Να δώσεις βοήθεια σε κάποιον που την έχει μεγάλη ανάγκη.
Από την Έλενα Φάκου
Σήμερα το πρωί, όπως και κάθε πρωί ερχόμουν με το αυτοκίνητο στο γραφείο. Επτά παρά τέταρτο, οι δρόμοι σχεδόν άδειοι στην καρδιά του καλοκαιριού. Σε ένα φανάρι είδα για πρώτη φορά έναν ηλικιωμένο κύριο που ζητούσε βοήθεια. Ντρεπόταν φανερά για αυτό που του συνέβαινε. Διέκρινα στο πρόσωπό του την καταρράκωση μιας αξιοπρέπειας. Δίστασε να με πλησιάσει.
Τότε, του χαμογέλασα πλατιά, άνοιξα την τσάντα μου και του προσέφερα μια μπάρα δημητριακών με σοκολάτα. Του είπα καλημέρα και μου χαμογέλασε κι εκείνος ανταποδίδοντας. Με ευχαρίστησε. Από τον καθρέφτη μου τον είδα να ξετυλίγει τη συσκευασία, να δοκιμάζει το προϊόν και να χαμογελάει σα μικρό παιδί. Δεν του έδωσα ελεημοσύνη. Του έδωσα χαρά. Και λίγη ανθρωπιά.
Θεώρησα πως ήταν πιο φιλικό το να του προσφέρω τουλάχιστον για πρώτη φορά κάτι φαγώσιμο και όχι λίγα χρήματα. Το έβλεπα στα μάτια του ότι δεν του έλειπε μόνο κάτι υλικό αλλά και κάτι ψυχικό. Ένιωσα τόσο μα τόσο όμορφα, τόσο μα τόσο γεμάτη, που σας προτείνω κάθε μέρα αν μπορείτε να κάνετε μια τέτοια “καλή” όπως συνηθίζουν να τη λένε πράξη. Για εκείνον μπορεί να ήταν κάτι μικρό, για εμένα όμως ήταν κάτι πολύ μεγάλο.
Διαβάστε ακόμη στο Youweekly.gr
Κάποτε τα αγόρια προσπαθούσαν για να σε ρίξουν. Μετά, ήρθε το Facebook
Τρία πράγματα που αν κάνει, σημαίνει ότι σε βαριέται
">
">
">
">
">
">
">