Άλλο ύφος..ναι μην αγχώνεστε εγώ είμαι, δεν μου χάκαραν το blog μου. Απλώς σήμερα είχα την ανάγκη να σας γράψω κάτι… να μοιραστώ μαζί σας κάτι… Δεν είναι αποκλειστικό ρεπορτάζ, είναι όμως μία δυσάρεστη «ανακάλυψη»…
Κυριακή πρωί, ο ήλιος λάμπει και όλοι είναι έξω με τις παρέες τους για καφέ, έτσι κι εγώ… Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση όμως είναι αυτό το άδειο βλέμμα σε όλα τα πρόσωπα… Ο ένας είχε πρόβλημα με την δουλειά του και ξεφυσούσε, η άλλη δεν πήγαινε καλά στην προσωπική της ζωή και ζητούσε χέρι σωτηρίας από τις φίλες της… ένα μαγαζί γεμάτο, με ελάχιστα όμως αληθινά χαμόγελα… και πιστέψτε με… Το αληθινό χαμόγελο φαίνεται από μακριά… Μην κοιτάμε το δάσος και χάνουμε το δέντρο.. Στην ζωή μας καθημερινά μπαίνουν χιλιάδες τοξικοί άνθρωποι… Άνθρωποι που μένουν για λίγο, άλλοι για πιο πολύ αλλά η ουσία ποια είναι; Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου στο dimisblog
">
">
">
">
">
">
">