Μια συγκλονιστική προφητεία είχε κάνει ο Άγιο Παΐσιος και τα λόγια του σοκάρουν και προκαλούν ανατριχίλα.

Οι διδαχές του Αγίου Παϊσίου δεν διατυπώθηκαν μόνο για να βοηθήσει ο Αγιος τους συνανθρώπους του, αλλά και για να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας και κατ’επέκταση εμείς τους συνανθρώπους μας.

Ορισμένα αποσπάσματα από το βιβλίο «Πνευματική αφύπνιση» μας δίνουν να καταλάβουμε το «πώς» και το «γιατί». 

-Γέροντα, πώς θα βοηθηθούν οι άνθρωποι με τόσα που γίνονται στον κόσμο;

-Εκείνος που θέλει να βοηθηθή , βοηθιέται και με τιποτένια πράγματα. Π.χ. κουνιέται ένα κανδήλι ή κουνιέται ό ίδιος από έναν σεισμό και συνέρχεται.

Όσοι δεν πιστεύουν, γίνονται χειρότεροι, όταν ακούν ότι θα γίνη πόλεμος ή κάποια καταστροφή. «Δώσ’ του, σου λέει, να γλεντήσουμε, γιατί χάνουμε τη ζωή», οπότε το ρίχνουν τελείως έξω. Άλλοτε ακόμη και οι αδιάφοροι, όταν άκουγαν λ.χ. ότι θα γίνη πόλεμος, συνέρχονταν και άλλαζαν ζωή. Τώρα είναι πολύ λίγοι αυτοί. Παλιά το έθνος μας ζούσε πνευματικά, γι’ αυτό και ο Θεός το ευλογούσε και οι Άγιοι μας βοηθούσαν με θαυμαστό τρόπο, και νικούσαμε τους εχθρούς μας, οι οποίοι πάντοτε ήταν περισσότεροι από εμάς. Σήμερα λέμε πως είμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί, αλλά δυστυχώς συχνά μόνον το όνομα «Ορθόδοξος» έχουμε και όχι ζωή ορθόδοξη.

Ρώτησα έναν Πνευματικό με κοινωνική δράση, με ένα σωρό πνευματικοπαίδια κ.λπ.: «Τι ξέρεις για μια βλάσφημη ταινία;». «Δεν ξέρω τίποτε», μου είπε. Δεν ήξερε τίποτε και είναι σε μεγάλη πόλη. Κοιμίζουν τον κόσμο. Τον αφήνουν έτσι, για να μη στενοχωριέται και να διασκεδάζη. Μην τυχόν πης ότι θα γίνη πόλεμος ή ότι θα γίνη η Δευτέρα Παρουσία και γι’ αυτό πρέπει να ετοιμασθούμε, μην τυχόν στενοχωρηθούν οι άνθρωποι. Σαν μερικές γριές που λένε «μη μιλάς για θάνατο∙ μόνο για χαρές και βαφτίσια να μιλάς», σαν να μην τις περιμένει θάνατος. Έτσι νιώθουν μια ψεύτικη χαρά.

Ενώ, αν σκέφτονταν ότι το τάδε γεροντάκι που έμεινε λίγο πιο κάτω πέθανε χτες, ο άλλος είναι στα τελευταία του και θα πεθάνη, μεθαύριο θα γίνη του τάδε το μνημόσυνο που ήταν και πολύ νεώτερος από αυτές, θα σκέφτονταν τον θάνατο και θα έλεγαν: «Πρέπει να εξομολογηθώ, να ετοιμασθώ πνευματικά, γιατί μπορεί κι εμένα σε λίγο να με καλέση ο Χριστός για την άλλη ζωή». Διαφορετικά, έρχεται ύστερα ο θάνατος και τις παίρνει ανέτοιμες.

Άλλοι πάλι από… «καλωσύνη» λένε: «Στους αιρετικούς μη λέτε ότι είναι στην πλάνη, για να δείξουμε αγάπη». Και έτσι τα ισοπεδώνουν όλα.

