«Ήθελα να κάνω κακό στον εαυτό μου» – 6 διάσημες Ελληνίδες που πέρασαν επιλόχειο κατάθλιψη

Με αφορμή την χθεσινή εξομολόγηση της Ευρυδίκης Βαλαβάνη στην πρωινή εκπομπή του ALPHA, Happy Day και στην Σταματίνα Τσιμτσιλή (δείτε εδώ τι εξομολογήθηκε) το Youweekly.gr σου παρουσιάζει διάσημες Ελληνίδες που έχουν γίνει μανούλες και… δεν ήταν όλα ρόδινα για αυτές όταν πήραν πρώτη φορά το μωράκι τους αγκαλιά.

Η μητρότητα συχνά παρουσιάζεται ως η πιο ευτυχισμένη περίοδος στη ζωή μιας γυναίκας — γεμάτη αγάπη, συγκίνηση και ανεπανάληπτες στιγμές. Όμως για πολλές νέες μητέρες, αυτή η φάση συνοδεύεται από σιωπηλά βάρη, έντονα συναισθήματα θλίψης, απομόνωσης και ενοχής. Η επιλόχειος κατάθλιψη, ένα φαινόμενο που αφορά εκατομμύρια γυναίκες παγκοσμίως, παραμένει συχνά ταμπού, ιδιαίτερα σε κοινωνίες όπου η μητρική ευτυχία θεωρείται δεδομένη.

Για τον λόγο αυτό, το Youweekly.gr σου παρουσιάζει παρακάτω γνωστές Ελληνίδες που βίωσαν την επιλόχειο κατάθλιψη και τόλμησαν να μιλήσουν ανοιχτά για την εμπειρία τους. Μέσα από τις προσωπικές τους μαρτυρίες, όχι μόνο σπάνε τη σιωπή γύρω από το θέμα, αλλά προσφέρουν και δύναμη σε άλλες γυναίκες να αναγνωρίσουν και να αντιμετωπίσουν το δικό τους βίωμα χωρίς ντροπή ή φόβο.

Η επιλόχειος κατάθλιψη μέσα από τις ιστορίες γνωστών Ελληνίδων

Νικολέττα Ράλλη

Στο σοβαρό ζήτημα της επιλόχειας κατάθλιψης, που βίωσε πριν από περίπου πέντε χρόνια, αναφέρθηκε η Νικολέττα Ράλλη, ξεσπώντας σε κλάματα κατά τη διάρκεια μίας συνέντευξης που έδωσε. Η παρουσιάστρια περιέγραψε αναλυτικά τα συναισθήματα που βίωσε μετά τη γέννηση της κόρης της, που απέκτησε με τον σύντροφό της, Μιχάλη Ανδρούτσο. Μεταξύ των έντονων συναισθημάτων που ένιωσε, εξήγησε πως είχε φοβηθεί μήπως κάνει κακό στον εαυτό της, επισημαίνοντας παράλληλα τη σπουδαιότητα της ψυχοθεραπείας.

Η Νικολέττα Ράλλη ήταν καλεσμένη την Παρασκευή 9 Μαΐου στην εκπομπή «Buongiorno» και μιλώντας για τις πρώτες ημέρες στο μαιευτήριο, τόνισε πως επηρεάστηκε η ψυχική της υγεία και πως ο μόνος άνθρωπος που μπορούσε να τη στηρίξει ήταν ο πατέρας της κόρης της.

«Το έχω ζήσει φουλ. Σκοτεινά στην αρχή, πολύ. Θα επανέλθω στη “μαύρη” περίοδο του 2020, γιατί δεν περίμενα ότι θα δυσκολευτώ τόσο πολύ με το παιδί στην αρχή. Όταν γέννησα που ήμουν σε ένα μαιευτήριο, ήταν ένας σκοτεινός διάδρομος, δεν επιτρέπονταν συγγενείς, δεν μπορούσα να πάω μέχρι το περίπτερο να πάρω αέρα. Ήμουν μόνη με τον Μιχάλη, απαγορευόταν να είναι η μαμά μου. Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτόν. Κάποια στιγμή δεν ήθελα να φύγω από το μαιευτήριο γιατί φοβόμουν να πάω σπίτι. Επειδή δεν ξέρεις τι σκοτάδια μπορείς να κουβαλάς μέσα σου, πρέπει οπωσδήποτε να κάνεις ψυχοθεραπεία, αν είναι έγκυος και θα γίνεις γονιός.

