Ο αποχαιρετισμός σε έναν αγαπημένο άνθρωπο είναι πάντα φορτισμένος με συναισθήματα, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μια προσωπικότητα που άφησε το στίγμα της στις καρδιές όσων τον γνώρισαν. Το μνημόσυνο του Μανώλη Λιδάδη πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 30/3 μέσα σε ένα βαρύ και συγκινησιακά φορτισμένο κλίμα στο Μοναστήρι των Αγίων Θεοδώρων, όπου φίλοι, συγγενείς και συντοπίτες του συγκεντρώθηκαν για να τιμήσουν τη μνήμη του.
Ανάμεσα στις πιο συγκλονιστικές στιγμές της τελετής, ξεχώρισε το σπαρακτικό ποίημα που απήγγειλε ο εγγονός της αδερφής του, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης στους παρευρισκόμενους. Αξίζει να τονιστεί πως το ποίημα αυτό ήταν γραμμένο από την ίδια αλλά δεν άντεξε να το πει εκείνη…
Όσα αποκάλυψε η αδερφή του Μανώλη Λιδάκη
«Την Κυριακή έγινε το 40ήμερο μνημόσυνο, σε ένα μοναστήρι των Αγίων Θεοδώρων. Απλά, λιτά κι απέριττα, ακριβώς όπως ήταν και η ζωή του όλη. Όλα αυτά τα χρόνια, όλη μου η οικογένεια, όλη μας η οικογένεια, όλα του τα αδέλφια έμειναν πάρα πολύ μακριά από τη δημοσιότητα. Ο Μανώλης έφυγε κι εμείς χάσαμε τα πάντα. Το καμάρι μας. Αλλά πάνω απ’ όλα, χάσαμε το μικρό μας τον αδελφό και θέλω να σου πω κάτι.
Κάποια στιγμή μου έδωσε ένα μολύβι και ένα χαρτί μου λέει, ξέρεις, θα ήθελα να μου γράψεις τι έχεις μέσα στο μυαλό σου. Πώς με βλέπεις, πώς με σκέφτεσαι, τα αισθήματά σου. Έπιασα, λοιπόν, το μολύβι άρχισα να γράφω και στην τέταρτη σειρά ένιωσα μέσα μου να μου βγαίνουν αυτά που θα σου πω. Να δεις τι αγάπη εισέπραξε ο Μανώλης από την οικογένειά του», ανέφερε χαρακτηριστικά η Χαρά Σπυρλιδάκη στην εκπομπή Πρωινό.
Στη συνέχεια η αδελφή του Μανώλη Λιδάκη διάβασε το ποίημα που του έγραψε: «”Ήσουν πανέμορφο μωρό και οι μοίρες σε αγάπησαν και σου έδωσαν τα δώρα τους χωρίς να λυπηθούνε. Μυαλό, φωνή, κορμοστασιά. Βάλανε και στην πλάτη σου φτερά για να πετάξεις. Και πέταξες και έκαμες τον ήλιο γείτονά σου χωρίς να αφήσεις τη φωτιά να κάψει τις φτερούγες. Εκεί ψηλά εστάθηκες και με πολλή αγάπη. Τίμησες τους γονέους σου και την καταγωγή σου που ήταν φτωχή και ταπεινή.
Μα είχε περηφάνια. Με ένα θερμό παρακαλώ την προσευχή μου κάνω. Στον πλάστη μου που με έπλασε τα μάτια να με αφήσει. Ως τα βαθιά γεράματα για να μπορώ να βλέπω τον αδελφό μου το μικρό και να τον καμαρώνω. Έτσι σε βλέπουν μάτια μου, τα αδελφικά μου μάτια κι έτσι σε καμαρώνουν και σ’ αγαπούν περίσσια. Όμως ο Θεός είχε άλλα σχέδια. Μου πήρε τον αδελφό μου. Τώρα δεν με νοιάζει και τα μάτια να μου πάρει“».
Αυτό το διάβασε, μέσα στην εκκλησία, ο εγγονός μου ο Ιορδάνης, γιατί δεν είχα τη δύναμη, να το κάνω εγώ. Ούτε και τώρα την έχω. Ήθελα να ξέρει όλος ο κόσμος ότι ο Μανώλης ήταν πολύ αγαπημένος στην οικογένεια του, πάρα πολύ, πάρα πολύ. Τώρα… τα χάσαμε όλα».
Τέλος, σε ερώτηση για το αν επισκέπτεται τον Μανώλη Λιδάκη στο μνήμα του, η Χαρά Σπυρλιδάκη απάντησε: «Μόνο εκεί, μόνο εκεί μπορώ και υπάρχω. Πουθενά αλλού. Όπως λέει το τραγούδι, έγινε ο κόσμος μια σταλιά και πια δε με χωράει. Μόνο το μνήμα του… εκεί μπορώ να υπάρχω» ενώ για το σπίτι του τόνισε πως δε ξέρει πότε θα μπει.
">
">
">
">
">
">
">