Από την Έλενα Φάκου
Πριν από αρκετά χρόνια μια άγνωστη σε εμένα νεαρή γυναίκα έφερε στον κόσμο ένα κοριτσάκι.
Το είχε στην κοιλιά της εννέα μήνες και γέννησε φυσιολογικά. Δε νομίζω να το κράτησε στην αγκαλιά της όταν βγήκε από τη μήτρα της, ούτε να συγκινήθηκε όταν το αντίκρισε. Είχε αποφασίσει άλλωστε προ πολλού να το δώσει για υιοθεσία για δικούς της λόγους που εγώ δεν τους γνωρίζω. Ήταν τόσο αποφασισμένη που απευθύνθηκε στις υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας άμεσα και υπέγραψε στο αρμόδιο δικαστήριο στο ελάχιστο του περιθωρίου που της έδινε ο νόμος για την παραίτηση από την κηδεμονία του παιδιού της το οποίο είχε δηλώσει αγνώστου πατρός.
Αυτή η γυναίκα είναι τυπικά μια μητέρα.
Και το παιδί αυτό είμαι εγώ.
Παράλληλα μια άλλη γυναίκα για πολλά χρόνια προσπαθούσε να αποκτήσει ένα παιδάκι. Έμεινε αρκετές φορές έγκυος και απέβαλε ενώ γέννησε ένα μωρό το οποίο δυστυχώς πέθανε λίγο καιρό αργότερα. Είχε σκεφτεί πώς η γέννηση δεν είναι ο μόνος τρόπος να γίνει κάποια μητέρα και μια συμπαθέστατη κοινωνική λειτουργός καθοδήγησε την ίδια μαζί με το σύζυγό της, ώστε να κινήσει τις διαδικασίες της υιοθεσίας.
Πράγματι, μετά από όλους τους νόμιμους ελέγχους, την εξέταση του ζευγαριού από τους αρμόδιους φορείς και αρκετή γραφειοκρατία, τρία χρόνια μετά την αίτηση τους η γυναίκα αυτή βρέθηκε στο αρμόδιο δικαστήριο για να αναλάβει την κηδεμονία ενός παιδιού που φιλοξενούνταν στο Κέντρο βρεφών Μητέρα.
Η γυναίκα αυτή είναι ουσιαστικά μητέρα.
Και το παιδί αυτό είμαι εγώ.
Που ανεξάρτητα με την ημερομηνία γεννήσεως που αναγράφεται στην ταυτότητα μου, εγώ αισθάνομαι πως γεννήθηκα την ημέρα που υιοθετήθηκα.
Ήταν Μάιος του 1981.
Στη γιορτή της παντοτινής μητέρας.
Διαβάστε ακόμη στο Youweekly.gr
Υπάρχουν μερικές γυναίκες που στην κουζίνα κάνουν σ@ξ και στο κρεβάτι τρώνε
Aν θέλεις να τον παντρευτείς, πρέπει να του κάνεις τις παρακάτω δέκα ερωτήσεις. Οπωσδήποτε.
Υπάρχει μια συνήθεια που έχουν τα ερωτευμένα ζευγάρια και αυτή είναι που τονώνει τη σχέση τους
">
">
">
">
">
">
">