Μου βγήκαν πράγμα που δεν φανταζόμουν. Τα έλεγα μόνο στον Μιχάλη. Στην αρχή ήταν πολύ δύσκολο, έλεγα “πού πάω Θεέ μου”. Φοβόμουν ότι θα πάθω κάτι ή θα μου κάνω κάτι. Δεν ήξερα ότι θα φύγω με την ίδια κοιλιά. Ο μόνος άνθρωπος που με βοήθησε ήταν ένας άντρας, ο άντρας μου. Δεν είχα κανέναν και έγινε ακόμα χειρότερο. Την πρώτη μέρα ήταν καλά, την δεύτερη μέρα χάλια. Τη δεύτερη μέρα άνοιξε το παράθυρο ο Μιχάλης (στο μαιευτήριο) και με έπιασε η υστερία.

Μου λέει μία νοσοκόμα ότι ήταν κλειδωμένα και σκέφτηκα ότι ήταν κλειδωμένα για να μην κάνει κανείς κακό. Και λέω πόσο κακό… Ήθελα να κάνω κακό στον εαυτό μου. Είχα σκεφτεί χωρίς λόγο και αφορμή ότι ήταν σαν να με τραβάει κάτι.

Δεν πήγαμε να μείνουμε στο 6ο που μέναμε. Δεν θέλω να τρομάξω κανέναν. Το αντιμετώπισα πολύ… ήρθε και ψυχίατρος και καρδιολόγος γιατί ένιωθα ότι θα πάθω καρδιά. Το αντιμετώπισα βίαια. Μου έχωσα χαστούκι για να ξυπνήσω. Σκεφτόμουν θα στενοχωρηθεί κλπ, και το αντιμετώπισα έτσι. Αλλά μετά που συνήλθα αμέσως. Μίλησα με γιατρούς, πήρα φάρμακα και αγωγή…. Έχασα τη φωνή μου. Έπαθα πάρεση φωνητικών χορδών και δεν μπορούσα να μιλήσω για 6 μήνες.

Πήγα κάποια στιγμή σπίτι. Ο άντρας μου ήταν δίπλα μου σε όλο αυτό, κοιμόταν μαζί μου στο μαιευτήριο, στο κρεβατάκι δύο μέτρα άντρας. Ήμουν πολύ ρομπότ με το παιδί στην αρχή… αλλά με το πώς ξεκίνησε, αν δεν είχα το παιδί μου τώρα και δεν το ζουσα αυτό, θα έχανα ότι σημαντικότερο έχω ζήσει ποτέ στη ζωή μου. Είναι ναι μεν, αλλά. Ήθελα να το επικοινωνήσω αυτό γιατί δεν υπάρχει πουθενά! Περί αυτοκτονιών και αλλαγής διάθεσης… υπάρχει κι αυτή η περίπτωση. Και το λέω εγώ που είμαι ο πιο χαρούμενος άνθρωπος στον κόσμο. Δεν το έπαιζα… έκλαιγα στο σπίτι μου.

Ξεκίνησα την αγωγή πιο μετά γιατί είχα και τον θηλασμό παράλληλα, το σταμάτησα γιατί έπρεπε να κάνω εξετάσεις για τη φωνή. Όταν πήγα στον γιατρό δεν κουνιόντουσαν οι φωνητικές χορδές. Με έπιασαν άλλα ψυχολογικά γιατί έλεγα αν πάθω κάτι δεν μπορώ να φωνάξω βοήθεια. Είχε να κάνει με την ψυχολογική κατάσταση και την επισκληρίδιο. Μου έλεγαν ότι δεν θα ξαναμιλήσω και και τελικά με πολύ δουλειά και με ασκήσεις που έκανα στο σπίτι, το αντιμετώπισα.