Αν ζούσαν αυτοί στα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού δεν θα είχαμε ούτε έναν Άγιο. Έλεγαν τότε στους Χριστιανούς: «Ρίξε μόνο λιβάνι στην φωτιά και μην αρνείσαι τον Χριστό». Δεν το δέχονταν. «Κάνε μόνον πως ρίχνεις». Δεν το δέχονταν. «Μη μιλάς για τον Χριστό και πήγαινε ελεύθερος σε άλλο μέρος», και δεν το δέχονταν. Σήμερα βλέπεις έναν νερόβραστο κόσμο.

-Γέροντα, όταν λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ο καρπός του Πνεύματός εστίν αγάπη, χαρά», εννοεί ότι η χαρά είναι τεκμήριο σωστής ζωής;

-Ναι, γιατί υπάρχει κοσμική χαρά και θεϊκή χαρά. Όταν κάτι δεν είναι πνευματικό, καθαρό, δεν μπορεί να υπάρχει αληθινή χαρά και ειρήνη στην καρδιά. Η χαρά που αισθάνεται ένας πνευματικός άνθρωπος δεν είναι η κοσμική χαρά που επιζητούν πολλοί σήμερα. Να μην τα μπλέκουμε τα πράγματα.

Οι Άγιοι είχαν τέτοιου είδους χαρά που ζητούμε εμείς; Η Παναγία είχε τέτοια χαρά; Ο Χριστός γελούσε; Ποιος Άγιος πέρασε από αυτήν την ζωή χωρίς πόνο;

Ποιος Άγιος είχε τέτοια χαρά που επιδιώκουν πολλοί Χριστιανοί της εποχής μας, που δεν θέλουν να ακούσουν τίποτε δυσάρεστο για να μην στενοχωρηθούν, για να μην χάσουν την ηρεμία τους; Αν θέλω να μη στενοχωρηθώ για να είμαι χαρούμενος, να μη χαλάσω την ησυχία μου, για να είμαι πράος, τότε είμαι αδιάφορος! Άλλο πραότητα πνευματική και άλλο πραότητα από αδιαφορία.

Λένε μερικοί: «Πρέπει να είμαι χαρούμενος, γιατί είμαι Χριστιανός. Να είμαι ήρεμος, γιατί είμαι Χριστιανός». Αυτοί δεν είναι Χριστιανοί. Το καταλάβατε; Αυτό είναι αδιαφορία, είναι κοσμική χαρά. Όποιος έχει αυτά τα κοσμικά στοιχεία, δεν είναι πνευματικός άνθρωπος. Ο πνευματικός άνθρωπος είναι όλος ένας πόνος.

Πονάει δηλαδή για καταστάσεις, για ανθρώπους, αλλά ανταμείβεται γι’ αυτόν τον πόνο με θεία παρηγοριά. Νιώθει πόνο, αλλά νιώθει μέσα του θεία παρηγοριά, γιατί κάνει ρίψεις με ευλογίες ο Θεός από τον Παράδεισο στην ψυχή και αγάλλεται ο άνθρωπος από την θεϊκή αγάπη. Αυτή είναι η χαρά, η πνευματική χαρά, που δεν εκφράζεται και πλημμυρίζει την καρδιά

Από το βιβλίο: «Πνευματική αφύπνιση» ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ Β΄- ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ  «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Σοκαριστικό! Δάκρυσαν οι εικόνες του Αγίου Παϊσίου! Τι συνέβη;

Κι όμως, δάκρυσαν οι εικόνες  του Αγίου Παϊσίου! Τι συνέβη;

ΑΠΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΟΛΥ ΠΙΣΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ, ΕΛΑΒΑ ΤΟ ΚΑΤΩΘΙ ΜΗΝΥΜΑ (ΗΤΑΝ 3ο ΚΑΤΑ ΣΕΙΡΑ ΜΗΝΥΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ, ΑΦΗΓΗΜΑ, ΘΑΥΜΑ κλπ, ΚΑΙ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ 2 ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΔΕΝ ΤΑ ΔΞΜΟΣΙΕΥΣΑ/ ΑΝΑΡΤΗΣΑ ΚΑΝ!..) ΚΑΙ ΣΑΣ ΤΟ ΚΟΙΝΟΠΟΙΩ ΚΑΤΑ ΛΕΞΗ:

«Γκρουπ του Ν. Έβρου πραγματοποίησε προσφάτως προσκυνηματική εκδρομή στον ναό του Α. Παϊσίου στην Αλεξανδρούπολη.

