να ξεφύγει από τις κάμερες και να περάσει την πόρτα του θεάτρου “Άνεσις” για να δει το παιδί του να παίζει στην παράσταση “Οι βλαβερές συνέπειες ενός γάμου”…

Ο Δημήτρης Φιλιππίδης κάνει επιτέλους το όνειρο του πραγματικότητα στο σανίδι μετά από καιρό και μετά από πολλές προσπάθειες, ο πατέρας του πήγε εκεί για να τον καμαρώσει.

Ξέρει ότι του χρωστάει ένα συγνώμη για όλα αυτά που έχει ζήσει εξαιτίας του μέσα σε αυτά τα χρόνια, χωρίς να φταίει, ξέρει ότι του γκρέμισε πολλά όνειρα για την ζωή και για ένα δικό του αύριο…

Πόσο δύσκολο είναι να είσαι ο γιος του Πέτρου Φιλιππιδη; Και πόσο επώδυνο όταν πρέπει να κοιτάξεις τον πατέρα σου στα μάτια αλλά χαμηλώνεις το βλέμμα από ντροπή για να μη σε δει να πονάς;

Ο Δημήτρης Φιλιππίδης κουβαλάει τον δικό του σταυρό και είναι αβάσταχτος!

Με αφορμή την συνέντευξή του στην Πέννυ Καβέτσου στο παρθενικό της vidcast “Bed time stories”, ψάξαμε να βρούμε ποια είναι η αλήθεια για την ζωή του Δημήτρη Φιλιππίδη σήμερα 5 χρόνια μετά τα δικαστήρια, την ζωή του πατέρα του στην φυλακή … Ποια είναι η αλήθεια για τις δυσκολίες επιβίωσης, τα όνειρα που κόπηκαν στα δύο…

Στην κατάθεση ψυχής του, προσπαθεί να μας πείσει ότι για εκείνον η περίοδος της ντροπής που άκουγε φωνές να καταδικάζουν τον πατέρα του, έχει περάσει. Όμως η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική, στο βάθος, την έχει φορέσει στο πετσί του και δεν την πέταξε ποτέ, έγινε δεύτερο δέρμα του…

Γιατί όσο και αν κλείνουμε τα μάτια και λέμε όλα καλά, αφήνοντας πίσω ένα κακό παρελθόν, τίποτα δεν είναι εντελώς καλά.

Η κοινωνία είχε καταδικάσει τον Πέτρο Φιλιππίδη πριν ακόμα μπει στο δικαστήριο και είναι ο ίδιος κόσμος που τον αποθέωνε μερικά χρόνια πριν και τώρα τον γκρέμιζε από το βάθρο του. Δυστυχώς οι στάμπες των γονιών ακολουθούν και τα παιδιά, που πρέπει να έχουν γερό στομάχι και να βρουν το σθένος να τις ξύσουν για να φύγουν αφήνοντας πληγές. Η ετυμηγορία του δικαστηρίου είναι μια, η ετυμηγορία της κοινωνίας όμως παντοτινή…

Δημήτρης Φιλιππίδης: Οι δύσκολες συνθήκες επιβίωσης μετά τα δικαστήρια

Ο Δημήτρης Φιλιππίδης έφυγε μακριά από την Αθήνα, πήγε στην Κέρκυρα δούλεψε στο μπαρ, σαν σερβιτόρος, ναι, η δουλειά δεν είναι ντροπή, αλλά είναι αλλιώς να την κάνεις από ανάγκη και αλλιώς να είσαι καταδικασμένος να κάνεις κάτι που δεν σου αρέσει. Κανένας δεν τον έπαιρνε στο θέατρο για να του δώσει την ευκαιρία, οι πόρτες έκλειναν και αυτός έπρεπε να δουλέψει για να ζήσει, όμως ήταν είναι και θα είναι πάντα ο γιος του “κακού” Φιλιππίδη όχι του “καλού” που έκανε κάποτε τον κόσμο να γελά…

Ο ίδιος παραδέχεται ότι σκέφτηκε ακόμα και να αλλάξει επίθετο, να απαρνηθεί τις ρίζες του για να ξεκινήσει μια νέα ζωή…

Έλα όμως που ρε γαμώτο είναι ίδιος ο πατέρας του – σωσίας του, καρμπόν του, το άτιμο το dna προδίδει τα πάντα.