Να ξέρουμε όλα τα πιθανά σενάρια. Να κάνουμε ψυχοθεραπεία! Δεν έκανα, ευτυχώς το δούλεψα και μόνη μου και με τους κοντινούς μου ανθρώπους και δεν άκουσα ποτέ “πωπω τρελή, η ιδέα σου είναι”. Θέλει δουλειά! Δεν το φοβόμουν ότι θα συμβεί, ήμουν καλά. Δεν λέω ότι συμβαίνει σε όλους, αλλά είναι το δικό μου το βίωμα».

«Είμαι τυχερή που έχω αυτό το παιδί δίπλα μου, δεν υπάρχει. Το ήξερα ότι θα είναι έτσι, δεν έκανα τυχαία παιδί με αυτόν, τον αγάπησα περισσότερο όταν τον είδα ως μπαμπά. Παρόλο που μπορεί να με κοροϊδέψει και να με πειράζει, μοιάζουμε πολύ…

Το ότι έχω παιδί και το λένε Σοφία και σταμάτησε να είναι μωρό… Στην αρχή δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι είχα παιδί. Φοβόμουν μη βγει κάτι άλλο σε συναίσθημα, καταπίεσα την εκδήλωση συναισθημάτων. Ήμουν λίγο ρομπότ. Είχα φόβο, με αφορούσαν πιο πολύ τα πρακτικά ζητήματα. Ήμουν πολύ καλή και ακριβή νταντά. Όταν έκανε τα χαμογελάκια κλπ τότε άρχισα να δένομαι πιο πολύ. Είμαι πάρα πολύ περήφανη για όλο αυτό το ταξίδι που πέρασα… αυτά… Είναι το ωραιότερο πράγμα ότι είχα την τύχη να δω τη ζωή ενός ανθρώπου από το μηδέν», συμπλήρωσε.

«Δεν βίωσα τον πόνο της γέννας γιατί έκανα καισαρική. Δεν ξέρω αν είχα επιλόχειο. Δεν είχα συγκεκριμένη διάγνωση γιατί έγιναν όλα τηλεφωνικά (λόγω covid). Ήθελα οπωσδήποτε βοήθεια και από γιατρούς και ψυχιάτρους. Αλλά τώρα αυτό που ζω με την Σοφία… με έσωσε αυτό το παιδί σε πολλά πράγματα. Είναι η καλύτερη μου φίλη, δεν το αλλάζω με τίποτα!», ανέφερε ακόμη και αποκάλυψε για την σχέση με τον σύζυγό της:

Δέσποινα Καμπούρη

@soundis.gr ΝΕΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ – MOM STORIES με την @Evi STATHATOU καλεσμένη την @Despina Kampouri 🧡✨ Η Δέσποινα Καμπούρη στο νέο επεισόδιο του #MomStoriesPodcast ανοίγει τη καρδιά της στην Εύη Σταθάτου και μιλάει για την επιλόχειο κατάθλιψη αλλά και για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει μια μητέρα. ▫️Μπες στο SOUNDIS.GR και άκου εκεί ολόκληρο το νέο επεισόδιο! 🎧 #soundis #soundisgr #soundispodcast #podcast #greekpodcaster #podcastgr #mom #mother #stories #for #you #page #fyp #foru #foruyou ♬ πρωτότυπος ήχος – Soundis.gr

Η Δέσποινα Καμπούρη μοιράστηκε τις δυσκολίες που βίωσε, όταν έγινε μητέρα, εστιάζοντας στην επιλόχειο κατάθλιψη. Η δημοσιογράφος σε συνέντευξή της στο podcast «Mom Stories» παραδέχτηκε ότι, αν και ήθελε από μικρή να αποκτήσει παιδιά, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα είχε φανταστεί.