Μία ευσεβής κυρία από τις συμμετέχουσες στο προσκύνημα μας μεταβίβασε τα εξής:
Η εφέστιος εικόνα του Ιερού Ναού του Αγίου Παϊσίου φυλασσόταν στο ιερό με μεγάλη ευλάβεια, διότι όπως ενημερωθήκαν από τον εφημέριο εδώ και μία εβδομάδα κλαίει!
Η ίδια έπειτα από επίμονη παράκληση στον ιερέα να την προσκυνήσει, είδε τα δάκρυα του Αγίου στην εικόνα με τα μάτια της.
Συγκλονιστικό θέαμα, όπως η ίδια αναφέρει.
Ο ιερέας απευθύνθηκε σε Πατέρες του Αγίου Όρους (Ρώσους) και οι ίδιοι τον ενημέρωσαν ότι το ίδιο συμβαίνει και στο Άγιον Όρος σε εικόνες Της Παναγίας και Του Χριστού.
Οι ίδιοι αναφέρουν πως όλα αυτά αποτελούν σημάδι για επερχόμενο μεγάλο σεισμό ή πόλεμο».

————————-
YΓ1. Το ένα από τα 2 μηνύματα που έλαβα, πριν την ανωτέρω δημοσίευση/ανάρτηση, από τον φίλο μου Στάθη Ιλ., στις 16 Μαΐου 2019, έγραφε ανάμεσα στ’ άλλα και το ακόλουθο: «Μόλις έλαβα μήνυμα 100% έγκυρο ότι εικόνα του Αγίου Παϊσίου δακρύζει έντονα στην περιοχή του Έβρου. …Να φυλάει ο Άγιος Παίσιος την Ελλάδα από αυτό που έρχεται. Χριστός ανέστη…».

————————-
ΥΓ2: ΕΠΙΣΗΣ, ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΠΙΣΤΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ, ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΠΡΟΦΟΡΙΚΑ ΤΟ ΕΞΗΣ:
ΗΛΙΑ, ΑΝΑΒΩ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ 3 ΚΑΝΤΗΛΑΚΙΑ (ΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ, ΕΝΑ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟ ΚΑΙ ΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΪΣΙΟ), ΔΙΑΒΑΖΩ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ, κλπ… ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ 2 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ, ΠΕΡΙΠΟΥ, ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΟ ΕΞΗΣ Ή ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ ΚΑΤΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ.. ΤΟ ΚΑΝΤΗΛΑΚΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΣΒΗΝΕΙ ΣΥΝΕΧΩΣ…! ΚΑΙ …ΕΧΩ ΜΕΓΑ ΠΟΝΟ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ, ΣΗΜΕΙΟ, ΕΞΕΛΙΞΗ,.. κλπ. ΑΜΗΝ.

ΗΛΙΑΣ Δ. ΚΑΛΛΙΩΡΑΣ
Συγγραφέας, Καθηγητής,

Σοκάρει η προφητεία του Αγιορείτη πατέρα: «Το 2020 πρωτεύουσα της Ελλάδας θα είναι η…»

Πραγματικά σοκάρει η προφητεία του Αγιορείτη πατέρα! Ποια θα είναι το Το 2020 η πρωτεύουσα της Ελλάδας;

Το μέλλον της Κωνσταντινούπολης είναι προδιαγεγραμμένο και αναπόφευκτο, σύμφωνα με τις προφητείες των γερόντων του Αγίου Ορους, ακόμα κι αν στις μέρες μας φαντάζει απίθανη μια θεαματική εξέλιξη των πραγμάτων.

Το μέλλον της Κωνσταντινούπολης είναι προδιαγεγραμμένο και αναπόφευκτο, σύμφωνα με τις προφητείες των γερόντων του Αγίου Ορους, ακόμα κι αν στις μέρες μας φαντάζει απίθανη μια θεαματική εξέλιξη των πραγμάτων.

