Αν κάποιος παρακολουθεί όχι μόνο τις τελευταίες μέρες, αλλά γενικότερα, την δραστηριότητα του Δημήτρη Ουγγαρέζου στο Χ, δύσκολα μπορεί να μιλήσει μόνο για άποψη. Αυτό που ξεδιπλώνεται μπροστά μας δεν είναι κριτική, ούτε σάτιρα, ούτε καν τηλεοπτικός σχολιασμός. Είναι ένα συνεχές επιθετικό ξέσπασμα απέναντι σε πρόσωπα που για τον έναν ή τον άλλον λόγο δεν του αρέσουν, δεν τον χειροκροτούν ή τολμούν να διαφωνήσουν μαζί του.

Ο Ουγγαρέζος δεν είναι ένας τυχαίος χρήστης social media, είναι άνθρωπος με τηλεοπτικό βήμα, αναγνωρισιμότητα και επιρροή. Όταν λοιπόν επιλέγει να στοχοποιεί, να ειρωνεύεται, να απαξιώνει και να καρφώνει δημόσια, ξέρει την δύναμη του.

Αναμφίβολα χαρισματικός, ο Ουγγαρέζος έχει γρήγορο μυαλό, τηλεοπτικό ένστικτο, ατάκα που «γράφει» και μια σπάνια ικανότητα να τραβά πάνω του την προσοχή. Δεν είναι τυχαίο ότι παραμένει στο προσκήνιο τόσα χρόνια. Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι το ταλέντο του, είναι το πώς το χρησιμοποιεί. Γιατί μαζί με το χάρισμα, έχει καλλιεργήσει και κάτι άλλο, την εμμονή. Την εμμονή να σχολιάζει, να αποδομεί και να ακυρώνει τους πάντες, λες και στήνει καθημερινά στην τηλεόραση και στα social ένα ατελείωτο δικαστήριο με έναν και μοναδικό δικαστή — τον ίδιο. Ο Ουγγαρέζος δεν αρκείται στο να έχει άποψη, θέλει η άποψή του να είναι η τελική ετυμηγορία.

Δεν μιλά μόνο ελεύθερα, μιλά ανεξέλεγκτα. Και αυτό δεν είναι μαγκιά ούτε ειλικρίνεια. Είναι έλλειψη φρένου. Έχει την αίσθηση ότι «εγώ θα τα λέω αφιλτράριστα και σε όποιον αρέσει». Όποιος διαφωνεί, γίνεται αυτομάτως στόχος.

Η εμμονή του να κρίνει τους άλλους παρουσιαστές, τις επιλογές τους, τα λάθη τους, τις κινήσεις τους, ξεπερνά κατά πολύ το πλαίσιο του τηλεοπτικού σχολιασμού. Αγγίζει τα όρια της προσωπικής εμμονής και πικρίας… Μιλάμε για ύφος τιμωρητικό, για tweets που θυμίζουν ξεκαθάρισμα λογαριασμών και για μια διάθεση “θα σου δείξω τώρα εγώ”…

Επίσης το πιο ανησυχητικό, δεν είναι ότι επιτίθεται, μοιάζει να απολαμβάνει την επίθεση. Η ειρωνεία, η απαξίωση, το καρφί για την εμφάνιση ή την προσωπικότητα του άλλου δεν είναι τυχαία ξεσπάσματα, είναι επαναλαμβανόμενα.

Ο Δημήτρης Ουγγαρέζος έχει υπάρξει κεντρικός παρουσιαστής και ξέρει πολύ καλά πόσο εύθραυστη είναι η τηλεοπτική ισορροπία. Κι όμως, αντί να διδαχθεί από λάθη που τον έχουν κάψει, μοιάζει να τα επαναλαμβάνει από άλλη θέση, αυτή του σχολιαστή που δεν φοβάται να περάσει την κόκκινη γραμμή.

Θέλει να λέει τα πάντα, αλλά να μη λογοδοτεί για τίποτα. Να προκαλεί, αλλά να μη δέχεται κριτική. Να προσβάλλει, αλλά να θεωρεί υπερβολική κάθε αντίδραση. Αυτή η αντίφαση είναι που τον εγκλωβίζει. Γιατί όσο πιο πολύ αυτοανακηρύσσεται τιμητής, τόσο πιο πολύ εκτίθεται.

Ο Ουγγαρέζος θα μπορούσε να είναι πολύ περισσότερα από αυτό που είναι σήμερα. Θα μπορούσε να είναι αιχμηρός χωρίς να είναι προσβλητικός. Έξυπνος χωρίς να είναι εμμονικός. Χαρισματικός χωρίς να γίνεται τοξικός. Όμως για να συμβεί αυτό, χρειάζεται κάτι που μέχρι στιγμής δεν δείχνει διατεθειμένος να κάνει, να βάλει όρια στον ίδιο του τον εαυτό.

Γιατί τελικά, δεν είναι όλοι οι άλλοι το πρόβλημα. Και όσο πιο γρήγορα το καταλάβει, τόσο πιο γρήγορα θα σταματήσει να καίγεται από το ίδιο του το στόμα.

Επικοί καβγάδες χωρίς τέλος!