Η επιλόχειος κατάθλιψη την έκανε να έχει μια απαισιόδοξη ματιά, ενώ ήταν αδύνατο για εκείνη να βρει τη χαρά. Ήταν πολύ έντονο επίσης το αίσθημα της αποτυχίας, που την είχε κυριεύσει, αλλά χάρη στο οικογενειακό περιβάλλον της ζήτησε βοήθεια από ειδικούς για να ξεπεράσει εκείνη τη δύσκολη περίοδο.

Αρχικά, η Δέσποινα Καμπούρη δήλωσε: «Ταλαιπωρήθηκα πάρα πολύ, παρότι ήθελα να γίνω μαμά από πολύ μικρή, δεν έγιναν τα πράγματα όπως έγιναν στο μυαλό μου. Έχω μιλήσει για την επιλόχειο κατάθλιψη. Παρότι δεν μου αρέσει να επαναλαμβάνομαι, κάθε φορά σκέφτομαι ότι αν έστω και μια κοπέλα βοηθηθεί από αυτό που θα ακούσει, αξίζει τον κόπο».

Στη συνέχεια, η δημοσιογράφος υπογράμμισε τη σημασία της στήριξης από το περιβάλλον της οικογένειας στην καταπολέμηση της επιλόχειου κατάθλιψης. Πιο αναλυτικά, είπε: «Είναι κάτι που δεν μπορείς να το προλάβεις. Δεν υπάρχουν προληπτικά μέτρα για την επιλόχειο. Δεν το βλέπεις να έρχεται, δεν το καταλαβαίνεις εκείνη τη στιγμή αυτό που σου συμβαίνει. Είναι σημαντικό να είναι ενημερωμένες οι κοπέλες γιατί μπορεί να συμβεί. Και είναι σημαντικό το υποστηρικτικό περιβάλλον. Πρέπει όλοι να ξέρουν. Εμένα τότε, πριν από 13-14 χρόνια, ήταν ακόμα ταμπού, καταρχήν δεν ξέραμε ότι μπορεί να συμβαίνει. Γέννησε, τρελάθηκε. Μα δεν ήξερε κανείς να μου πει ότι πρέπει να πας να σε δει ένας ειδικός άνθρωπος. Εμένα το περιβάλλον μου με ώθησε, δεν μπορούσα να καταλάβω τι μου γινόταν. Έλεγα εντάξει απλά απέτυχα».

Κλείνοντας, η Δέσποινα Καμπούρη επισήμανε: «Δεν είναι τόσο ωραία η μητρότητα όσο νόμιζα. Το είχα εξιδανικεύσει στο μυαλό μου και ήταν όλα μαύρα. Δεν έβρισκα χαρά πουθενά. Δεν μου είπε κανείς ότι αυτές οι ορμόνες κάνουν πολύ σοβαρή δουλίτσα. Είναι χημεία, συμβαίνουν πράγματα στον εγκέφαλο της γυναίκας που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει με απλά λόγια».

Ανίτα Μπραντ

Μιλώντας αρχικά για την επιλόχειο κατάθλιψη που πέρασε η Ανίτα Μπραντ είπε σε συνέντευξή της: «Είναι μια πολύ μεγάλη αλλαγή για μια γυναίκα. Είχα κλειστεί μέσα στο σπίτι. Για τον άνδρα δεν αλλάζει πολύ, πέρα του ότι θα ξυπνήσει κάποιες φορές μέσα στο βράδυ. Υπάρχουν δύο γονείς, ο ένας όταν φύγει θα πρέπει να ενημερώσει πού πάει και για πόση ώρα θα λείψει. Ο άλλος γονέας μπορεί να φεύγει και να γυρνάει, όποτε θέλει. Συνήθως είναι ο άνδρας»

Κλέλια Ρένεση

Για την μάχη που έδωσε με την επιλόχειο κατάθλιψη μετά την εγκυμοσύνη της μίλησε ανοιχτά η Κλέλια Ρένεση σε συνέντευξή της.