Είναι συγκλονιστική η προφητεία για την τύχη της Πόλης των πόλεων που αναφέρεται στο 2020 και προέρχεται από έναν από τους πιο σεβάσμιους Αγιορείτες πατέρες, τον Ρώσο ιερομόναχο Σωφρόνιο Σαχάρωφ, τον οποίο επικαλούνται πολλοί γέροντες. Έχετε διαβάσει και αυτό; Ρίγη συγκίνησης για το νέο θαύμα της Παναγίας! Το θείο σημάδι που έσωσε ζωές στην Κεφαλλονιά!

«Κρατάτε την Ευχή, έρχονται συγκλονιστικά γεγονότα. Θα υπάρξει (αρχικά) διοίκηση της Πόλεως από τρεις επιτρόπους, ένα Ευρωπαίο, έναν Ρώσο και έναν Ελληνα, όμως μετά από αυτό θα υποδειχθεί ο βασιλεύς.

Το 2020 πρωτεύουσα της Ελλάδος θα είναι η Κωνσταντινούπολη!» διέβλεψε ο χαρισματικός πατέρας, όπως μαρτυρούν στις μέρες μας πολλοί μοναχοί για τον Σωφρόνιο του Εσσεξ, που ίδρυσε μοναστήρι μετά την αποχώρησή του από τη Μονή του Αγίου Παντελεήμονος στην Αθωνική Πολιτεία.

Τα χρόνια στο Παρίσι

Ο γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ έζησε μια πολυτάραχη και γεμάτη ταξίδια ζωή. Γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1896 στη Μόσχα και αρχικά ασχολήθηκε με τη ζωγραφική, ενώ παραδόξως στα πρώτα του βήματα αναζήτησης είχε στραφεί προς τον βουδισμό και τον ινδουισμό, μέχρι που διαπίστωσε ότι τις απαντήσεις που έψαχνε τις έβρισκε μόνο στην Ορθοδοξία.

Στα 25 του χρόνια βρέθηκε στη Γαλλία αναζητώντας εργασία ως ζωγράφος και εντάχθηκε στους καλλιτεχνικούς κύκλους της χώρας.

«Ημουν στο Παρίσι, τα είχα όλα, ζούσα με τον καλλιτεχνικό κόσμο του Παρισιού και συμμετείχα σε όλες τις εκδηλώσεις. Ομως, τίποτα δεν μου έδινε χαρά και ανακούφιση. Μετά από κάθε εκδήλωση του καλλιτεχνικού κόσμου είχα μέσα μου κενό και αγωνία.

Ο λογισμός μου μού έλεγε πως κάτι πρέπει να κάμω, για να φύγω από το αδιέξοδο που με συνείχε» είχε πει ο ίδιος για εκείνη την εποχή και συνέχιζε:

«Ενα βράδυ, έπειτα από μία διασκέδαση, ανέβαινα στο σπίτι μου με σκυμμένο το κεφάλι και αργό βήμα. Ελεγα πως αυτή η ζωή είναι βάναυση, είναι ανιαρή».

Η σκέψη να γίνει μοναχός κυριάρχησε μέσα του και αρχικά εντάχθηκε στο Θεολογικό Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου. Ομως εκεί, όπως έλεγε αργότερα, όταν κατέληξε στο Αγιον Ορος, «όλοι μιλούσαν για Θεό, αλλά Θεό δεν είδα, ενώ όταν πήγα στο Αγιον Ορος κανείς δεν μιλούσε για Θεό και όλα έδειχναν τον Θεό»!

Το 1929, έχοντας ήδη τέσσερα χρόνια στη Ρωσική Μονή του Αγίου Παντελεήμονος στο Αγιον Ορος, γνώρισε τον άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη, ο οποίος έγινε ο πνευματικός του.

Το 1938 απομονώθηκε στα Καρούλια για αυστηρή πνευματική άσκηση έως το 1963, που αποχώρησε από το Αγιον Ορος, ταξίδεψε στο εξωτερικό και ίδρυσε μια χριστιανική αδελφότητα. Τελικά, στο Εσσεξ της Αγγλίας ανήγειρε μοναστήρι αφιερωμένο στον Αγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και έμεινε εκεί ως την κοίμησή του το 1993, σε ηλικία 97 ετών.