Ο Ουγγαρέζος θέλει να έχει τον ρόλο του αιχμηρού, ποτέ δεν είναι όμως προετοιμασμένος να τα “ακούσει” από τους άλλους, όποιος πει κάτι που δεν του αρέσει, την έβαψε… Τα έβαλε με την Κατερίνα Ζαρίφη, με την Κατερίνα Καινούργιου, πάει τρένο τον Πάνο Κατσαρίδη, μια συμπεριφορά που έχει ξεφύγει από τους κανόνες επαγγελματικού σεβασμού και σύγχρονης δημοσιογραφικής ηθικής. Κανείς δεν αμφισβητεί το δικαίωμα του Ουγγαρέζου να έχει άποψη. Ούτε το δικαίωμά του να ασκεί κριτική ακόμα και σκληρή. Το πρόβλημα όμως δεν είναι τι λέει – αλλά πως το λέει.

Θυμάστε πως τον είχε τιμωρήσει η Ελένη Μενεγάκη 4 χρόνια πριν στην εκπομπή της, μόλις αντιλήφθηκε ότι εκείνος, ενώ βρισκόταν μαζί της, συζητούσε με την Φαίη Σκορδά για νέα συνεργασία;
Είχε φύγει επιδεικτικά από το τραπέζι την ώρα της στήλης του και είχε επιστρέψει στην θέση της μόλις εκείνος τελείωσε, ενώ τις επόμενες εκπομπές τον εξαφάνιζε και τον εμφάνιζε όποτε εκείνη ήθελε από το πάνελ. Και αυτό είχε γίνει αντιληπτό από το Χ με τους χρήστες να ξεσαλώνουν… Βέβαια τότε ο Ουγγαρέζος δεν τόλμησε να βγάλει γλώσσα στην Μενεγάκη, ούτε ήρθε ποτέ σε προστριβή μαζί της, σε αντίθεση με άλλους που τους περνάει γενεές δεκατέσσερις…

Ποιος όρισε τον Ουγγαρέζο τιμητή των πάντων; Κανένας, τον πήρε από μόνος του τον ρόλο και τον χειρίζεται κατά πως τον συμφέρει…

Από την κριτική στην προσβολή

Η κριτική, όταν γίνεται με επιχειρήματα, είναι θεμιτή, ακόμα και απαραίτητη. Όταν όμως μετατρέπεται σε προσωπική επίθεση, σε ειρωνεία, σε απαξίωση ανθρώπων με τρόπο επαναλαμβανόμενο δημόσια, τότε γίνεται εμμονή.

Ο Ουγγαρέζος δεν σχολιάζει απλώς γεγονότα αλλά πρόσωπα. Και μάλιστα με ύφος που δεν αφήνει χώρο για αντίλογο, αλλά επιδιώκει την ηθική εξόντωση του άλλου. Με ύφος εισαγγελέα, γλώσσα που στάζει ειρωνεία και μια μόνιμη αίσθηση ανωτερότητας, σχολιάζει, κρίνει και προσβάλλει χωρίς να σταματά σε τίποτα και σε κανέναν. Γιατί απλούστατα… δεν μπορεί να κλείσει το στόμα του.

Μέχρι πρότινος, το μεγάλο του όπλο ήταν το block, το unfollow. Σβήνει και επαναφέρει πρόσωπα όποτε και όταν γουστάρει – πότε προλαβαίνει να τα κάνει όλα αυτά με τόσες δουλειές που έχει, κανείς δεν έχει καταλάβει.

Από την κοφτερή γλώσσα του έχουν περάσει όλοι ανεξαιρέτως, το πιο σωστό είναι αυτό που είπε κάποιος: “Ο Ουγγαρέζος μόνο με τα πλακάκια δεν έχει τσακωθεί”…

Ο Γιώργος Λιάγκας, ο Μάρκος Σεφερλής, ο Γρηγόρης Αρναούτογλου, η Σίσσυ Χρηστίδου, ο Γιώργος Καπουτζίδης, ο Αντρέας Μικρούτσικος, ο Κώστας Φραγκολιάς, ο Γιάννης Τσιμιτσέλης, ατελείωτη η λίστα προσώπων, μια τους αγαπάει, μια τους μισεί.

Να θυμίσουμε πως ο Δημήτρης Ουγγαρέζος έχει υπάρξει κεντρικός παρουσιαστής. Και όμως, και τότε, το στόμα του τον έκαψε. Η επίθεση στη Ζήνα Κουτσελίνη και στο παιδί της παραμένει μία από τις πιο ακραίες στιγμές της καριέρας του και οδήγησε στο πρόωρο τέλος της εκπομπής του.

Ο Δημήτρης θέλει να είναι πάντα η γάτα στο παιχνίδι και οι υπόλοιποι τα ποντίκια. Εκείνος να κυνηγά, να ορμάει και να απολαμβάνει το χειροκρότημα. Ούτε οι κολλητοί του δεν έχουν ξεφύγει από την γλώσσα του, ποσώς όμως όπως φαίνεται τον νοιάζει που κάποιοι του έχουν κόψει και την καλημέρα από αυτά που τους έχει πει…

Ο Δημήτρης Ουγγαρέζος δεν είναι υποχρεωμένος να αρέσει, ούτε να σωπάσει. Είναι όμως υποχρεωμένος — όπως κάθε δημόσιο πρόσωπο — να κατανοήσει ότι η γλώσσα έχει βάρος. Και ότι ο ρόλος του “τιμητή των πάντων” δεν του δίνει το δικαίωμα να προσβάλλει, να στοχοποιεί και να επιτίθεται ανεξέλεγκτα… Πάτα φρένο φίλε θα βρεις…

TAGS
#Buongiorno #Mega #Δημήτρης Ουγγαρέζος