Η Κλέλια Ρένεση αρχικά εξομολογήθηκε πως “ο πατέρας μου ζούσε μακριά, όπως και ακόμα ζει, στην Ζάκυνθο οπότε δεν μπορούσε να είναι κοντά μου. Ήταν κιόλας διευθυντής κλινικής με τρομερές υποχρεώσεις. Η μητέρα μου, εκείνη την περίοδο, είχε ένα πρόβλημα υγείας σε σχέση με τους σπονδύλους της και δεν μπορούσε πρακτικά να με βοηθήσει πολύ. Εγώ είχα και επιλόχειο κατάθλιψη οπότε όλο αυτό μου την… ανακάτεψε την σαλάτα”.

“Είχα επιλόχειο κατάθλιψη ορμονικά ξεκάθαρα, η οποία δεν πήγαζε καθόλου από το μυαλό. 40 ημερών, γεια σας! Ξύπνησα και λέω «τι έγινε;». Δεν το διαχειρίστηκα καθόλου ψύχραιμα. Καταλάβαινα ότι είναι κάτι έξω από μένα. Δεν πήγαζε από κάποια δική μου απελπισία όλο αυτό, δεν ήταν κάποια λογική σκέψη που με κατρακύλαγε σε αυτό το μονοπάτι. Ήταν κάτι ξένο. Ήταν σαν να μου είχαν βάλει μια ουσία μέσα μου που το σώμα μου ανταποκρινόταν με αυτή την κατήφεια και το καταλάβαινα”, είπε στην συνέχεια.

“Η γυναικολόγος μου μού έλεγε να πάρω χάπια και της απαντούσα: «Μισό, όταν θα δω ότι πραγματικά κατρακυλάμε σε άβυσσο θα το κάνω». Επειδή όμως θήλαζα, κρατούσα τα μπόσικα. Δεν ήταν θέμα μυαλού και αυτή είναι η επικινδυνότητα. Πάμε λίγο να το ελέγξουμε και λέμε «έλα ρε τώρα, δεν θα μασήσω» αλλά δεν είναι έτσι. Είναι ορμονικό, είναι χημεία”, δήλωσε.

Σχετικά με τον τρόπο που ξεπέρασε την επιλόχειο κατάθλιψη η ίδια είπε: “Μέσα στην ατυχία μου ήμουν πολύ τυχερή. Είμαι αλλεργική στις σφήκες και με τσίμπησε μια τέτοια, έπαθα αλλεργικό σοκ και πήγα στο νοσοκομείο. Ανδρεναλίνες, fenistil, ρουζ, το ένα, το άλλο… Πήγα να πεθάνω δηλαδή, έγινα τόση! Έτσι όμως μου έφυγε η επιλόχειος, εξαφανίστηκε κατευθείαν, μάλλον από το σοκ”.

Άννα Μπεζάν

«Πέρασα μια μικρή επιλόχειο, η οποία με ζόρισε πάρα πολύ και με έβαλε σε μια διαδικασία να σκέφτομαι διάφορα.

Θύμωσα πάρα πολύ, γιατί δεν προκαλώ γενικότερα σαν άνθρωπος. Είχαμε ένα οικογενειακό πρόβλημα υγείας το οποίο ήταν πάρα πολύ σοβαρό και μέσα σε τρεις μέρες έχασα 13 κιλά λόγω αυτού. Όταν αρρωσταίνει το παιδί σου, γίνεται να χάσεις τόσα κιλά σε τόσο λίγες ημέρες», ανέφερε η ίδια.

Ελένη Κρίτα

Η ηθοποιός σε συνέντευξή της αναφέρθηκε και στις δύσκολες στιγμές που βίωσε με την επιλόχειο κατάθλιψη.

«Έπαθα κι εγώ τη γνωστή κατάθλιψη (σ.σ. επιλόχειο). Από την 5η-6η ημέρα έβαζα τα κλάματα καθημερινά. Νόμιζα ότι τελείωσε η ζωή μου. Ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα., Οι πρώτοι μήνες, οι πρώτες 50 ημέρες ήταν δύσκολες. Σιγά σιγά μπόρεσα να συνηθίσω την ευθύνη, να την εντάξω στη ζωή μου».