Έχει δικαίωμα ο Πέτρος Φιλιππίδης της δεύτερης ευκαιρίας μετά τα δικαστήρια; Ναι αλλά δεν θα του την δώσει κανείς, πλήρωσε και πληρώνει ακόμα, έζησε πολλά χρόνια στην φυλακή, καταστράφηκε, διαλύθηκε και θα διαλύεται πολλές φορές…

Ο γιος του τι φταίει; Ο Φιλιππίδης δεν πήρε στον λαιμό του μόνο τον εαυτό του, αλλά και το παιδί του – μαζί και την γυναίκα του που πλήρωσαν για τις δικές του αμαρτίες…

5 χρόνια δυστυχίας για ένα παιδί που περνούσε τις αίθουσες δικαστηρίων με κατεβασμένο κεφάλι για να αντιμετωπίσει ένα σαρωτικό κίνημα – κύμα γυναικών που φώναζαν τον πατέρα του βιαστή.

Πώς είναι άραγε να κουβαλάς ένα όνομα που κάποτε άνοιγε πόρτες και σήμερα συνεχίζει κάποιες να τις κλείνει πριν καν τις χτυπήσεις; Πώς είναι να μεγαλώνεις ως παιδί ενός ανθρώπου που υπήρξε κορυφή, και να βρεθείς ξαφνικά αντιμέτωπος με τη σκιά της δημόσιας καταδίκης του; Ο Δημήτρης Φιλιππίδης δεν βρέθηκε ποτέ στο μάτι του κυκλώνα και στο επίκεντρο της δημοσιότητας από επιλογή. Κι όμως, η ζωή τον έσπρωξε εκεί με τον πιο σκληρό τρόπο.

Ο Δημήτρης Φιλιππιδης έκλαψε πολλές φορές για αυτό, δεν κοιμόταν τα βράδια και ζητούσε λίγη ανθρωπιά λίγη καλοσύνη σε ένα ανθρωποφαγικό κόσμο που ξεσκίζει με την πρώτη ευκαιρία τις σάρκες των άλλων.

Λένε ότι είναι ένα παιδί ιδιαίτερα ταλαντούχο, βλέπεις μεγάλωσε μέσα στο θέατρο και πίσω από τις κουίντες, τι άλλο θα μπορούσε να κάνει πέρα από το να το αγαπήσει; Που να φανταστεί ότι το επίθετό του θα γινόταν ευχή και κατάρα; Και τότε ξεκίνησε ο πραγματικός Γολγοθάς. Ένας νέος άνθρωπος που βρέθηκε να πληρώνει, έστω και άτυπα, το τίμημα μιας ιστορίας που δεν έγραψε ο ίδιος.

Σήμερα ζητάει το δικό του μερίδιο στην ευτυχία και το δικαίωμα στη ζωή και στην επιβίωση …
Θα τα καταφέρει ή θα είναι πάντα στην βαριά σκιά του πατέρα του;

Ο Γιάννης Μπέζος του έδωσε αυτή την ευκαιρία, λειτούργησε ανθρώπινα, σαν φίλος του Πέτρου Φιλιππίδη για έναν ταλαντούχο άνθρωπο, αλλά πόσοι Μπέζοι υπάρχουν; Ο Δημήτρης Φιλιππίδης τραβάει το δικό του κουπί και στην συνέντευξη αυτή με ψηλά το κεφάλι δεν θέλησε να το δείξει ή το έδειξε με αξιοπρέπεια…

Μίλησε για την ανθρωποφαγία και για τις χαμένες ευκαιρίες που μπορεί να μην τις ανακαλύψει ποτέ. Πόσο θα πληρώνει για τα κρίματα του πατέρα του; Μήπως για πάντα;

Λέμε βέβαια “αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα” αλλά ήμαρτον, όχι να τα σκοτώσουμε κιόλας…